Tagarchief: regen

Een positieve denkstijl creëren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juni 2012

Dag 288: Een positieve denkstijl creëren

Kou. Regen. Rothumeur. Deze volgorde is redelijk gangbaar vandaag. Tenslotte wil je in dit jaargetijde graag buiten zitten, terrasje pakken, buiten eten en in je T-shirt over straat in plaats van met dat eeuwige wintervest. Maar in deze blog gaat het natuurlijk steeds over het verlaten van het denken aan wat onaantrekkelijk is (waar je weg van wilt blijven) en het gaan naar een denkstijl die de aantrekkelijkheid opzoekt. Dan kun je niet anders dan de voordelen bedenken van een dag als vandaag.

Het eerste voordeel dat ik vandaag meemaak is de verdwenen mestlucht. Boeren uit de buurt reden gisteren nog snel wat mest uit en de penetrante lucht ervan is door de regen verdwenen. Vervolgens zie ik schoongeregende koeien in het weiland, alle ‘poepbroeken’ zijn weg. Ik merk op dat er weinig knutten zijn, die kunnen regendruppels echt niet aan. In de moestuin zie ik dat mijn basilicum blij is met het vocht, evenals de aardbei en de tomaten. De planten in de potten hadden te weinig water gehad en staan er nu ook weer knap bij.

Nog een voordeel is dat er tijdens de avondwandeling met de hond heel weinig mensen op straat zijn, waardoor er een weldadige rust over de polder hangt. Bij terugkomst is het kil genoeg voor de open haard, een glaasje rode wijn, kaarsjes en wellicht straks nog een heet bad.

Wat heerlijk al die regen!

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zo verbetert je #humeur ! – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 januari 2012

Dag 163: Zo verbetert je humeur!

Veel te grauw, te nat en te donker is het vandaag. Dat zijn van die momenten dat je helemaal niet blij bent dat je een hond hebt. Wat mij op een dergelijke dag vooral aantrekt is warmte en licht, en dat vind ik toch echt binnenshuis. Maar helaas, alle lagen tegen kou en water moeten weer worden aangetrokken en hup naar buiten! De hond is onverbiddelijk.

Mijn humeur verslechtert met de minuut en om niet grommend door het bos te lopen als een boze beer bedenk ik me snel: waar word ik tot aangetrokken hier buiten?

Ik kijk om me heen, luister….snuif eens wat in de lucht en probeer te voelen wat de aandacht op zich gevestigd wil hebben. Het mooie ervan is, dat wanneer je de negatieve state of mind hebt omgekeerd van gesloten naar open, je ineens de mooiste dingen ervaart. In mijn geval ontmoette ik deze twee schoonheden:

 

Een hele beste plek voor een paddenstoel. © Françoise Vaal

 

Een lichtbaken in donkere dagen. © Françoise Vaal

De bovenste doet me denken aan ontluikende bloemen, alsof de lente al echt in zicht zou zijn. Alle curven en de zachte kleuren maken mijn humeur ook zachter. Deze paddenstoel straalt zelfvertrouwen uit en is blij met zijn plek en kou en nattigheid!

De felgele schimmel zie ik al vanuit de verte. Eerst denk ik dat het een muts is die iemand heeft verloren. Iets dichterbij gekomen weet ik zeker dat het een plastic zakje moet zijn. Pas oog in oog met deze gele schoonheid zie ik dat het om heus leven gaat. Ook deze kanjer vaart kennelijk wel bij kou en nattigheid.

Ik merk dat mijn mondhoeken zich omhoog hebben gekruld. Ik moet eigenlijk lachen om deze twee blakende fungi die me recht in mijn gezicht zeggen: Wat zeur je nou?! DOE wat met die regen en kou!!

Point taken.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ik wil winterslaap! – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 januari 2012

Dag 159: Ik wil winterslaap!

Op een dag als vandaag wil ik gewoon een winterslaap en daarmee basta! De vogeltelling mislukt in mijn tuin omdat ze zich vanwege de forse windvlagen niet laten zien. Overal hangt voer maar zelfs dat kan ze in dit hondenweer niet lokken. En ze hebben gelijk.

Aan dit natte winderige weer heeft niemand plezier. Ik kan allemaal mooie verbindingen met de wind en het water bedenken, waar het me aan doet denken, slimme psychologische linkjes leggen, maar het feit blijft: het is gewoon ROTWEER! Hier valt niets positiefs over te zeggen. Alles en iedereen houdt zich schuil, wind en water zijn aan de macht.

… echt niets goeds…. ?

uhm…..

Binnen zitten, openhaard aan, gluhweintje erbij, goede film of goed boek, dekentje over me heen, even helemaal veilig en comfortabel voelen in mijn eigen hutje. Dat is dan toch de positieve kant van dit weer: je realiseren hoe fijn het is om een schuilplaats te hebben die van alle gemakken voorzien is.

Ach, toch nog een momentje van bezinning en dankbaarheid voor wind en regen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counsellign en coaching in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Water mindfulness


16 november 2011

Dag 114 : Water mindfulness

Kennelijk draait mijn zintuig voor water op volle toeren, want net als gisteren inspireert water me vandaag. Gisterochtend was het een mysterieuze wereld en vandaag stond ik op in een sprookjesachtige. Ik werd betoverd door een witte wereld ontstaan door de rijp op het gras en op de daken van de huizen. Geen water in de vorm van mist dus, maar rijp deze ochtend. Het was weer krabben geblazen voor de eerste keer dit jaar.

Ik moet nog even terugdenken aan de mist. Over het algemeen vinden we het behoorlijk lastig omdat wij het vooral moeten hebben van ons visuele zintuig als we ons voortbewegen. Een paar weken geleden was het ook flink mistig toen ik een troep ganzen over hoorde komen. `Hoe is het mogelijk dat zij zien waar ze heen gaan?’ dacht ik. Als er onder, boven en naast je alleen maar een grijze wereld bestaat, en je hooguit je vliegende buurman ziet, hoe kun je dan richting bepalen? Welk zintuig gebruiken zij daarvoor? Een ingebouwde radar? Met geheugen? Wij hebben tenminste nog mistlampen op onze auto, houden verlichting op straat in de gaten of de strepen op de weg om te komen waar we willen.

Het lijkt mij doodeng om je door zo’n grijze wereld te moeten begeven. Ooit zat ik eens vast in een skilift terwijl het behoorlijk mistte (zicht van minder dan50 meter) en ik kan je vertellen dat je geen enkel houvast meer hebt als je hangt in de lucht en er is alleen maar witheid om je heen! Ik was na 15 minuten dolblij dat de lift weer in beweging kwam.  Dus hoe doen die ganzen dat?

Mijn oog viel gister op een tweet over een Australische student die de Airdrop heeft uitgevonden en daarvoor de James Dyson Award kreeg. Dit is een systeem dat lucht weet af te koelen tot condens. Zelfs in woestijnen is er enige mate van vocht in de lucht, maar afkoeling is nodig om het tot vloeibaar water te laten komen. De Airdrop geleid lucht naar een koelere plaats waar het condenseert en weer opgevangen wordt in ondergrondse tank. Van daaruit kan het weer gedistribueerd worden. Het is een simpele low-tech oplossing die iedereen in elkaar kan sleutelen. Gebieden die dus getroffen worden door droogte (bijvoorbeeld de Amerikaanse staat Texas en grote gebieden in Australië het afgelopen jaar) kunnen zo toch water krijgen.

De waterverhalen zijn niet aan te slepen: toen ik gisteravond naar National Geographic keek, viel ik midden in een aflevering over terravorming op Mars. Er zijn wetenschappers serieus bezig om te kijken of er leven op Mars gecreëerd kan worden voor en door de mens. Uiteraard is daar water voor nodig. Ze denken dat te kunnen bereiken door een greenhouse effect te creëren zodat het aanwezige water (lees: ijs) kan verdampen en vervolgens condenseren. Ik denk dat ik het niet dat wij dat nog meemaken, maar het onderstreept nog maar weer eens onze onlosmakelijke verbinding met water.

Terwijl ik dit schrijf zit ik achter mijn bureau en kijk naar de ondergaande zon. Er zijn een ongelofelijke hoeveelheid condensstrepen van vliegtuigen in de lucht, alsof iemand de hemel als tekenvel gebruikt.  Wat prachtig is het toch om te zien op hoeveel verschillende manieren water zich kan vormen op onze blauwe aardbol: condens, sneeuw, ijs, hagel, regen, ijzel, mist, en gewoon een plas water. Ik sta er te weinig bij stil. Ik heb dorst en ga even een glas water halen. Uit de kraan. Met een hele simpele beweging. In plaats van het gedachtenloos naar binnen te gieten, ga ik er nu even echt van genieten. Wat een rijkdom!

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Liefdesrelatie met water


23 augustus 2011

Dag 49 -Liefdesrelatie met water

Misschien verwacht je het niet direct, maar wij mensen hebben ook een zintuig voor vochtigheid. We worden net als alle andere organismen aangetrokken door water. Terwijl ik dit schrijf, zit ik lekker binnen en komt het met bakken uit de hemel. Hoezo, aangetrokken door water? Van dit water wil ik weblijven!

Vocht is de allereerste voedingsbron voor ons lichaam. Als we niet eten maar wel drinken, kunnen we het behoorlijk lang volhouden. We zijn van top tot teen ingesteld om water tot ons te nemen. Gelukkig komt dat voor ons gewoon uit de kraan, en is het in Nederland in tegenstelling tot veel andere landen, zelfs heel goed te drinken.

De aantrekkingskracht die water op ons uitoefent merk je als eerste op de warme dagen, wanneer iedereen naar zee of naar een meer trekt om af te koelen en ik jaloers naar het uitnodigende zwembad van mijn buren kijk.

Als ik één van mijn wandelsessies doe en mensen vraag iets in de omgeving op te zoeken waar ze zich tot aangetrokken voelen, is dat ook heel vaak een beekje of meertje. Automatisch leiden onze zintuigen ons daarheen.

Bijzonder en toch ook weer niet, was het verhaal van een Nederlandse dame die in Spanje vermist was geraakt in de bergen. Ze werd gevonden bij een beekje. Haar intuïtie heeft haar ongetwijfeld geïnstrueerd bij het water te blijven en zo kon ze het avontuur overleven. Ze heeft geluisterd naar haar zintuigen in plaats van blind te gaan zoeken naar de weg.

Onlangs zag ik een stukje van de film Cast away met Tom Hanks. Na een vliegtuigongeluk boven zee is hij aangespoeld op een onbewoond eiland. In het fragment likte hij de regen van de bladeren af, en maakte er een tuutje van om als een bezetene zoveel mogelijk water tot zich te nemen. Zijn lichaam schreeuwt om water.

Onze zintuigen geven aan dat er behoefte is aan vocht en meestal gehoorzamen wij daar braaf aan. Als er geen water voorhanden is worden we zelfs creatief en proberen op allerlei wijzen water op te vangen. Omdat het voor ons westerlingen zo gewoon is, hebben onze zintuigen niet veel werk aan ons. Dat is in de droge gebieden op aarde wel anders. Daar kunnen je zintuigen wel aangeven dat je moet drinken, maar komt je ratio rustig vertellen dat het onmogelijk is. Niet dat je zintuigen ernaar luisteren. Ze passeren je ratio en laten zich niet in de luren leggen. En maar goed ook.

Er zijn mensen die wichelroeden gebruiken om water te vinden. Ik denk echter dat, als je goed je zintuigen volgt en er helemaal voor openstaat, je uiteindelijk geen hulpmiddelen nodig hebt. Je lichaam weet het zelf te vinden. Als die vervelende ratio maar geen stoorzender is.

Ik kijk met meer respect naar al dat water dat op dit moment naar beneden valt. Wat en luxe dat dit voor ons zo gemakkelijk voorhanden is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen