Tagarchief: respect

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Respect voor een vijgenboom – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 juli 2012

Dag 335: Respect voor een vijgenboom

Ik werd verliefd op die enorme vijgenboom die bij ons huurhuisje in Portugal stond. Nooit eerder had ik zo’n kanjer gezien. Met weemoed denk ik aan hem terug. We aten eronder, dronken eronder, lagen en lazen eronder. Niet alleen onze bescherming tegen de hitte, maar ook het gevoel van geborgenheid raakte hij in ons.

Nu zit ik met de laptop op schoot, naast mijn eigen vijgenboom. Naast ja, niet eronder. Dit boompje is maar 30 centimeter hoog. Hij was twee keer zo groot toen we hem kregen, maar hij heeft veel te lijden gehad van de lange winter. Wekelijks checkte ik het stammetje en keek dan bezorgd, ervan overtuigd zijnde dat hij het niet zou redden.

Dat stammetje is dan ook echt dood, maar onder de aarde was dus nog leven! Genoeg in ieder geval om nu weer flink wat blaadjes te laten zien. Als een bezorgde moeder, die altijd denkt dat haar kinderen kou vatten, zal ik deze winter dit kleintje inpakken en toedekken. Want zijn doorzettingsvermogen heeft mijn bewondering gewekt. Ik ben gewoon trots op dit boompje en hoop natuurlijk van harte dat hij ooit zo groot wordt dat ik eronder kan zitten. Met een drankje, een hapje en een boekje.

Nog even wachten.

Trots op het doorzettingsvermogen van mijn vijgenboom

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Respect voor jezelf en de natuur vernieuwen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De kunst van het wegnemen van wantrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juli 2012

Dag 334: De kunst van het wegnemen van wantrouwen

Als relatietherapeute heb ik er dagelijks mee te maken: het wantrouwen tussen mensen. Vertrouwen dat eenmaal geschaad is, komt niet zomaar weer terug. Daar gaan soms jaren overheen. Veel mensen hebben geen idee hoe ze het vertrouwen van hun partner weer terug kunnen winnen.

Een mooi voorbeeld hoe dat er in de dierenwereld aan toe gaat, zag ik vanmorgen. Een half jaar geleden kwamen er nieuwe schapen op de dijk die langs mijn huis loopt. De eerste maanden had ik mijn hond braaf aan de lijn, vooral vanwege de springerige lammetjes. Die zijn heel interessant om te achtervolgen. Een tijdje geleden zijn de lammetjes echter weggehaald en staan er alleen nog volwassen ooien. De tijd om eens aan het vertrouwen te werken tussen hond en schaap.

De eerste weken dat ik mijn hond los liet lopen, sprak ik haar toe dat ze rustig moest lopen. Dat deed ze, maar de ooien renden met een boog om haar heen. De boog werd echter steeds kleiner. Ik sommeerde mijn hond keer op keer om bij me te blijven lopen in een rustige pas. Dat deed ze braaf.

Uiteindelijk heeft dit gelijkmatige gedrag geleid tot een eerste snuit-snuit ontmoeting vorige week. Het was maar kort, maar het was al heel wat dat een ooi moedig genoeg was om even te blijven staan. Vanmorgen bleek het echte vertrouwen: de ooien bleven staan terwijl mijn hond rustig op ze af liep. Ze werd bijna verwelkomd in de kudde en er werd druk over en weer gesnuffeld. Een schaap liet zich zelfs even door me aaien. Om respectvol te blijven liepen we al snel weer door en de schapen vervolgden ook hun weg.

Waarom ze ons nu vertrouwen? Omdat we iedere dag weer dezelfde routine hebben laten zien. We hebben ons rustig gedragen, met goede, vriendelijke energie. We stonden open voor ze en respecteerden ze. En dat is natuurlijk precies wat mensen onderling ook moeten doen. Als iemand je weer moet gaan vertrouwen dan moet je simpelweg langere tijd dezelfde open houding aan nemen en de juiste energie uitstralen. Ook als iemand je nog niet vertrouwt. Niet eenvoudig, maar wel te doen. Een hond en een kudde schapen hebben het vandaag maar weer eens bewezen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

 
Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Natuurfilosofie op grote hoogte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juni 2012

Dag 296: Natuurfilosofie op grote hoogte

Met een vliegtuig reizen overtreedt natuurlijk alle milieuwetten. Het kost teveel fossiele brandstof die aan het opraken is en vervuilt ook nog. Ik ben blij dat er proeven worden gedaan met het vliegen op allerlei alternatieve energiebronnen en van mij mag dit snel doorgevoerd worden. Want ik beken het maar meteen: ik neem een aantal maal per jaar het vliegtuig. Ik volg daarmee ten eerste mijn hart, dat wordt aangetrokken door natuurgebieden in verre oorden. Ten tweede vind ik het observeren van de aarde van grote hoogte, en niet in de laatste plaats de formatie van wolken, prachtig om te zien.

Bijna een half jaar geleden schreef ik over een vlucht boven Australië en de zon die ik er zag opkomen. Het was een waar schouwspel van licht, kleur en schaduwen dat zich onder mij afspeelde. Voor zover ik kon ontdekken was er niemand in het vliegtuig die dit heeft gadegeslagen (behalve de piloot, hoop ik). De meeste mensen sliepen, een enkeling keek tv. Dat voelde een beetje als een teleurstelling, want ik voelde me als een kind zo blij en kon het met niemand delen. Uiteraard volgde daarna de gedachte: “Ik heb lekker iets moois gezien en jullie lekker nie-hiet!”

Als ik onze planeet van grote hoogte bekijk, voel ik alleen maar meer liefde voor alle natuur die er in miljoenen jaren is ontstaan. De verbintenissen tussen atomen, cellen en organismen die in al die jaren zijn gemaakt, dwingen respect af. Juist door er van een afstand naar te kijken, ervaar je de bijzonderheid. (Dat zeggen ook ruimtevaarders die de Aarde daadwerkelijk vanuit een heel ander perspectief hebben aanschouwd. Het perspectief waarmee zij naar het leven kijken is voor velen van hen drastisch veranderd bij terugkomst.)

Onze dagelijkse gang van zaken is natuurlijk op micro niveau. Alleen de vierkante centimeters in onze naaste omgeving lijken van belang. En dat zijn ze ook, maar het is goed om af en toe onze aardbol van een afstand te bekijken, en dus van perspectief te veranderen, om te ervaren hoe bijzonder deze ronde bol is. Je realiseert je nog meer dat dit alles is wat we hebben en dat alles met alles verbonden is. Ieder onderdeel maakt een essentieel deel uit van het geheel en moet het geheel voeden, niet afbreken.

Je kunt je tijdens een vlucht natuurijk alleen concentreren op je reisdoel, maar kijk eens wat vaker uit het raampje en ervaar de Aarde in al zijn schoonheid. Bedenk dan waarom het zo aantrekkelijk voor je is om er te leven en vervolgens wat je eraan kunt doen om een ‘voedend’ deel van dat grote geheel te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren van de natuur met de voeten op de grond? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een goede relatie begint bij jezelf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juni 2012

Dag 291: Een goede relatie begint bij jezelf

Het verbaast me iedere keer weer hoe dieren in onze omgeving een spiegel voor ons zijn. Vooral honden blijken keer op keer in staat te zijn om ons iets te vertellen over onszelf.

Toen ik gisteren bij de deur afscheid nam van een cliënt, liep mijn hond naar buiten. Ze liet zich vallen in het grind en ging er uitgebreid in rollen. Ze doet dit vaker, het is een soort massage voor haar rug. De cliënt keek naar de hond en zei: “Ik zou ook veel vaker mijn zintuigen moeten volgen en doen waar ik op dat moment zin in heb, net als je hond.” Een mooi afsluitend inzicht van een sessie over het volgen van je Vrije Zelf.

Later in de middag wandelde ik over de hei, en ontmoette twee mensen met een zwarte Schotse terriër. Het hondje was zeer geïnteresseerd in mijn hond en al snel dartelden ze over de hei, de terriër keffend van plezier.

De eigenaren lieten mij weten dat ze de hond pas een paar dagen hadden. Hij was weggedaan door iemand die vond dat hij te hard aan de riem trok, en teveel blafte. De nieuwe eigenaren werden gewaarschuwd dat ze hem goed aan de lijn moesten houden anders zouden er wel eens ongelukken kunnen gebeuren. De nieuwe baasjes voelden het hondje echter aan en lieten hem juist los in een gebied waar veel honden komen.

Met een volledig relaxte uitstraling sloegen ze het hondje gade en riepen ze hem als ze echt verder wilden lopen, waarop hij hen braaf volgde. “Het lijkt wel een ander hondje, ” zeiden ze.

De wijze les die we hieruit kunnen trekken is dat wanneer we zelf relaxed zijn en vol zelfvertrouwen, we dit over brengen op anderen. We zijn in staat om de ander ruimte te geven en daarmee ons respect te tonen.

Wanneer we angstig zijn of in een negatieve denkspiraal zitten, uit zich dat in ons gedrag en onze houding. We gaan duwen en trekken in onze relaties, en veroorzaken dat anderen zich van ons afkoppelen. Je zou dus kunnen zeggen dat een gelukkige relatie bij jezelf begint.

Als je balans, harmonie en ruimte uitstraalt dan is de kans groter dat de ander hier positief op reageert. Is dit niet het geval dan zit er duidelijk iets scheef in het leven van de ander. Maar dan nog, als je hiervoor ruimte geeft en de incidentele buien van de ander respecteert en bespreekt wat er aan ten grondslag kan liggen, dan is de kans groot dat er snel weer balans wordt gevonden. Ga je jezelf opdringen, maak je jezelf kwaad, erger je je aan de ander, dan maak je geen ruimte en is de reactie op jouw gedrag navenant.

De Schotse terriër kreeg het vertrouwen, de rust en de ruimte en leerde ineens zichzelf te zijn. Een vrolijk en sociaal hondje was het resultaat.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen!  Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf –  is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ons eiland van zelf gekozen arrogantie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 mei 2012

Dag 276: Ons eiland van zelf gekozen arrogantie

Als we en masse blijven denken dat de natuur inferieur is aan de mens, dan blijven we afstand creëren tussen onszelf en de basis van ons bestaan. De noodzaak van een goede verbinding met wat ons in leven houdt, raakt vertroebeld. Je zou kunnen zeggen dat arrogantie onze ondergang wordt.

Vergelijk je het met arrogantie van mens tot mens dan voelen we dat veel beter aan. Is er iemand in je omgeving die anderen als inferieur beschouwt, dan ontstaat er heel snel een afstand. We houden niet van arrogante mensen omdat wij vinden dat we gelijkwaardig zijn en we tolereren slecht dat er op ons neergekeken wordt. We nemen afstand van een arrogant persoon, omdat deze zelf geen open houding heeft of toenadering zoekt.

Een goed voorbeeld is dr. House uit de gelijknamige televisieserie. Hier zie je geen gezonde sociale verbindingen van anderen met de arrogante arts. De mensen die wel verbinding met hem maken laten zich koeioneren alleen om het feit dat hij geniaal is en ze het ergens zielig vinden dat hij zo is. Uiteindelijk zit dr. House steevast in zijn eentje thuis, op een zelfgekozen, geïsoleerd eiland van arrogantie.

Een groot gedeelte van de mensheid verschilt niet zoveel van dr. House als het om de natuur gaat. Onze houding isoleert ons en we weten niet meer wat samenwerking met de natuur is of hoe je er respect voor moet hebben. Als we zo doorgaan isoleert de natuur ons vanzelf door af te sterven. Dit betekent automatisch onze eigen dood, maar we zijn te arrogant om ons dat te realiseren.

Een mooi voorbeeld zag ik afgelopen week in een film The Happening (let op: spoiler!), waarin de natuur uit zelfverdediging een gifgas loslaat op grote populaties mensen. Menselijke arrogantie wordt bestraft door de natuur. Vooralsnog is dit fictie, maar je houdt je hart vast als de natuur hier werkelijk toe in staat zou zijn. Wie zegt dat het niet kan? Per slot van rekening heeft de natuur al heel veel ontwikkeld sinds haar ontstaan, dus waarom niet een middel om de mens op afstand te houden?

Niets heeft overmacht in de natuur, alles draait om samenwerking binnen een groot systeem. Alles maakt deel uit van het systeem en mag er zijn. Mensen kunnen het onderling goed aanvoelen als een systeem goed werkt op basis van gelijkheid. Denk maar aan een goed samenwerkend Nederlands elftal. Ook hier is samenwerking op basis van wederzijds respect essentieel. Arrogantie wordt afgestraft.

Dus als wij als mens goed weten hoe het zou moeten, wat houdt ons dan tegen om ons gelijkwaardig op te stellen ten opzichte van onze natuurlijke omgeving?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je niet isoleren van, maar juist verbinden met de natuur? Klik hier

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een natuurlijke verbinding verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 april 2012

Dag 245: Een natuurlijke verbinding verliezen

Verbinding maken met de natuur doe je niet door er woorden op te plakken of er een label aan te hangen. De beste manier is de verbinding te ervaren met het organisme dat aantrekkelijk voor je is. Zo voel ik mij al weken verbonden met een moederlijster. Al die tijd ontbijten we bijna samen, ik voor het keukenraam aan de muesli, zij in de voortuin met wormen en kevers.

In eerste instantie plak ik een sticker: het is een lijster en ze zoekt naar voedsel. Maar vervolgens sla ik haar gade om te ervaren wat ze allemaal aan het doen is en wat dat in mij teweegbrengt. Ik zie de razendsnelle bewegingen die ze maakt als ze een worm of insect te pakken heeft en hoe ze met een snavel vol de rododendron in zeilt waar haar nest is. De woorden die ik op de gevoelens plak die ze in mij oproept, zijn: gedrevenheid, elegantie en verantwoordelijkheid. Gedrevenheid vanwege haar drukke voedseltochten, elegantie vanwege de prachtige vluchten die ze maakt van en naar het nest en verantwoordelijkheid omdat ze kinderen te verzorgen heeft. Iedere keer ben ik weer blij haar te zien, want al die gevoelens maken een verbinding tussen mij en haar. Ik leef oprecht met haar mee.

Vanmiddag schrik ik van een vogelkadaver dat naast mijn auto ligt. Ik kijk en hoop toch zo dat het niet de lijster is. Maar de paar buikveertjes die er nog op zitten, herken ik inderdaad als lijsterveren. Er valt een steen op mijn hart. Lang kan ik daar echter niet over nadenken want: hoe moet het met de kinderen?!

Ik loop terug de tuin in en hoor een afwijkend vogelgeluid. Ik voel instinctief dat dit 1 van de jongen moet zijn. Ik kijk en luister, maar vind niets. Dan kruip ik onder de rododendron en probeer het nest te bereiken. Een half aangevreten jong zit er in, waarschijnlijk een roofdier op bezoek gehad.

Weer hoor ik het geluid en ga er op af. Langzaam schuifelend beweeg ik door de voortuin en zie het jong tussen de lavendelstruiken zitten. Ik buig voorover en meteen spert het zijn snaveltje wijd open. De arme stakker heeft natuurlijk al een hele tijd niet gegeten!

Met het vogeltje in mijn handen geklemd en mijn nieuwsgierige hond omzeilend, weet ik het in een doos te krijgen en rij ik naar het vogelasiel. Daar aangekomen blijkt er een klein gaatje in het ruggetje te zitten, maar klein genoeg om te helen. Na een flinke dosis antibiotica en een lekker eiwithapje mag hij de couveuse in waar een mereltje van ongeveer dezelfde grootte vertoeft. Bijna meteen vallen zijn oogjes dicht: slaap!

Het is leeg in de voortuin. Ik realiseer me dat ik ieder moment dat ik in de keuken was, moederlijster wel ergens in mijn ooghoeken bezig zag. Wat een waardeloos gevoel is dat, als zo’n mooie verbinding plotseling wordt verbroken. Ik ben echt iets verloren, maar het zal me er nooit van weerhouden om weer een mooie verbinding met een vogel aan te gaan. Pijn of geen pijn.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De seizoenen van een relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 maart 2012

Dag 218: De seizoenen van een relatie

Het is al lekker warm aan het worden. Iedereen heeft al veel minder kleding aan en ik wandel zelf met half ontblote armen door de polder. Mijn huid maakt verbinding met het licht, na maandenlang opgesloten te hebben gezeten. De ‘muur’ van kleding wordt in de lente steeds kleiner, totdat er in de zomer alleen nog maar minieme stukjes stof tussen onszelf en de natuur in zitten. De verbinding die wij met onze omgeving maken, of we nu op het strand liggen of niet, is dan optimaal. Vervolgens gaan we ons weer aankleden in de herfst en inpakken in de winter om ons zoveel mogelijk af te sluiten van de harde natuur.

Kleding is een zichtbare, en in de winter noodzakelijke, muur die we gelukkig weer afbreken als het lente wordt. In menselijke relaties worden er vaak onzichtbare muren opgetrokken die helaas niet met het seizoen automatisch worden afgebroken.

Muren zijn er om jezelf te beschermen tegen gevaar van buitenaf. Het kan nodig zijn om de muur op te werpen, maar hij moet wel afgebroken kunnen worden om vervolgens weer verbinding met anderen te kunnen maken. In het opbouwen zijn we heel erg goed, maar het slopen laat te wensen over.

Wellicht weet je niet dat je een muur opwerpt, of heb je geen idee dat jouw gedrag als reactie een muur bij de ander laat ontstaan. Meestal kom je daar pas na een hele tijd achter en helaas is de muur dan nog dikker geworden.

Het bewust worden en bespreekbaar maken dat een muur optrekken af en toe noodzakelijk is om jezelf veilig te stellen, is een heel belangrijke stap. Je laat de ander weten dat je behoefte hebt aan de muur en tegelijkertijd maak je er een punt van dat het tijdelijk is. De ander kan dit respecteren en er rekening mee houden. Let wel, hij/zij kan er later weer op terugkomen dat de muur afgebroken moet worden om opnieuw te kunnen verbinden. Anders raak je te ver van elkaar verwijderd.

Ook in relaties zijn er dus seizoenen: die van opbouw, hoogtij, afbraak en stilte. Al deze seizoenen kunnen in 1 dag naar voren komen, in een week, in maanden of zelfs in jaren. Versta je de kunst om na het stilteseizoen gezamenlijk weer aan een opbouw te beginnen en verder te ontwikkelen, dan beheers je het ambacht dat ‘relateren’ heet. Net als in de natuur, de gewoonste zaak van de wereld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De rommel wordt wel achter je opgeruimd…toch? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 maart 2012

Dag 214: De rommel wordt wel achter je opgeruimd….toch?

Net als ik lekker wil gaan zitten op mijn favoriete plekje aan het water, wordt mij de lust eigenlijk alweer ontnomen. Het is duidelijk dat iemand anders hier ook is geweest en bewijsmateriaal heeft achtergelaten: een leeg chocomelblikje. Op deze zeer afgelegen plek is dat des te verwonderlijker, want je moet echt een flink stuk wandelen of kanoën door de natuur om hier te komen. Je zou verwachten dat het dan natuurliefhebbers zouden moeten zijn.

Eerder was het me al opgevallen dat Nederland het wel leuk vindt om te schaatsen, maar niet zozeer om in mooie natuurgebieden te komen. Te zien aan al het achtergebleven afval (lege blikjes/flessen/drankpakjes en filtersigarettenpeuken) is er weinig verbinding met de natuur tijdens het schaatsen, maar gaat het alleen om het bewegen in de ruimte.

Bij mij is het er op de kleuterschool al in gestampt: propjes en allerlei ander afval stop je in de prullenmand of bij gebrek daaraan: neem je mee in je zak en gooi je thuis weg. We moesten eens in de week ook wel ‘propjes rapen’ op het schoolpleintje. Alle kinderen waren dan druk met het verzamelen van papiertjes en plastic afval. Niemand vond dat vreemd, dat deed je gewoon.

Als ik nu langs een lokale school loop en zie wat daar allemaal in de struiken gedeponeerd is dan schrik ik me werkelijk dood. Is er dan geen leraar die hier actie op onderneemt? Ik vraag me af of dit niet bij het lesgeven hoort, een beetje respect voor de leefomgeving bijbrengen. Maar misschien hebben de leraren dat zelf al niet meer. Iedereen zou toch moeten weten dat een opgeruimde omgeving het geestelijk welzijn bevordert.

Gelukkig is er positief nieuws met alle ‘bermbendes’ die nu overal in Nederland opstaan en groepsgewijs zwerfafval opruimen. Ook hondenuitlaters en wandelaars, onder wie ondergetekende, zie ik regelmatig met prikstokken en plastic zakken het zwerfafval opruimen. Hoera voor gelijkgestemden!

Als iedereen nou eens zou opletten welke positieve gevoelens je krijgt van het ervaren van een onbedorven natuurlijke omgeving, dan zou je je nog eens bedenken om afval lukraak te laten vallen…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw de natuur leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een natuurlijke relatie draait om verdieping – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 februari 2012

Dag 196: Een natuurlijke relatie draait om verdieping

Er is geen mens op aarde die zomaar een goede relatie met een ander op kan bouwen zonder daar iets voor te hoeven doen. Dan bedoel ik niet het materiële ‘zorgen voor’, maar vooral de psychische component. Wat moet je minimaal doen om een respectvolle en gelijkwaardige relatie met iemand op te bouwen?

Mijn hond doet haar uiterste best om mij te begrijpen. Van mijn kant moet ik toegeven dat dit best lastig was toen ik haar net had. Zij was al jaren een ander huishouden gewend en kwam ineens bij mij terecht. Even wennen van beide kanten. Maar het was duidelijk dat ze mij wilde begrijpen en ik haar, alleen zo konden we tot een hechte relatie komen.

Grappig is een interview met hondenfluisteraar Cesar Millan, die zich heel goed kan inleven in honden, maar met zijn echtgenote veel meer problemen had. Zoals hij zijn honden behandelde (hij is de baas), zo deed hij dat thuis ook. Dat werkte niet, want hij had zich wel in zijn honden verdiept maar niet in zijn vrouw. Zij bleek geheel andere behoeften te hebben. Gelukkig weet hij nu wel beter.

Een mooi voorbeeld uit het dierenrijk, hoe het hart van de ander te winnen, zijn twee kerkuilen. (klik hier voor de video). Voor een mens ziet het er wat vreemd uit misschien, maar wat wel duidelijk wordt, is dat er van een uitnodigende houding sprake is. Misschien is er zelfs wel te spreken over een verdieping in de ander. Het mannetje weet namelijk heel goed wat voor het vrouwtje belangrijk is. In de gehele dierenwereld zijn het vaak mannetjes die zich ‘uitsloven’ voor de dames en hen in de gaten houden, wat belangrijk voor hen is.

In onze mensenwereld lijkt dat ook zo te zijn in het begin van een relatie. Maar gaandeweg ebt deze diepere interesse vaak weg, wordt alles gewoon, misschien wel saai en is er een begin van het einde gemaakt. (Even voor de duidelijkheid: dit gedrag geldt niet alleen voor mannen, vrouwen kunnen het geïnteresseerd zijn in de ander net zo goed laten vallen)

Het uitwisselen van respect voor de wensen van de ander, het je willen verdiepen in wat de ander echt als prioriteit heeft, dat is één van de belangrijkste pijlers van een goede relatie. Let op: dat werkt wel twee kanten op!

Toch nog één mooi voorbeeldje van een goede relatie van twee verschillende dieren: de heremietkreeft vindt het prima dat een anemoon zich vasthecht aan zijn schelp. De anemoon eet etensrestjes op die het kreeftje loslaat en beschermt tegelijkertijd zijn gastheer door aanvallers terug te dringen met zijn giftige stekels. Deze twee voelen (!) dus heel goed aan wat voor de ander van belang is en maken zo een goede verbinding.

Ging het bij mensen maar altijd zo soepel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te  verkrijgen bij bol.com  alhier

cover Zelfvertrouwen!

 

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Terugblik op leerzame natuurmomenten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 februari 2012

Dag 183 : Terugblik op leerzame natuurmomenten

An understanding of the natural world and what’s in it is a source of not only a great curiosity but great fulfillment. – David Attenborough

De 365 dagen Verbinden met de Natuur weblog is over de helft! Terugkijkend op het afgelopen half jaar kan ik zeggen dat het bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt vertrouwen brengt. Vertrouwen dat er een omgeving is waar we als mens op terug kunnen vallen. Moeten vallen, want alles in ons bestaan is van natuurlijke oorsprong. Of het nu ademen, eten, slapen, drinken of samenwerken is. We zijn een stukje natuur en hebben die natuur nodig voor ons voortbestaan. Hoe meer je je erin verdiept, hoe meer bijzondere en vooral ingenieuze dingen je tegenkomt. Wat maakte de verbinding het afgelopen half jaar?

Simpele zintuiglijke observaties, zoals bomen die me zuurstof geven en mijn kooldioxide weer opnemen, vogels die me vreugde brengen met hun gezang, de groenten in mijn moestuin die zelfs hun best doen onder keiharde omstandigheden. Stuk voor stuk natuur dat respect verdient en waarvoor ik dankbaar mag zijn.

Ik heb verbondenheid gevoeld met exoten als pinguïns en albatrossen, maar ook met de schapen, geiten en lieveheersbeestjes uit mijn directe omgeving.

Zintuigen, waarvan ik niet wist dat ik ze had, zijn wakker geworden. Het zintuig voor gemeenschappelijkheid, voor het willen opgaan in een groter geheel, het zintuig voor plaatsbepaling of nabijheid, allemaal maken ze iets in mij wakker en zorgen ze ervoor dat ik steeds beter op mezelf durf te vertrouwen. De zekerheid over dat wat ik voel (en niet denk) geeft me zelfvertrouwen.

Ik leer van bijen over het belang van het collectief en van een landschap hoe alle delen onderling samenwerken. Ik leer over de verantwoordelijkheid die organismen hebben om mee te werken aan een goed functionerend groter geheel, of simpelweg alleen maar om te zorgen voor hun kroost, no matter what.

Het besef dat alles in de natuur werkt met aantrekkingskracht en geven en nemen, zonder rekening te houden met moeilijke verhalen of geschiedenissen, bevestigt voor mij het geluk van het simpele leven.

Dit besef, hoe mooi en eenvoudig het leven kan zijn, heeft helaas ook een schaduwzijde: het besef dat de mensheid nog steeds grotendeels op het verkeerde pad zit door de natuur niet serieus te nemen. Dit vergroot wel mijn motivatie om nog meer bewustzijn te activeren bij een ieder die het horen wil, over de onlosmakelijke verbinding tussen mens en natuur. Op naar dag 184!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De eenzame schaatser in verbinding – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 februari 2012

Dag 176: De eenzame schaatser in verbinding

Ik hoor de klapschaatsen van de eenzame schaatser die doorbuffelt in de richting van een prachtige zonsondergang. De horizon kleurt oranjerood en de ijzige wind duwt in mijn rug. Het zou veel comfortabeler zijn om binnen te blijven, maar waarom kan ik toch dit weer niet weerstaan?

Gisteren zag ik een aflevering van de populaire serie The Big Bang Theory. Het draait hier om 4 wereldvreemde nerds waarvan er drie hopeloos proberen om een vriendin te krijgen en eentje een genie met Asperger is. Laatstgenoemde, Sheldon, maakte gisteren een mooie opmerking. Vrij vertaald: Waarom zou ik naar buiten willen als de mens al millennia lang probeert het leven binnen te veraangenamen?

Terwijl ik de ijswind trotseer vind ik dat hij gelijk heeft. Maar op het moment dat ik binnen ben, ziet het er weer zo prachtig uit buiten! Een vervelende waarheid dient zich aan. We zijn inderdaad in de loop der eeuwen steeds meer binnen gaan zitten. De meesten van ons werken binnen, zitten in een auto, trein of bus, winkelen in overdekte centra, en sporten in gymzalen. Ons eten komt zelfs vaak niet meer van buiten, want dat is in de kas of in de stal geproduceerd. Geen wonder dat het zo moeilijk is om onze verbinding met de natuur serieus te nemen!

Het is een feit: als je niet ervaart welke voldoening de natuur kan geven, kun je er ook niet van houden. Dan heb je er vervolgens dus geen binding mee, is het makkelijker om natuur te vervuilen of te bebouwen en er vervolgens geen aandacht aan te schenken.

Nu er sprake is van een eventuele Elfstedentocht en er overal in het land geschaatst wordt, zijn de opmerkingen over prachtige natuurervaringen niet van de lucht. Met volle teugen wordt er genoten van het buiten zijn. Het schaatsen op natuurijs is niet alleen een sportieve bezigheid, maar ook een verbinding met de natuur waar men zich in bevindt. En dan gaat het dus niet om de strijd tegen de elementen, maar het één worden met de elementen. Ofwel: samenwerken met wat Moeder Natuur biedt.

In deze dagen van zon en ijs wordt er dus heel veel verbinding gemaakt. Het begrip dat de natuur onovertroffen is (en zeker niet genegeerd moet worden) komt overduidelijk naar voren. Als we dát begrip nou maar eens vast konden houden als het ijs weer weg is….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wandelen met een coach? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Hoe verstoor je een dorps #ecosysteem? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 februari 2012

Dag 172: Hoe verstoor je een dorps ecosysteem?

Een ecologisch systeem staat of valt bij de wederzijdse aantrekkingskracht en samenwerking van een diversiteit aan organismen. Als onze samenleving, ons ecosysteem, niet functioneert, dan zijn er organismen die dwars liggen, zich opdringen, teveel nemen, bewust vernietigen en niets aanbieden om het systeem functioneel te houden.

De afgelopen dagen is het dorpje Ankeveen weer overspoeld met toeristenschaatsers. Bekijk ze eens als een organisme ‘van buiten’. De bewoners zelf, de inheemse organismen zal ik maar zeggen, weten heel goed hoe hun omgeving werkt. Zij weten uit jarenlange ervaring wanneer het ijs wel of niet veilig is. Het is hun omgeving waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden en waar ze harmonisch mee samen leven.

Het zou raadzaam zijn als je als vreemd organisme in een nieuwe omgeving, eerst even leert hoe het er aan toe gaat, door bijvoorbeeld af te kijken bij de inheemsen hoe zij leven en doen.

Helaas gebeurt dat niet en zo ontstaan er gevaarlijke situaties die zijn weerslag hebben op de oorspronkelijke organismen. Er wordt iets verstoord door buitenstaanders die zich niet aanpassen aan het geldende ecosysteem. Met grote gevolgen: laag overvliegende trauma helicopters, parate brandweerlieden, aanstormende ambulances en het verpesten van het ijs door er doorheen te zakken. Dit geeft eens te meer aan dat er geen sprake is van samenwerking tussen een vreemd organisme en de oorspronkelijke organismen. Je zou het kunnen zien als een agressieve invasie, die heel slecht voelt voor de inheemsen. Het ecosysteem is verstoord.

Een ecosysteem kan best nieuwe organismen velen, als het maar wel samenwerkt door het respecteren van de geldende regels.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je één leren voelen met het ecosysteem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Twee #bomen en een belangrijke les – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 januari 2012

Dag 155: Twee bomen en een belangrijke les

 Mijn liefde voor bomen steek ik niet onder stoelen of banken. Niet alleen vind ik het reusachtige kunstwerken, daarnaast voel ik hun essentiële bijdrage voor het leven op aarde tot diep in de botten. Bomen zijn voor mij geen massagoederen, maar zo langzamerhand een bedreigde soort aan het worden. De Bomenridders zijn druk op Twitter en stellen iedere massale kap in Nederland aan de kaak. En terecht. Ik ben blij dat er veel mensen zijn die zich bekommeren om onze grote groene vrienden.

Geïnspireerd door dit prachtige filmpje, besef ik opnieuw de onverbrekelijke band die Het Leven heeft met bomen. Niet alleen geven ze beschutting tegen de zon en kunnen dieren zich erin verschuilen, maar ze zuiveren ons grondwater voordat ze het weer verdampen, nemen ze onze veel te hoge CO2 uitstoot in zich op, verkoelen de bodem en, oh ja, ze geven ook nog zuurstof!

Het is niet alleen respectabel dat ze dit allemaal kunnen, het verdient een diepe buiging voor hóe ze dat allemaal bewerkstelligen. Deze boom kwam ik tegen in het Abel Tasman national park (NZ):

Hier sta je als boom tenminste een beetje rustig. © Françoise Vaal

Deze zag ik een aantal jaren geleden in de Canadese provincie Quebec:

Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan! © Françoise Vaal

Beide bomen zijn voor mij het toonbeeld van doorzettingsvermogen, kracht, vernuft, creativiteit en originaliteit. Hun wil om te leven en te groeien is fenomenaal. Ze laten zich niet uit het veld slaan, maar vinden manieren om tot het beste resultaat te komen. Als dat is dat je om een rotsblok heen moet groeien, dan is dat goed, en als je alleen op een eenzame rots in zee moet staan, dan werkt dat ook prima. Leven is hun aantrekkingskracht.

Eens te meer realiseer je als mens hoeveel eisen wij aan onze omgeving stellen. Soms gaan we daar helemaal in op: we denken alleen maar aan het verbeteren en perfectioneren van onze leefomstandigheden en vergeten daarbij ons persoonlijke authentieke groeiproces. Deze bomen willen alleen maar groeien en zichzelf zijn. Ze werken met wat voorhanden is en respecteren dat. De stenen hoeven niet weg, het rotsje hoeft geen plaats te maken voor een mooi weiland. Het is goed zoals het is.

Deze twee inventieve bomen leren ons dat creatief zijn met dat wat er voorhanden is, juist ons originele zelf naar boven haalt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De reiger en de vlaamse gaai – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17  januari 2012

Dag 154:  De reiger en de vlaamse gaai

Vorige week stond er in de krant wel een heel opmerkelijk bericht: er was een Jan-van-gent in een Soester tuin aangetroffen. Mijn verbazing was groot toen ik het las, want een Jan-van-gent, hier?

Een week daarvoor had ik zijn fraaie soortgenoten nog bewonderd in de Marlborough Sounds in Nieuw-Zeeland en verwonderde ik me, samen met een klein groepje natuurliefhebbers, over de enorme snelheid die de vogel kan bereiken als hij zich ter zee stort om vis te vangen. Hij bereikt makkelijk 100 kmper uur en dat vanuit een stil hangende positie in de lucht. Zo zie je hem het water af speuren, zo vouwt hij in een oogwenk zijn vleugels samen om als een pijl uit een boog het wateroppervlak te doorklieven. Even later plopt hij, al dan niet met vis, boven en vliegt rustig weg op zoek naar zijn volgende maaltje. Het is een waar spektakel! Deze vogel roept diep respect op door de wijze waarop hij op geheel eigen wijze zijn overleving heeft weten te perfectioneren.

De Soester Jan-van-gent is na bevrijding ook weer gevlogen; overlevingsinstinct.

Over overlevingsinstincten gesproken: in mijn tuin woont sinds een paar maanden een vlaamse gaai. Op een dag zat hij doodstil op het waterornament. Het was de eerste keer dat ik zijn lamme vleugel zag. Dierenambulance gebeld, maar tevergeefs, want hij vloog weer weg. De volgende dag zag ik hem weer, vrolijk hippend door de tuin, her en der wat gevallen eikels oppikkend. Mijn hond heeft een kattenverbod in de tuin ingesteld, dus zolang de vogel zich op de grond kan voortbewegen is er niets aan de hand en doet hij zijn ding. Vandaag zag ik hem weer. Zijn vleugel hangt nog steeds, maar hij heeft nieuwe manieren gevonden om aan eten te komen. Hij overleeft prima.

Vandaag had ik in het vogelasiel een ontmoeting met een luidruchtige reiger die min of meer in het asiel woont. Het is niet dat ze daar niet geprobeerd hebben om hem weer uit te zetten nadat hij gezond was verklaard. Zelfs een trip naar Zwitserland hebben ze er voor over gehad om hem weer wild te laten worden, maar keer op keer komt hij terug naar de plek waar hij gered is. Ook dit is overlevingsinstinct.

Bij ons werkt dat niet anders. Een invalide geraakt mens kan soms heel inventief zijn en alles uit het leven halen wat er in zit door vooral zelf dingen te ondernemen. Een ander met eenzelfde beperking ziet alleen een mogelijkheid om door te gaan door zich afhankelijk naar andere mensen op te stellen.

De één stelt zich van nature graag afhankelijk op en de ander doet het omgekeerde omdat het alleen op die manier goed kan voelen. Het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. De reiger geeft de grip uit handen, de vlaamse gaai houdt zelf de grip. Beiden leven, naar het zich laat aanzien, naar tevredenheid, want ze zien er gezond uit. En dat doen ze met tegenovergestelde overlevingsinstincten. Aan welk overlevingsinstinct geef jij de voorkeur? En belangrijker: werkt dat voor je?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Gevraagd: dwarsliggers! 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


13 januari 2012

Dag 150: Gevraagd: dwarsliggers!

Directeuren, managers en coaches zijn vaak heel druk met de vraag: hoe stel ik een goed en efficient team samen? Edward de Bono schreef over de diversiteit binnen een team in zijn boek ‘Zes denkende hoofddeksels’. Iedereen is het erover eens dat diversiteit in een team noodzakelijk is. Het versterkt de gezamenlijke intelligentie, ofwel het totaal zou meer dan de som der delen zijn.

Als iedereen hetzelfde zou denken of doen, dan zou er veel van dezelfde kracht vrijkomen. En die zou dan juist destructief zijn in plaats van creërend. Je zou het omgekeerde misschien denken, maar  tegenwerkende krachten kunnen elkaar juist positief versterken. Een team is sterk als de teamleden zich niet klakkeloos aan elkaar aanpassen, maar met eigen ideeen komen. Als een teamlid een bepaalde ontwikkeling inzet, moeten er reacties loskomen. Dit vormt de basis om naar perfectionering van het systeem toe te werken. Je zou ook kunnen zeggen: dwarsliggen is verplicht!

Het ligt natuurlijk niet zo zwart/wit als ik hierboven schets, want als iedereen dwarsligt vanuit eigenwijsheid of door niets van anderen aan te nemen, dan is het team gedoemd te mislukken. Het is dan meer dwarsliggen in de zin van de eigen authenticiteit naar voren schuiven. Uiteindelijk gaat het om het respecteren van de ideeën en eigenheid van de ander waarna je kunt inventariseren of je daar zelf iets aan hebt.

 En waar hebben we dit eerder gezien? In de natuur! Ieder organisme lijkt zijn eigen ding te doen, maar werkt juist samen met de omgeving om tot het beste resultaat te komen. Het is gewillig een teamlid van het systeem voor eigen overleving. 

Als ik naar voorbeelden in mijn eigen tuin kijk, dan erger ik me bijvoorbeeld dood aan gras dat dwars door een bloembed groeit. Driftig probeer ik het er allemaal uit te rukken, want ik wil op die plek alleen bloemen en geen gras. Mijn gedachte is dat de bloemen overwoekerd raken en het gras de overhand krijgt. Als ik echter goed kijk, zie ik dat dit niet het geval is. Het gras groeit er wel tussendoor, maar krijgt alleen die ruimte van de bloemen die het mag hebben.  De bloemen schijnen geen last van het eigenwijze gras te hebben. Wint het bloembed er iets mee? Ja, het gras beschermt de bloemen namelijk als het heel hard waait.

Natuurlijk zijn er woekerplanten en woeker-teamleden. Als die eenmaal hun kans zien en geen rekening houden met de andere leden dan is het gebeurd met de samenwerking. In een ideaal systeem kan ieder teamlid zichzelf zijn en tegelijkertijd openstaan voor de meningen van anderen. Authenticiteit is geboden! 

Als we nu eerst maar eens onze ego’s los konden laten….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, Uncategorized

Beter goed gejat dan….. ; 365 dagen Verbinden met de Natuur – Ecopsychologie


10 januari 2012

 Dag 147: Beter goed gejat dan…..

Gisteren schreef ik over de zang-originaliteit van een vogel: dat hij de soort eer aan doet door dezelfde tonen te gebruiken, maar dat hij tegelijkertijd zichzelf bijzonder maakt door er een variatie in aan te brengen. Ik betoogde dat de mens dat ook vaker zou moeten doen, in plaats van klakkeloos te kopiëren zonder eigen input.

Moet je altijd eigen input hebben, of kun je ‘creatief stelen’ van anderen en daardoor een origineel worden?

Tijdens het zoeken naar video’s over Nieuw-Zeelandse inheemse vogels, kwam ik deze tegen. Jaren geleden zag ik het fragment al op tv maar het intrigeert me nog altijd enorm. Sir David Attenborough introduceert de Menura novaehollandiae (wat valt je op aan deze naam?) ofwel, de Liervogel. Als geen ander weet deze vogel geluiden te imiteren -en dan niet alleen vogelgeluiden! (Kijk de video helemaal af voor de verrassing aan het einde).

Houdt mijn stelling van gister dan nog wel stand? Kun je heel origineel zijn door beter goed te jatten, dan slecht zelf te produceren?

Het is zonde om hier nog veel woorden aan vuil te maken, ik laat de Liervogel het werk doen vandaag. Oordeelt u zelf. Ik zal u Chook, uit de Adelaide Zoo in Australie, ook niet onthouden. Fenomenaal.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur