Tagarchief: samenwerking

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 augustus 2012

Dag 357: Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel

De quote die ik vandaag op Facebook lees van de Dalai Lama is een cadeautje:

“Developing concern for others, thinking of them as part of us, brings us self-confidence, reduces our sense of suspicion and mistrust, and enables us to develop a calm mind.”

De belangrijke actie die hierin zit, blijkt tevens de moeilijkste te zijn: aan anderen denken als zijnde een deel van ons.

In de toegepaste ecopsychologie wordt gesproken over webstrings. Hiermee bedoelt dr. Michael Cohen, de onzichtbare (maar wel voelbare!) draden waarmee wij allen met elkaar verbonden zijn in het grote web. De Dalai Lama focust in zijn quote op de webstrings tussen mensen, maar webstrings moeten in een breder kader getrokken worden. Niet alleen zijn er onderlinge menselijke verbanden, maar ook zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze natuurlijke omgeving door de voeding die we ervan krijgen.

Iedere actie die één organisme doet, is voelbaar in het hele web. Op kleine schaal kan het iets zijn binnen het gezin, wanneer één van de familieleden iets onderneemt waar het hele gezin last van heeft. Op iets grotere schaal kan het betekenen dat iemand in een buurt onrust zaait of zich niet harmonieus gedraagt waardoor er een negatief geladen sfeer ontstaat. Vervolgens krijgt iemand het aan zijn hart, kunnen kinderen niet slapen, slaagt er iemand niet voor zijn examen, waardoor ouders harder moeten werken om weer het geld voor volgend jaar op tafel te krijgen, waardoor een ander familielid minder aandacht krijgt en gestrest raakt, waardoor de hond het moet ontgelden, waardoor deze zijn tanden in de kat van de buren zet, waardoor er burenruzie ontstaat en de één de ander doodschiet, waardoor de wijk een nog slechtere naam krijgt en niemand zijn huis verkocht krijgt, waardoor mensen in financiele problemen komen………..etc.

We staan eigenlijk nooit stil bij onze acties en de gevolgen daarvan voor het grote geheel. Dat was niet het geval toen we nog in kleine gemeenschappen leefden en iedere verandering snel voelbaar was. De gevolgen die onze acties nu hebben zijn veel onduidelijker doordat we in grote gemeenschappen leven en zeer individualistisch zijn. Hierdoor zijn we sneller geneigd grenzen te overschrijden, omdat we simpelweg niet tegengehouden worden door onze omgeving.

Zo kun je de vervuiling van de aarde ook bekijken. Doordat we op de korte termijn niet voelen en ervaren wat we verkeerd doen, gaan we zonder nadenken door. Ik zie niet wat er gebeurt als ik veel te veel wasmiddel gebruik. Het water dat ik drink wordt gezuiverd, de sloot naast mijn huis veranderd niet en ik merk niets aan het grondwater. En dus ervaar ik de gevolgen niet. Dat ga je pas aanvoelen wanneer je verbinding maakt met je omgeving en oprecht geïnteresseerd bent in wat het nodig heeft om goed te kunnen leven (of het nu een mens is of de natuurlijke omgeving).

Het moge duidelijk zijn dat goede relaties bestaan doordat er een evenwicht is tussen geven en nemen. Die balans kan pas ontstaan als je er af en toe bij stilstaat wat jouw acties tot gevolg hebben en hoe ze het grote web raken.

Daarmee is het bewust worden van de invloed die je hebt op het web, de allerbelangrijkste stap om tot verbetering van onze totale samenleving te komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met de natuurlijke omgeving? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Een mooie les in natuurlijke samenwerking – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 augustus 2012

Dag 351: Een mooie les in natuurlijke samenwerking

Ik was met een heel andere blog begonnen, totdat ik het nieuws hoorde dat Anky van Grunsven weer een heel goede kür had gereden. Meteen de video opgezocht op internet en zoals ik dat vele malen eerder deed: ik viel stil. Ik heb geen verstand van dressuur rijden, laat ik dat voorop stellen, maar volgens mij kan iedere leek zien hoe mooi mens en dier in balans zijn.

De wil om samen te werken is zo overduidelijk aanwezig dat ik er emotioneel van wordt. Als ze in de bak zijn, zijn ze één. Het kan niet anders dan dat ze elkaar het vertrouwen geven om samen de klus te klaren.  Ze gaan voor elkaar.

Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt keer op keer geraakt door deze mooie combinatie. Mens en dier samen, mens en natuur samen, in harmonie en met wederzijds respect. Ik heb zojuist een stukje van mijn levensideaal mogen aanschouwen. Dank je wel Anky en Salinero!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het hulpvaardige instinct is onmisbaar – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juli 2012

Dag 340: Het hulpvaardige instinct is onmisbaar

Alles is met alles verbonden. We voelen het vaak niet zo, maar toch is het zo. De kleinste verandering in een ecologisch systeem kan voor alle gelieerde onderdelen een groot effect hebben. Dit kan in een relatie, in een gezin, in een familie, op de werkvloer, in een wijk, stad, land, en ja, zelfs de wereld plaats vinden. Niemand kan alles alleen. We zouden dat soms willen, maar we zijn altijd afhankelijk van anderen.

Diep in ons zit een altruïsme mechanisme dat ervoor zorgt dat we hulp bieden aan soortgenoten in nood. Als we alleen op een weg lopen en iemand ligt daar met een gebroken heup, dan is het er lastig voorbij lopen. Ons instinct voor gemeenschappelijkheid gaat in werking en we helpen de persoon.

Niet alleen voor mensen doen we dat, voor dieren ook. Ik zou persoonlijk niet langs een gewond dier kunnen lopen en daar niets aan doen. Het minimale zou zijn de dierenambulance bellen, of misschien de dierenbescherming, zodat er iets aan het lijden gaat gebeuren. Ook hier is het zintuig voor gemeenschappelijkheid aan het werk. Het gevoel deel uit te maken van een groter geheel waarin alles met alles verbonden is, zorgt ervoor dat we lijden proberen te verkorten om de onderlinge verbanden in het grote wereld-web weer te herstellen.

Dit zintuig is behoorlijk naar de achtergrond verdrongen in het ik-ik-ik tijdperk, waarin we alleen maar oog voor onszelf hebben en anderen niet belangrijk vinden. Maar het mooie ervan is, dat als je mensen die erg op zichzelf gericht zijn vraagt waar ze behoefte aan hebben, dan is het saamhorigheid of vriendschap. Het is een oud instinct dat ervoor zorgt dat we in leven blijven, door voor elkaar op te komen en elkaar te helpen.

Vandaag wandelde ik door de kudde schapen en zag dat honderden meters verderop een klein groepje van 5 schapen af stond te wachten wat ik ging doen. De grote groep had ik moeiteloos kunnen doorkruisen, maar het groepje hield me angstvallig in de gaten. Al snel had ik door wat de reden was: 2 schapen hadden veel pijn aan de poten en konden amper lopen. Bij iedere stap die ze probeerden, voelde ik de pijn bijna zelf. Zo afschuwelijk hopeloos zag het eruit. Het viel me op dat de andere 3 schapen nergens last van hadden. En ik trok de conclusie: zij blijven bij de andere twee om ze niet achter te laten als vossenprooi. Met zijn vijven zijn ze veel machtiger dan met zijn tweeën. Ook zij zijn er als kudde bij gebaat om elkaar in leven te houden en de kudde te laten bestaan. De kudde betekent veiligheid en geborgenheid.

Als de mens dit zelfde instinct zou verliezen, zijn we ten dode opgeschreven. Je hoeft niet iedere dag bij je buren op de koffie, maar de verbindingen goed houden door wederzijds hulp te bieden waar nodig, is essentieel voor een goed ecologisch systeempje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbindingen opnieuw leren voelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verticale #stadslandbouw zonder ego – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juli 2012

Dag 313: Verticale stadslandbouw zonder ego

Het is soms moeilijk om positieve dingen te blijven zijn als je dagelijks gebombardeerd wordt met negatieve oprispingen van anderen over wat er allemaal slecht is in de wereld. Maar soms word je even heel blij als er wel goed nieuws tot je door kan dringen.

In de laatste Conservation Magazine, staat een artikel over stadslandbouw, urban agriculture. John Edel, een Amerikaanse projectontwikkelaar, heeft een oud gebouw gekocht in Chicago, waar ooit vlees in werd verwerkt. Met het project, genaamd The Plant, ontwikkelt hij een verticale boerderij. Zijn doelen zijn, naast het dichterbij brengen van stadsmens en natuur, het verkorten van de afstand tussen voedsel en mens en het milieuvriendelijk produceren van voedsel.

Ik heb al diverse ideeën langs zien komen betreffende urban vertical farming, maar het mooie van deze insteek vind ik dat ze er geen nieuw gebouw voor hoeven te ontwerpen. Ze hergebruiken een leegstaand gebouw, dat anders gesloopt zou worden en bouwen dat zo energiezuinig mogelijk om, met zoveel mogelijk behoud van de al aanwezige infrastructuur.

Dat vind ik dus nog het meest positieve eraan, dat het oude ingesleten menselijke egocentrische gedachtepatroon van ‘een idee helemaal met nieuwe onderdelen opbouwen en zelf daar een designstempel op drukken’, wordt losgelaten door het te laten plaatsmaken voor de gedachte: ‘Wat kunnen we doen met wat er al is?’

Ik vind dat we deze gedachte veel meer in ons leven moeten incorporeren. We zijn zo geïndoctrineerd om steeds maar nieuw-nieuw-nieuw te verkrijgen, dat we niet meer weten hoe we het beste kunnen maken van wat we hebben. In relaties werkt dat net zo. Als je relatie niet meer zo lekker loopt, dan ga je toch even surfen naar een dating site? Heb je zo wat nieuws. Of je probeert je grenzen te verleggen en meer diepgang te creëren met wat al bestaat.

Het opnieuw gebruiken van oud materiaal, het een nieuwe bestemming geven aan dat wat er al is, is het belangrijkste onderdeel om de eeuwig expanderende consumptie economie een halt toe te roepen. Het gaat niet meer om meer-meer-meer of nieuw-nieuwer-nieuwst denken, het gaat om anders en creatief denken, het denken in ecosystemen. Hierbij wordt rekening gehouden met de omgeving, zodat er van samenwerking sprake kan zijn.

John Edel werkt, met vele vrijwilligers en een heel klein budget, hard aan zijn verticale stadsboerderij, dat geen negatief effect op het milieu mag hebben. Voor hem gaat het niet om een egostrelend project. Hij haalt zijn voldoening uit het leren begrijpen van natuurlijke processen die altijd al niet vervuilend waren. Van mij mogen dit soort projecten als paddenstoelen verrijzen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren hoe je zelf het Natural Systems Thinking Proces kunt toepassen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

De natuur en het afkicken van de economie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 juni 2012

Dag 301: De natuur en het afkicken van de economie

Iedereen weet hoe moeilijk het is om van een (slechte) gewoonte af te komen. Of het nu minder werken, roken, eten of drinken is, het vergt allemaal verandering. Het vraagt om een nieuwe strategie en implementatie daarvan in een oud, veelal vastgeroest, systeem. En dan heb ik het hier alleen nog maar over persoonlijke veranderingen op kleine schaal.

Op grote schaal moeten we heel veel veranderen. Sterker nog, onze economie met bijbehorende levensstijl moet over een heel andere boeg gegooid worden, willen we onze planeet niet te gronde richten. Maar als je millennia lang vanuit de gedachte hebt geleefd dat expansie het enige is dat ons vooruit helpt, dan kun je daar niet zo gemakkelijk vanaf. Het vervelende is dat we allemaal adepten zijn van diezelfde economie en dus is het lastig om daar los van te komen. Veranderingen zijn vaak eng.

Op kleine schaal proberen mensen al andere samenlevingen te creëren. Zo zijn er ecologische en spirituele dorpjes waar de nadruk op een heel ander deel van leven ligt dat alleen maar werken, geld verdienen en materie vergaren. In deze omgevingen worden nieuwe leefsystemen uitgetest (o.a. in Damanhur), die als basis dienen voor een toekomstige maatschappij. Mensen die er een tijdje hebben vertoefd hebben er laaiend enthousiast over, maar eenmaal terug in de ‘gewone’ maatschappij, valt iedereen weer terug in het oude systeem en ritme. Je zou het kunnen vergelijken met afkicken van de wereldeconomie in een afkickcentrum, je helemaal hernieuwd voelen door een gelukzalige ervaring en dan weer terug moeten naar je oude wereld die in zijn totaliteit verslaafd is. Dat gaat tegen vallen.

Gelukkig zijn er mensen die deze nieuwe mogelijkheden hebben ervaren en die willen delen met anderen. Als men ervaren heeft hoe het anders kan en alle zintuigen hebben aangeven dat dit prettig en gezond voor een mens is, dan wil men graag naar die ideale situatie terug. Deze mensen zijn dan ook meestal de voorvechters van het ombuigen van ons huidige leefsysteem naar een milieu- en mensvriendelijk leefsysteem. (zie o.a. deze video)

Als we niet en masse afkicken van ons uitgavenpatroon en de overtuigingen dat we meer moeten consumeren of meer moeten verkopen, dan blijven we junkies van een economisch systeem waar een denkfout in zit. De denkfout dat we oneindig kunnen consumeren en verkopen.

De natuur weet exact hoe een economisch efficiënt systeem werkt. Ze weet hoe het onderling moet samenwerken voor de beste leefresultaten. Ze weet hoe het gratis energie kan gebruiken en hoe ze gratis energie kan geven. Ze weet hoe ze zichzelf moet aanpassen aan veranderende omstandigheden, ze weet manieren te vinden om tot het beste leefresultaat te komen. De antwoorden op onze vraag hoe wij onze economie moeten ombuigen van verwoestende allesoverheersende expansie naar een gelijkwaardige duurzame samenwerking waarin alles en iedereen tot zijn recht komt, zijn te vinden in de natuur. Zij heeft het al uitgetest en heeft miljoenen jaren genomen om het te perfectioneren. Die miljoenen jaren hebben wij niet, dus het wordt tijd dat we eens naar haar gaan luisteren. Niet morgen, maar nu!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag is er weer de Terugnaarjenatuur wandeling. Leren over jezelf en goede relaties door verbinding te maken met de natuur. Voor meer informatie klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Van een afstand je onmisbaarheid inzien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 juni 2012

Dag 297: Van een afstand je onmisbaarheid inzien

Het is best moeilijk om de grote lijn in het leven te ontdekken als je steeds op micro niveau met het dagelijks leven bezig bent. In de natuur wordt er niet nagedacht over de grote lijn, het lijkt of alleen de mens dat doet. Echter, het universum bestaat uit onderdelen die voelen wat efficiënte combinaties voor leven, vooruitgang of samenwerking zijn. Dat zou je natuurlijk ook de rode draad kunnen noemen: al het Leven bestaat uit samenwerkingen door onderlinge aantrekkingskracht.

Ik kom hierop door het boek: The Eternal Frontier – An ecological history of North America and its peoples, geschreven door Tim Flannery. Hierin wordt mooi beschreven welke invloeden de Aarde gevormd hebben en over welke periode. Het uitgangspunt is het uitsterven van de dinosaurussen door de meteoriet op het Amerikaanse continent. Door de historische beschrijving van Flannery besef ik pas goed hoe lang natuurlijke processen nodig hebben om nieuwe verbindingen aan te gaan. Een mens kan dat moeilijk bevatten, om de simpele reden dat wij hier gemiddeld maar ongeveer jaar of 75 rond lopen. Dat is ons referentiekader en lijkt het enige te zijn dat er toe doet.

Toch is het zinvol om bij tijd en wijle eens van een afstand te kijken naar het leven in het algemeen, en niet in de laatste plaats naar je eigen leven. Als je teveel met je neus op dagelijkse handelingen zit en niet naar de big picture van je leven wilt kijken, kun je wel eens belangrijke informatie missen. Informatie die niet alleen goed voor jezelf is, maar ook voor een groter geheel, je gezin, je buurt, je dorp of stad, je land en de wereld.

‘Ieder voor zich en God voor ons allen,’ werkt niet in de natuur. Ieder organisme heeft wel een persoonlijk doel: leven, maar past zich aan in het grote systeem. Hier heb je toch een zintuiglijke ervaring voor nodig van het willen opgaan in een groter geheel, lijkt me. Of misschien wel het willen dragen van een stukje verantwoordelijkheid voor het grote geheel. Als dit er niet zo zijn, zouden er nooit prachtig op elkaar afgestemde ecologische systemen zijn ontstaan.

Het doen ontstaan van efficiënte en werkzame verbindingen kost dus tijd. Miljoenen jaren tijd. Vanuit dit perspectief lijkt ons leven helemaal niet zo belangrijk en zijn we maar een stipje op de tijdlijn. En toch… ieder organisme uit het verre verleden heeft zijn bijdrage geleverd aan het grote systeem. Dat doen wij ook. Wij zijn een onmisbare link in het efficiënt en gezond doen voortbestaan van Het Leven. Maar je eigen belangrijkheid zie je pas als je van een afstandje naar het leven kijkt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ons eiland van zelf gekozen arrogantie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 mei 2012

Dag 276: Ons eiland van zelf gekozen arrogantie

Als we en masse blijven denken dat de natuur inferieur is aan de mens, dan blijven we afstand creëren tussen onszelf en de basis van ons bestaan. De noodzaak van een goede verbinding met wat ons in leven houdt, raakt vertroebeld. Je zou kunnen zeggen dat arrogantie onze ondergang wordt.

Vergelijk je het met arrogantie van mens tot mens dan voelen we dat veel beter aan. Is er iemand in je omgeving die anderen als inferieur beschouwt, dan ontstaat er heel snel een afstand. We houden niet van arrogante mensen omdat wij vinden dat we gelijkwaardig zijn en we tolereren slecht dat er op ons neergekeken wordt. We nemen afstand van een arrogant persoon, omdat deze zelf geen open houding heeft of toenadering zoekt.

Een goed voorbeeld is dr. House uit de gelijknamige televisieserie. Hier zie je geen gezonde sociale verbindingen van anderen met de arrogante arts. De mensen die wel verbinding met hem maken laten zich koeioneren alleen om het feit dat hij geniaal is en ze het ergens zielig vinden dat hij zo is. Uiteindelijk zit dr. House steevast in zijn eentje thuis, op een zelfgekozen, geïsoleerd eiland van arrogantie.

Een groot gedeelte van de mensheid verschilt niet zoveel van dr. House als het om de natuur gaat. Onze houding isoleert ons en we weten niet meer wat samenwerking met de natuur is of hoe je er respect voor moet hebben. Als we zo doorgaan isoleert de natuur ons vanzelf door af te sterven. Dit betekent automatisch onze eigen dood, maar we zijn te arrogant om ons dat te realiseren.

Een mooi voorbeeld zag ik afgelopen week in een film The Happening (let op: spoiler!), waarin de natuur uit zelfverdediging een gifgas loslaat op grote populaties mensen. Menselijke arrogantie wordt bestraft door de natuur. Vooralsnog is dit fictie, maar je houdt je hart vast als de natuur hier werkelijk toe in staat zou zijn. Wie zegt dat het niet kan? Per slot van rekening heeft de natuur al heel veel ontwikkeld sinds haar ontstaan, dus waarom niet een middel om de mens op afstand te houden?

Niets heeft overmacht in de natuur, alles draait om samenwerking binnen een groot systeem. Alles maakt deel uit van het systeem en mag er zijn. Mensen kunnen het onderling goed aanvoelen als een systeem goed werkt op basis van gelijkheid. Denk maar aan een goed samenwerkend Nederlands elftal. Ook hier is samenwerking op basis van wederzijds respect essentieel. Arrogantie wordt afgestraft.

Dus als wij als mens goed weten hoe het zou moeten, wat houdt ons dan tegen om ons gelijkwaardig op te stellen ten opzichte van onze natuurlijke omgeving?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je niet isoleren van, maar juist verbinden met de natuur? Klik hier

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

#Welzijn vergroten door herstel verbindingen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 maart 2012

Dag 198:  Welzijn vergroten door herstel verbindingen

We kennen haar van haar onderzoek naar chimpansees, maar haar invloed is veel breder. Ze heeft een grote invloed op het welzijn van de wereld met haar holistische aanpak van natuurbescherming en het welzijn van mensen. Vele jaren geleden werd haar duidelijk dat ze de chimpansees van Gombe nooit kon redden als er niet iets gedaan werd aan de arme bevolkingsgroepen in de buurt. Ik heb het natuurlijk over Dr. Jane Goodall.

Mens en natuur zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten samenwerken om naast elkaar te kunnen bestaan. Om het Gombe reservaat heen is haar dat gelukt door allerlei projecten te initiëren om het welbevinden van de mensen te vergroten. Als de omgeving weer floreert, groeien er weer bomen op de heuvels en hebben boeren goedlopende bedrijven op een milieuvriendelijke wijze. Dit alles wel ondersteund door goed onderwijs.

Het bewonderenswaardige aan haar visie is dat het niet op een westerse manier moet plaatsvinden, maar juist met de Afrikaanse cultuur in het achterhoofd. Het mag namelijk niet moeilijk zijn voor de bevolking om te veranderen.

Door gezinsplanning te introduceren, meisjes hun school te laten afmaken (dit beïnvloedt de bevolkingsgroei ook: minder kinderen), milieuvriendelijk te gaan boeren, (alleen leningen verstrekken als men een milieuvriendelijk bedrijf kon gaan oprichten) en fair trade organisaties te interesseren is het Dr. Jane gelukt om mensen weer te verbinden met de natuur.

Doordat de bevolking blij werd van hun herstelde omgeving, meer geld ging verdienen, en gezonder werd, hoefden ze niet het land op te souperen zoals ze dat decennia lang wel deden. Apathie over een slechte situatie heeft plaatsgemaakt voor werken aan een doel waar mens en omgeving van profiteren. Woede, geweld en depressie zijn verruild voor vreedzaam samenleven in een voedende omgeving.

Eens te meer wordt duidelijk dat de verbinding tussen mens en natuur niet voor altijd verbroken hoeft te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen verbinding met de natuur maken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een 80 miljoen jaar oude liefdeswijsheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 februari 2012

Dag 185: Een 80 miljoen jaar oude liefdeswijsheid

We kunnen nog veel leren van de natuur als het gaat om het onderhouden van onze relaties. Soms geven we te weinig om onze geliefden of vrienden en dat vertaalt zich op de lange termijn in een verwijdering van elkaar. Eén van de belangrijkste onderdelen in een goede relatie is het onvoorwaardelijk iets kunnen geven of doen voor de ander. Dat kan in hele kleine dingen zitten zoals een boodschap voor iemand doen, of een klein cadeautje meenemen, of simpelweg de ander attenderen op een boek van zijn/haar favoriete schrijver. Het gaat erom dat je attent bent en denkt aan wat de ander belangrijk vindt. Dit werkt echter wel twee kanten op. Is dit niet het geval dan bloedt de relatie uiteindelijk, soms na vele jaren, dood.

Afgelopen week kwam ik wel een heel mooi voorbeeld tegen: de 80 miljoen jaar oude relatie tussen de vijgenboom en de wesp. Hun liefde is gebaseerd op het feit dat de wesp de jongen groot mag laten worden in de vijgen. Dat mag de wesp niet zomaar. De voorwaarde is dat de wesp de bloesems wel moet bestuiven. Is dat alles? Daar kun je gemakkelijk onderuit zou je denken. Gewoon je eitjes leggen in een vijg want wat gaat die boom daar aan doen?

Welnu:  de vijgenboom is niet voor een kleintje vervaard. Als de wesp zich niet houdt aan zijn huwelijkse voorwaarden dan straft de vijgenboom hem/haar door het niet bestoven fruit, waar de kleine wespjes zich in bevinden, resoluut te laten vallen. De wespjes overleven dit niet.

Voor wat, hoort wat. En zo gaat het natuurlijk in iedere relatie. Beiden moeten er voldoening uit halen en dat krijg je niet alleen doordat je alles gratis krijgt en er niets voor terug doet. In die zin bestaat een onvoorwaardelijke relatie niet. Het is nooit alleen maar geven. En ook nooit alleen maar nemen. De vijgenboom had dat al heel vroeg door!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Terugblik op leerzame natuurmomenten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 februari 2012

Dag 183 : Terugblik op leerzame natuurmomenten

An understanding of the natural world and what’s in it is a source of not only a great curiosity but great fulfillment. – David Attenborough

De 365 dagen Verbinden met de Natuur weblog is over de helft! Terugkijkend op het afgelopen half jaar kan ik zeggen dat het bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt vertrouwen brengt. Vertrouwen dat er een omgeving is waar we als mens op terug kunnen vallen. Moeten vallen, want alles in ons bestaan is van natuurlijke oorsprong. Of het nu ademen, eten, slapen, drinken of samenwerken is. We zijn een stukje natuur en hebben die natuur nodig voor ons voortbestaan. Hoe meer je je erin verdiept, hoe meer bijzondere en vooral ingenieuze dingen je tegenkomt. Wat maakte de verbinding het afgelopen half jaar?

Simpele zintuiglijke observaties, zoals bomen die me zuurstof geven en mijn kooldioxide weer opnemen, vogels die me vreugde brengen met hun gezang, de groenten in mijn moestuin die zelfs hun best doen onder keiharde omstandigheden. Stuk voor stuk natuur dat respect verdient en waarvoor ik dankbaar mag zijn.

Ik heb verbondenheid gevoeld met exoten als pinguïns en albatrossen, maar ook met de schapen, geiten en lieveheersbeestjes uit mijn directe omgeving.

Zintuigen, waarvan ik niet wist dat ik ze had, zijn wakker geworden. Het zintuig voor gemeenschappelijkheid, voor het willen opgaan in een groter geheel, het zintuig voor plaatsbepaling of nabijheid, allemaal maken ze iets in mij wakker en zorgen ze ervoor dat ik steeds beter op mezelf durf te vertrouwen. De zekerheid over dat wat ik voel (en niet denk) geeft me zelfvertrouwen.

Ik leer van bijen over het belang van het collectief en van een landschap hoe alle delen onderling samenwerken. Ik leer over de verantwoordelijkheid die organismen hebben om mee te werken aan een goed functionerend groter geheel, of simpelweg alleen maar om te zorgen voor hun kroost, no matter what.

Het besef dat alles in de natuur werkt met aantrekkingskracht en geven en nemen, zonder rekening te houden met moeilijke verhalen of geschiedenissen, bevestigt voor mij het geluk van het simpele leven.

Dit besef, hoe mooi en eenvoudig het leven kan zijn, heeft helaas ook een schaduwzijde: het besef dat de mensheid nog steeds grotendeels op het verkeerde pad zit door de natuur niet serieus te nemen. Dit vergroot wel mijn motivatie om nog meer bewustzijn te activeren bij een ieder die het horen wil, over de onlosmakelijke verbinding tussen mens en natuur. Op naar dag 184!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Kiezen voor je eigen #ecosysteem – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 februari 2012

Dag 178: Kiezen voor je eigen ecosysteem

Gisteren schreef ik hoe asocialen uiteindelijk buiten de boot vallen door hun gedrag en uitgestoten worden door de samenleving. Door zich niet aan te passen aan het grote geheel duwt het systeem ze letterlijk en figuurlijk weg. Zo gaat het natuurlijk ook met criminelen, ook zij passen niet in de gevestigde orde. Deze mensen kiezen bewust om buiten de geldende regels van het systeem te opereren. Maar wat nu als er geen sprake van opzet is?

Jaren geleden zag ik een natuurdocumentaire over een groep apen (gibbonachtigen) waarin een albino aapje was geboren. Een aantal apen was zeer nieuwsgierig maar ook licht afkeurend. De moeder zorgde heel goed voor haar jong en beschermde het tegen iedereen die maar iets te nieuwsgierig was. Maar je voelt het al, uiteindelijk ging er iets mis. Het albinootje kon niet zo goed meekomen met de groep toen deze besloot om verder te trekken de jungle in. De moeder koos ervoor om niet mee te gaan en bij de kleine achter te blijven. Ze zette zichzelf, uit moederliefde, buiten haar gevestigde orde. Onvoorwaardelijker kan het niet. Helaas was het jong zwak en het ging na een paar dagen al dood. De moeder is er nog een dag bij gebleven en ging toen terug naar de groep waar ze gewoon weer welkom was. Ze kon zo weer terugvallen op het (eco)systeem.

De moraal van dit verhaal is natuurlijk dat als je gewend bent om op een goedwerkend systeem te vertrouwen en er een onderdeel bijkomt dat niet met het geheel kan meedraaien, dat onderdeel eruit moet. Zelfs als er geen opzet in het spel is.

Het lijkt heel wreed, maar toch zit er een mooie les in: je kunt pas gelukkig worden als je je in een omgeving bevindt die bij je past. In de natuur zal ieder organisme blijven zoeken naar een omgeving waar het goed kan gedijen, waar gelijkgestemden zijn, of waar men een aanvullende waarde heeft voor het grote geheel en daar ook iets voor terug krijgt.

Starheid, tegen beter weten in jezelf in een onjuiste omgeving proberen te handhaven, werkt averechts en veroorzaakt stress. Met alle gevolgen van dien. Een bij in een wespennest zal echt niet mee kunnen komen met de daar geldende regels. Van belang is natuurlijk wel dat je je eerst realiseert dat je een bij bent…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

In de natuur gecoacht worden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Hoe verstoor je een dorps #ecosysteem? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 februari 2012

Dag 172: Hoe verstoor je een dorps ecosysteem?

Een ecologisch systeem staat of valt bij de wederzijdse aantrekkingskracht en samenwerking van een diversiteit aan organismen. Als onze samenleving, ons ecosysteem, niet functioneert, dan zijn er organismen die dwars liggen, zich opdringen, teveel nemen, bewust vernietigen en niets aanbieden om het systeem functioneel te houden.

De afgelopen dagen is het dorpje Ankeveen weer overspoeld met toeristenschaatsers. Bekijk ze eens als een organisme ‘van buiten’. De bewoners zelf, de inheemse organismen zal ik maar zeggen, weten heel goed hoe hun omgeving werkt. Zij weten uit jarenlange ervaring wanneer het ijs wel of niet veilig is. Het is hun omgeving waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden en waar ze harmonisch mee samen leven.

Het zou raadzaam zijn als je als vreemd organisme in een nieuwe omgeving, eerst even leert hoe het er aan toe gaat, door bijvoorbeeld af te kijken bij de inheemsen hoe zij leven en doen.

Helaas gebeurt dat niet en zo ontstaan er gevaarlijke situaties die zijn weerslag hebben op de oorspronkelijke organismen. Er wordt iets verstoord door buitenstaanders die zich niet aanpassen aan het geldende ecosysteem. Met grote gevolgen: laag overvliegende trauma helicopters, parate brandweerlieden, aanstormende ambulances en het verpesten van het ijs door er doorheen te zakken. Dit geeft eens te meer aan dat er geen sprake is van samenwerking tussen een vreemd organisme en de oorspronkelijke organismen. Je zou het kunnen zien als een agressieve invasie, die heel slecht voelt voor de inheemsen. Het ecosysteem is verstoord.

Een ecosysteem kan best nieuwe organismen velen, als het maar wel samenwerkt door het respecteren van de geldende regels.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je één leren voelen met het ecosysteem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Kunst valt uit de hemel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 februari 2012

Dag 171: Kunst valt uit de hemel

Het weer is er nog niet echt naar, en zeker vandaag niet met alle sneeuw, maar overal zie ik al borden hangen van tuinbeurzen en vallen er folders in mijn bus die tuinspullen promoten. Ik kijk naar buiten en zie nog amper een stukje groen, het wordt almaar witter. Mijn gedachten gaan naar de zomer met alle daarmee gepaard gaande kleuren en naar mijn moestuin waarin de courgettes met hun grote gele bloemen het altijd goed doen. *Mijmer*

Eigenlijk is het een klein kunstwerkje zo’n moestuin. Je bent iets aan het kweken, probeert de ideale omstandigheden daarvoor te maken en wacht op de creatie van Moeder Natuur. Zij is natuurlijk de ware kunstenaar, maar ik kan er wel invloed op uitoefenen, hoe het groeit, en waar en in welke combinatie met elkaar. Ah gelukkig, nu voel ik mij ook een beetje een artiest.

Ondertussen creëert Moeder Natuur langzaam een heel nieuw kunstwerk dat met de minuut wijzigt. Stukje bij beetje veranderen de vormen in de tuin door de witte laag die er op komt. Hier heb ik als mede kunstenaar geen invloed op. Behalve dan dat ik, als het blijft liggen en goed plakt, een rare sneeuwman kan maken.

De sneeuw valt gestaag voor mijn raam naar beneden. Ik weet dat geen enkel sneeuwvlokje hetzelfde is, ieder kristal is anders. Er wordt vandaag met kunst gesmeten!

Eigenlijk kunnen wij alleen maar imiteren wat de natuur al lang heeft bedacht. Er is geen vorm of combinatie van kleuren die niet al in de natuur zijn oorsprong heeft gevonden. Kunstenaars weten dat, of het nu schilders, fotografen, tekenaars, beeldhouwers of designers zijn. Alles is al bedacht en wij kunnen het alleen maar op onze wijze kopiëren.

Zo net nog mijmerde ik over mijn bloeiende moestuin, nu vind ik dat het witte kunstwerk wel even mag blijven liggen. Dan is al het werk van die ijskristallen tenminste niet voor niets geweest.

Wat leert me dit alles vandaag? We zijn allemaal een origineel kunstwerk, horen bij elkaar en werken samen.  Tezamen vormen we één groot kunstwerk met een zelfde oorsprong: de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je door de natuur laten begeleiden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een #bijwerking van ons #brein – 365 dagen verbinden met de #natuur – ecopsychologie


20 januari 2012

Dag 157: Een bijwerking van ons brein

Een mensenleven kan beheerst worden door het steeds maar rekening houden met wat anderen van je vinden. Men is dan vooral gefocust op welke verwachtingen anderen hebben en aan welke eisen men dus moet voldoen. De blinde vlek die met deze denkwijze gepaard gaat is de aanname die men doet over het denken van anderen. Men denkt te weten hoe de ander over hen denkt, men denkt te weten aan welke verwachtingen voldaan moet worden. Jammer is dat er over deze verwachtingen nooit letterlijk gesproken wordt, juist omdat alles in de aannamevorm blijft. Een gemiste kans, want de realiteit blijft zo onduidelijk en de gerichtheid op anderen blijft bestaan. Dit veroorzaakt stress. Er is geen sprake meer van een persoonlijke focus op het leven; men denkt niet meer aan het eigen belang.

Ik vraag me af of deze manier van (teveel) gericht zijn op anderen ook in de dierenwereld voorkomt. Daarbij denk ik meteen aan een collectief, zoals bij bijen en mieren. Zij werken continu aan het grote geheel. Kennelijk hebben ze ooit gevoeld dat dit goed voor hen werkte qua bescherming, voeding en voortplanting. Je zou dus kunnen zeggen dat het denken aan het lot van het geheel een nuttige strategie is om goed te kunnen voortbestaan als soort.

Hoe zit het dan met individuele dieren zoals een vogel of een vos? In hoeverre houden zij rekening met anderen? Een vogel die in een zwerm behoort (een spreeuw bijvoorbeeld) houdt alleen tijdens het vliegen in de zwerm rekening met een aantal anderen, maar ook niet met de hele groep. Een vos heeft alleen rekening te houden met een andere vos als die in zijn territorium komt. Zijn strategie, net als bij vele andere roofdieren, is juist om alleen door het leven te gaan en je nergens iets van aan te trekken: hij trekt zijn eigen plan.

Er zijn veel voorbeelden van dieren die in groepen/families leven en dieren die juist voor eenzaamheid hebben gekozen. In principe heeft de mens die keuze ook. De keuze om je te richten op anderen wordt pas een probleem als je jezelf niet meer ziet staan. Dan pleeg je roofbouw op jezelf. Een dier, of welk organisme dan ook, zal dat niet gauw gebeuren. Zelfs een bij zal toch eerst zelf eten om goed te kunnen blijven functioneren, alvorens het stuifmeel naar de bijenkorf te vliegen. En daarin bevindt zich de essentie: eerst zelf blijven bestaan als individu en vervolgens aan het geheel denken.

Helaas zijn wij in staat om het spoor bijster te raken door te geloven in niet geverifieerde aannames en irreële overtuigingen. Een vervelende bijwerking van ons brein.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gecoacht worden in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Gevraagd: dwarsliggers! 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


13 januari 2012

Dag 150: Gevraagd: dwarsliggers!

Directeuren, managers en coaches zijn vaak heel druk met de vraag: hoe stel ik een goed en efficient team samen? Edward de Bono schreef over de diversiteit binnen een team in zijn boek ‘Zes denkende hoofddeksels’. Iedereen is het erover eens dat diversiteit in een team noodzakelijk is. Het versterkt de gezamenlijke intelligentie, ofwel het totaal zou meer dan de som der delen zijn.

Als iedereen hetzelfde zou denken of doen, dan zou er veel van dezelfde kracht vrijkomen. En die zou dan juist destructief zijn in plaats van creërend. Je zou het omgekeerde misschien denken, maar  tegenwerkende krachten kunnen elkaar juist positief versterken. Een team is sterk als de teamleden zich niet klakkeloos aan elkaar aanpassen, maar met eigen ideeen komen. Als een teamlid een bepaalde ontwikkeling inzet, moeten er reacties loskomen. Dit vormt de basis om naar perfectionering van het systeem toe te werken. Je zou ook kunnen zeggen: dwarsliggen is verplicht!

Het ligt natuurlijk niet zo zwart/wit als ik hierboven schets, want als iedereen dwarsligt vanuit eigenwijsheid of door niets van anderen aan te nemen, dan is het team gedoemd te mislukken. Het is dan meer dwarsliggen in de zin van de eigen authenticiteit naar voren schuiven. Uiteindelijk gaat het om het respecteren van de ideeën en eigenheid van de ander waarna je kunt inventariseren of je daar zelf iets aan hebt.

 En waar hebben we dit eerder gezien? In de natuur! Ieder organisme lijkt zijn eigen ding te doen, maar werkt juist samen met de omgeving om tot het beste resultaat te komen. Het is gewillig een teamlid van het systeem voor eigen overleving. 

Als ik naar voorbeelden in mijn eigen tuin kijk, dan erger ik me bijvoorbeeld dood aan gras dat dwars door een bloembed groeit. Driftig probeer ik het er allemaal uit te rukken, want ik wil op die plek alleen bloemen en geen gras. Mijn gedachte is dat de bloemen overwoekerd raken en het gras de overhand krijgt. Als ik echter goed kijk, zie ik dat dit niet het geval is. Het gras groeit er wel tussendoor, maar krijgt alleen die ruimte van de bloemen die het mag hebben.  De bloemen schijnen geen last van het eigenwijze gras te hebben. Wint het bloembed er iets mee? Ja, het gras beschermt de bloemen namelijk als het heel hard waait.

Natuurlijk zijn er woekerplanten en woeker-teamleden. Als die eenmaal hun kans zien en geen rekening houden met de andere leden dan is het gebeurd met de samenwerking. In een ideaal systeem kan ieder teamlid zichzelf zijn en tegelijkertijd openstaan voor de meningen van anderen. Authenticiteit is geboden! 

Als we nu eerst maar eens onze ego’s los konden laten….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, Uncategorized

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Wie verbindt zich met wie?


1 januari 2012

Dag 145: Wie verbindt zich met wie?

Verbazingwekkend blijf ik het vinden hoe snel dieren, met name vogels, het door hebben dat er bij ons iets te halen valt. Ik vraag me af of hoe ze naar ons kijken. Zijn wij enorme struiken waar eten vanaf valt, of zijn wij dieren die rommelige eters zijn en altijd wel iets achterlaten?

Terrassen zijn DE plekken om je maaltje op te halen. Het gebeurt ook wel eens dat je tijdens een verblijf in de natuur een vogel tegenkomt die steeds dichterbij komt en nieuwsgierig is. Weet een vogel dan al dat de kans groot is dat er iets te smikkelen valt? Soms krijg ik het gevoel dat ze door hebben dat als ze maar doortastend genoeg zijn, ze vanzelf iets gaan krijgen.

Zo zag ik gister een lijster die heel dichtbij kwam en mij inspecteerde. Ik at een boterham en was eigenlijk niet van plan iets weg te geven. Een mens, ondergetekende in ieder geval, smelt uiteindelijk toch en uiteraard kreeg de lijster een stukje. Het werd niet meteen opgegeten, maar meegenomen. Even later kwam hij weer terug en keek me doordringend aan: “Daar lust ik meer van!”

Ik denk dat het vogelvolk in zijn geheel toch door heeft dat er bij die rare tweebenige wezens altijd wel iets te halen valt. We zijn de voedsel-verspreidende-organismen. Het roodborstje in mijn tuin weet dit maar al te goed. Als de voederplaats in de winter leeg is, gaat hij op het randje zitten en kijkt naar binnen, wetende dat het daar vandaan moet komen. Die houding blijft niet onopgemerkt, ik doe er meteen iets aan. Maar verbind ik me nu aan het roodborstje of het roodborstje zich aan mij?

Laten we het maar houden op een win-win situatie: ik krijg een goed gevoel als ik het roodborstje lekker zie eten, en het roodborstje voelt zich goed door het eten. Een eenvoudige maar o zo mooie verbinding.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur