Tagarchief: schaatsen

De eenzame schaatser in verbinding – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 februari 2012

Dag 176: De eenzame schaatser in verbinding

Ik hoor de klapschaatsen van de eenzame schaatser die doorbuffelt in de richting van een prachtige zonsondergang. De horizon kleurt oranjerood en de ijzige wind duwt in mijn rug. Het zou veel comfortabeler zijn om binnen te blijven, maar waarom kan ik toch dit weer niet weerstaan?

Gisteren zag ik een aflevering van de populaire serie The Big Bang Theory. Het draait hier om 4 wereldvreemde nerds waarvan er drie hopeloos proberen om een vriendin te krijgen en eentje een genie met Asperger is. Laatstgenoemde, Sheldon, maakte gisteren een mooie opmerking. Vrij vertaald: Waarom zou ik naar buiten willen als de mens al millennia lang probeert het leven binnen te veraangenamen?

Terwijl ik de ijswind trotseer vind ik dat hij gelijk heeft. Maar op het moment dat ik binnen ben, ziet het er weer zo prachtig uit buiten! Een vervelende waarheid dient zich aan. We zijn inderdaad in de loop der eeuwen steeds meer binnen gaan zitten. De meesten van ons werken binnen, zitten in een auto, trein of bus, winkelen in overdekte centra, en sporten in gymzalen. Ons eten komt zelfs vaak niet meer van buiten, want dat is in de kas of in de stal geproduceerd. Geen wonder dat het zo moeilijk is om onze verbinding met de natuur serieus te nemen!

Het is een feit: als je niet ervaart welke voldoening de natuur kan geven, kun je er ook niet van houden. Dan heb je er vervolgens dus geen binding mee, is het makkelijker om natuur te vervuilen of te bebouwen en er vervolgens geen aandacht aan te schenken.

Nu er sprake is van een eventuele Elfstedentocht en er overal in het land geschaatst wordt, zijn de opmerkingen over prachtige natuurervaringen niet van de lucht. Met volle teugen wordt er genoten van het buiten zijn. Het schaatsen op natuurijs is niet alleen een sportieve bezigheid, maar ook een verbinding met de natuur waar men zich in bevindt. En dan gaat het dus niet om de strijd tegen de elementen, maar het één worden met de elementen. Ofwel: samenwerken met wat Moeder Natuur biedt.

In deze dagen van zon en ijs wordt er dus heel veel verbinding gemaakt. Het begrip dat de natuur onovertroffen is (en zeker niet genegeerd moet worden) komt overduidelijk naar voren. Als we dát begrip nou maar eens vast konden houden als het ijs weer weg is….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wandelen met een coach? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Meester IJs onderwijst – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 februari 2012

Dag 174: Meester IJs onderwijst

“Dit is toch wel heel ander ijs dan op de kunstijsbaan,” hoor ik een man vanmorgen teleurgesteld zeggen, als hij net van het natuurijs afstapt. Hij schudt zijn hoofd en kluunt ontevreden de koek en zopie in. Deze opmerking zet mij aan het denken. Deze meneer geeft kennelijk de voorkeur aan een kunstmatig door de mens gemaakte omgeving. Hij houdt van het comfortabele van perfect onderhouden ijs. Wat jammer dat hij een belangrijke zintuiglijke ervaring van het Zijn in de natuur mist!

Een uurtje later stap ik zelf elders op het ijs en hoor een paar twintigers tegen elkaar zeggen: “Wat is het hier mooi zeg!” Ze houden even in en kijken met tevreden blikken kijken om zich heen en versnellen dan weer. Het visuele zintuig is wakker. Ook bij mij draait deze op volle toeren en niet alleen vanwege de mooie natuur en het weidse uitzicht, maar ook vanwege de scheuren in het ijs. Ik betrap mezelf dat ik er ook behoorlijk van baal op sommige slechte stukken ijs. Ik kom niet in mijn ritme vanwege het ‘snel over een scheur of gat moeten heen stappen’. Dan herinner ik me de man van vanmorgen en vind ik mezelf net zo’n zeurpiet!

Ik herpak me, kom even overeind kijk eens goed rond over de witte vlakte, zie de prachtige besneeuwde bomen en hoor her en der het geluid van metaal op ijs. Ik ben een bofkont dat ik op een zonnige februari middag op de ijzers kan staan in een schitterend natuurgebied. En ja, scheuren in het ijs horen daarbij. Natuurlijker kan het namelijk niet! Ongetwijfeld zijn er al te vroeg teveel schaatsers overheen geweest en kon het ijs het nog niet goed houden. Het reageert op overbelasting van te gretige mensen. Eigen schuld dikke bult.

Op het moment dat ik accepteer dat het ijs zijn natuurlijke zelf is, laat ik het ergeren los en verzoen ik me met dit natuurlijke proces van vriezen, dooien en scheuren. Meteen voelt mijn beweging lichter, soepeler en sneller. Het is wel duidelijk: ergeren blokkeert letterlijk je spieren, dat zit niet alleen in je hoofd. (Ik moet er niet aan denken wat dit met je doet als je je de hele dag overal aan ergert!)

Loslaten en vol overgave werken met wat voorhanden is, dat is de natuurlijke les van Meester IJs vandaag. Logisch, de natuur kan niet anders.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren loslaten met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Hoe verstoor je een dorps #ecosysteem? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 februari 2012

Dag 172: Hoe verstoor je een dorps ecosysteem?

Een ecologisch systeem staat of valt bij de wederzijdse aantrekkingskracht en samenwerking van een diversiteit aan organismen. Als onze samenleving, ons ecosysteem, niet functioneert, dan zijn er organismen die dwars liggen, zich opdringen, teveel nemen, bewust vernietigen en niets aanbieden om het systeem functioneel te houden.

De afgelopen dagen is het dorpje Ankeveen weer overspoeld met toeristenschaatsers. Bekijk ze eens als een organisme ‘van buiten’. De bewoners zelf, de inheemse organismen zal ik maar zeggen, weten heel goed hoe hun omgeving werkt. Zij weten uit jarenlange ervaring wanneer het ijs wel of niet veilig is. Het is hun omgeving waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden en waar ze harmonisch mee samen leven.

Het zou raadzaam zijn als je als vreemd organisme in een nieuwe omgeving, eerst even leert hoe het er aan toe gaat, door bijvoorbeeld af te kijken bij de inheemsen hoe zij leven en doen.

Helaas gebeurt dat niet en zo ontstaan er gevaarlijke situaties die zijn weerslag hebben op de oorspronkelijke organismen. Er wordt iets verstoord door buitenstaanders die zich niet aanpassen aan het geldende ecosysteem. Met grote gevolgen: laag overvliegende trauma helicopters, parate brandweerlieden, aanstormende ambulances en het verpesten van het ijs door er doorheen te zakken. Dit geeft eens te meer aan dat er geen sprake is van samenwerking tussen een vreemd organisme en de oorspronkelijke organismen. Je zou het kunnen zien als een agressieve invasie, die heel slecht voelt voor de inheemsen. Het ecosysteem is verstoord.

Een ecosysteem kan best nieuwe organismen velen, als het maar wel samenwerkt door het respecteren van de geldende regels.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je één leren voelen met het ecosysteem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur