Tagarchief: stilte

Wees eens stil en voel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 303: Wees eens stil en voel

Leren om niet te oordelen, beoordelen of veroordelen, is niet eenvoudig. We krijgen het al op heel jonge leeftijd onderwezen. Iets is goed of fout, zwart of wit, mooi of lelijk en ga zo maar door. Sesamstraat leert ons namen geven of tellen en op school gaan we daar fijn mee door. In de eerste klas van mijn lagere school hingen er borden aan de wand met tekeningen en daaronder de betekenis in een woord. Toen een moderne versie van het leesplankje. Communiceren met taal lijkt wel het allerbelangrijkste dat we op jonge leeftijd moeten leren. Je hoort soms moeders wel eens zeggen bij een huilbaby: ‘’Ik zou willen dat ze kon zeggen wat er aan de hand was.” Hiermee passeren ze hun intuïtieve weten. En helaas leren we dat al op vrij jonge leeftijd door het belang dat de maatschappij hecht aan het gesproken woord.

Natuurlijk is het van belang dat we ons goed verstaanbaar kunnen maken. Er zit echter alleen nog één belangrijke stap vóór en dat is dat we eerst goed moeten aanvoelen wat we nu eigenlijk willen communiceren. Ofwel, dat we eerst heel goed bij onszelf te rade gaan wat we voelen, waar we echt behoefte aan hebben, of wat we intuïtief weten, voordat we dit in woorden proberen over te brengen. Dat klinkt allemaal heel logisch, maar het wordt verbluffend weinig gedaan!

Meningen van anderen worden overgenomen, we passen ons aan anderen aan, maken anderen heel belangrijk en denken dat anderen het beter weten dan wij. We richten ons op de buitenwereld en niet op onze binnenwereld. De dagelijkse stroom woorden (ook die van mij) die vanuit allerlei richtingen op ons afkomt, doet ook een belangrijke duit in het zakje waardoor we maar met oordelen, beoordelen en veroordelen bezig blijven.

Zoek nu eens de stilte op, laat alle woorden los, en voel de omgeving waar je inzit en de energieën om je heen. Iedere keer dat er weer een oordeel over iets in je opkomt, ga je terug naar jezelf en voel je wat er om je heen is, zonder er woorden aan te geven! Het is best lastig, maar als het je lukt, wil je nooit meer zonder deze momenten.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, zintuigen

Verbinden met de #winter – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 januari 2012

Dag 167: Verbinden met de winter 

Velen zullen na het lezen van de titel meteen denken aan de verbinding met hun schaatsen die geslepen moeten worden nu er echte kou in zicht is. Toegegeven, die gedachte heb ik ook gehad en ja, dat voelt ook als verbinden met de winter. Niet zozeer het schaatsen zelf vind ik belangrijk, maar meer het feit dat ik dan op plekken kom waar ik anders nooit zou zijn geweest. Met skiën is dat voor mij hetzelfde. Het boven op een berg staan met de meest fraaie uitzichten vind ik mooier dan het eigenlijke skiën op zich. Ik zie deze wintersporten meer als hulpmiddelen om op mooie natuurplekken te komen.

Vanmorgen moet ik het echter doen met de gewone voeten als ik de maagdelijke sneeuw instap op weg naar een fraai uitzicht op een wit weidelandschap. Samen met mijn hond, die dol is op sneeuw, stap ik door de koude witte wereld. Meteen valt de stilte me op. De sneeuw werkt geluiddempend en geraas van auto’s op de provinciale wegen in de verte bereikt ons niet. Ik realiseer me dat ik nu diepe rust ervaar en laat het helemaal over mee heen komen. Zonder dat we er erg in hebben zijn er altijd veel machinale geluiden om ons heen van auto’s, vliegtuigen, tractoren, heimachines, tv’s, radio’s en noem maar op. Op zo’n dag als vandaag vallen al die geluiden helemaal weg (gelukkig lagen we ook even niet in de Schiphol vliegroute). De intense stilte is hemels en maakt me duidelijk dat het dagelijks ervaren van totale stilte een must is voor de mentale gezondheid.

Het is echter snel gedaan met de stilte als ongeveer 1000 ganzen (zoveel waren het er zeker), tegelijk besluiten op te stijgen vanaf de Kortenhoefse plassen. Een enorm geraas, gekletter en ge-gak maakt zich meester van de ruimte. Nooit eerder heb ik zoveel grauwe ganzen tegelijk het luchtruim zien kiezen hier en sta dan ook even stil om het gevleugelde geweld te aanschouwen. Als een enorme lawaaierige grijze wolk vliegen ze mijn richting uit. Ik blijf staan kijken, mijn hond is nu ook geïntrigeerd door de enorme hoeveelheid. Ik zie dat wanneer ze vlak boven mij zijn, ze ruimte maken in de formatie. Ze gaan als het ware aan de kant om vervolgens de rijen weer te sluiten als ze mij gepasseerd zijn. De ganzen zien mij dus staan en zijn waarschijnlijk niet helemaal zeker of ik kwaad kan of niet. Dat is ook verbinding maken: aanschouwen en tegelijkertijd gezien worden.

Mijn dag kan niet meer stuk.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Een winterse coaching wandeling? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Wandeling als meditatie


27 december 2011

Dag 144: Wandeling als meditatie

Ik wandel niet alleen graag met de hond, maar regelmatig met vriendinnen of met mijn partner. Uiteraard heb je altijd wel iets te bespreken, maar soms ervaar je van die geluksmomentjes waarin je samen wandelt in volledige stilte.

Dit overkwam mij een aantal dagen geleden toen we wandelden over een smal pad met her en der prachtige uitzichten. De wandeling naar de plaats van bestemming zou iets langer dan twee uur in beslag nemen. Tijd genoeg om tegen elkaar te spreken. Juist het omgekeerde gebeurde. Het wandelen in een bepaald ritme, in jezelf gekeerd zijn maar niet verzonken in gedachten. Niet denken maar 1 zijn met de omgeving en alles op je in laten werken, de kleuren, de geluiden, de wind, de zon, de geur van vochtig groen. Pas als je de gedachten hebt uitgeschakeld, dus ook de oordelen of iets mooi is of niet, dan ben je 1 met de omgeving. Dan werkt het als een meditatie en gaat het lopen gek genoeg veel eenvoudiger.

Regelmatig kom ik wandelaars tegen die in een rap tempo luid converserend zich door de natuur bewegen. Op zich niets mis mee, maar ik zou ze aanraden om dat af en toe eens niet te doen, en in stilte met elkaar te wandelen en gedachten los te laten. (Als je elkaar een tijd niet gesproken hebt is het verstandig eerst te kwekken en daarna een moment van stilte af te spreken 🙂 )

Het is best lastig als je in een mooie natuurlijke omgeving bent, om er geen oordeel over te hebben, maar er alleen van te genieten. We plakken zo makkelijk overal een etiket op. Dat zijn onze hersenen gewend, omdat we dat nu eenmaal van oudsher doen: om gevaar in te schatten of eetbaar voedsel te beoordelen. Het geheim van mediteren is alle oordelen en gedachten los te laten.

Probeer het eens om in de natuur te genieten, het op je in te laten werken zonder te etiketteren. Je komt als herboren thuis!

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wintertijd, wandeltijd


30 oktober 2011

Dag 97: Wintertijd, wandeltijd

Het is vandaag grijs en vochtig. De klok is weer een uur terug gezet, we leven nu in wintertijd. Veel mensen hebben vandaag aangegrepen om aan de wandel te gaan en nog zoveel mogelijk van ‘buiten’ te genieten, zolang het weer aangenaam is.
Het is even zoeken met mijn ‘terugnaarjenatuur’ wandelgroep naar de paden die minder druk bewandeld worden. We concentreren ons op de zintuigen tijdens deze wandeling en proberen onze ratio tot rust te brengen. Dat is nog best lastig als er schreeuwende kinderen, of duidelijk hoorbaar telefonerende mensen in het bos lopen. De Dag van de Stilte is duidelijk aan hen voorbij gegaan..
Het geeft wel meteen een mooi voorbeeld van de manier waarop we de hele dag informatie op ons afkrijgen via anderen. Het meeste daarvan is ook nog nutteloos voor ons, maar toch vang je zinsneden op die je aan iets doen denken. Als je niet oppast, gaat je brein ermee aan de haal en komen er allerlei nieuwe gedachten en verhalen in je naar boven. En zo creëer je een ‘train of thoughts’ en ga je maar door en door.
Mijn medewandelaars ervaren dan ook regelmatig weerstand om zich te ontspannen als gevolg van de geluiden die andere mensen maken. En dat is logisch, ons hoofd zit al zo vol, en daar lijkt dan nog meer bij te komen. Als er rust is (lees: geen andere mensen), dan pas kunnen de meesten zich focussen op de rust in zichzelf. Het bewustzijn van onze zintuigen, wat we allemaal ervaren, komt pas uit de verf als de op de eerste rij zittende zintuigen stil kunnen worden.
Iedereen ervaart dat stil zijn in verbinding met de natuurlijke omgeving als bijzonder. Van een afstandje zie ik dat mensen ontspannen, de schouders gaan naar beneden, de armen en benen ontspannen en ze gaan even helemaal op in hun eigen natuurwereldje. Ze smelten ermee samen. Dat versmelten kan wel iets teweegbrengen. Sommigen ervaren het als een diep geluksgevoel, anderen worden emotioneel, juist omdat het zo’n goed gevoel geeft en ze dit maar weinig ervaren.
Het belangrijkste is DAT je het ervaart, dat je tot in je diepste kern de rust en tevredenheid ervaart. Als je dit gevoel eenmaal kent dan is het goed om het steeds weer op te zoeken. Ik zou zelfs zeggen: dagelijks! Want het betekent dat je dagelijks in staat bent om tot je kern te komen. Hiermee sluit je jezelf even af van de veeleisende omgeving en kun je focussen op wat voor jou belangrijk is. Ofwel: waar jij je tot aangetrokken voelt.
Een dergelijke ervaring is met meditatie mogelijk, maar ook door echt contact te maken met een natuurlijke omgeving. Ik durf zelfs te beweren dat het sneller gaat in de natuur, omdat de natuur die zich in al je cellen en vezels bevindt, snel synchroniseert met natuur buiten jezelf. Ik zou zeggen: probeer het en ervaar het zelf!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier
Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Teveel lawaai? Dan maar schreeuwen!


30 september 2011

Dag 67: Teveel lawaai? Dan maar schreeuwen!

Gisteravond keek ik naar de serie If walls could talk; history of the home. In deze aflevering bezocht de presentatrice een aantal slaapkamers door de eeuwen heen. Ze besloot om in een oud Engels landhuis een nacht door te brengen. Het leek haar heerlijk eens op het platte land in slaap te vallen, zonder het geruis van de stad waar ze woont.

De volgende ochtend vertelt ze dat ze teleurgesteld is over de rust, aangezien ze de hele nacht een uil, het gerommel van de paarden en paniekerige ganzen hoorde. Ze durfde de stelling aan dat er meer herrie was dan in haar grootstedelijke woonplaats.

Meteen moest ik denken aan een fragment uit de film Midnight in de garden of good and evil, waarin de uit New York City afkomstige hoofdpersoon in de Amerikaanse provinciestad Savannah is beland en voordat hij gaat slapen eerst een cassetterecorder met stadsgeluiden (verkeer en politiesirenes) aanzet.

Het is dus maar waar je aan welke hoeveelheid geluid je gewend bent om mee te kunnen leven. Sommigen hebben veel geluid nodig om zich prettig, of thuis, te voelen. Maar wat is het neveneffect van veel geluid?

Op dag 21 van dit dagboek schreef ik al over stilte en dat deze niet alleen rustgevend is, maar ook je zintuig voor plaats en ruimte activeert. Dat zintuig heeft veel te lijden in ons krappe landje, terwijl iedereen behoefte heeft aan persoonlijke ruimte.

Ik vraag me dan af wat een overkill aan geluiden daadwerkelijk met ons doet. Als je aan alle kanten overstemd wordt door geluiden, ga je dan niet vanzelf harder praten? In dit licht probeer ik ook mijn gevoel een plek te geven over grote groepen kinderen en het enorme lawaai dat zij maken. Steeds probeer ik terug te halen of mijn generatie ook zo luid was als de huidige. Mijn generatiegenoten zijn het over het algemeen met mij eens en vinden dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ veel meer schreeuwt tegen elkaar, dan dat wij vroeger deden. Ik denk maar steeds dat het komt doordat je ouder wordt en minder van dit soort lawaai kunt hebben, maar ik begin mijn mening te herzien.

Ik denk werkelijk dat als je de hele dag blootstaat aan geluid (op welke wijze geproduceerd dan ook) je onbewust het gevoel krijgt dat je persoonlijke ruimte kleiner wordt, en dat je zelf meer lawaai gaat maken om je ruimte groter te maken. Je blaast jezelf als het ware op om je eigen plek in te nemen. Dat zou beteken dat wij de stilte met ons oeverloze gewauwel vullen om onze eigen ruimte in te nemen (en daarmee te valideren dat wij er óók zijn, op deze wereld). Hoe harder je schreeuwt, hoe meer ruimte je krijgt. Jammer dat het alleen nog maar meer lawaai in de hand werkt. Dan worden we met zijn allen alleen maar luider. Het omgekeerde zou beter zijn: persoonlijke ruimte creëren door meer in stilte te vertoeven, en al het gewauwel, tv/telefoon/pc/radio, uit te zetten..

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afkicken van het dagelijks leven


27 juli 2011

Dag 22: Afkicken van het dagelijks leven

Je hebt het misschien vaker gehoord, hoe belangrijk het is om met regelmaat ‘uit het hoofd’ te komen. Hiermee wordt bedoeld dat je het hoofd leeg maakt van de dagelijkse spanning en stress. Velen doen dit door meditatie, yoga, of een saunabezoek. Helaas zijn er ook veel mensen die het na een tijdje opgeven met een keur aan excuses. Hoe kan dat?
De hele dag ben je aan het rennen, vliegen en draven, volgt orders op, ergert je aan files of verlate treinen, aan collega’s en niet te vergeten trage computers. Uiteindelijk beland je in een meditatie sessie. Hier is het lekker afkicken van de waan van de dag. Alle spanning ebt weg, gedachten laat je vervliegen en je komt helemaal tot jezelf. Ik relax al bij het neerschrijven.
Dan ben je klaar met de sessie en zonder dat je er erg in hebt ren je weer naar het volgende klusje. Het is eigenlijk net als het probleem met drugsverslaafden: zijn ze afgekickt dan voelen ze zich goed en sterk, maar uiteindelijk komen ze weer terug in het verslavingswereldje dat ze nu net probeerden te ontvluchten. Ze weer terug bij af.
Dit vraagt dus om een verandering van die waan van de dag. Je kunt het rigoureus aanpakken en als pelgrim vertrekken naar het utopische Italiaanse stadje Damanhur. Het leven is hier zo anders dat je wellicht jouw eigen manier van leven kunt vinden. En om dat laatste draait het natuurlijk. Het vinden van werk, mensen en een tempo dat specifiek bij jou past.

Heb je die mogelijkheid niet dan lijkt meditatie de beste optie om uit de dagelijkse waanzin te komen. Ik stel echter voor om meer tijd in de natuur te besteden. Liever niet op de manier zoals sommige wandelaars die kilometerslang alleen maar kwekken en geen idee hebben van wat ze nu gezien hebben. Het gaat om echt aanwezig zijn in de natuur.
Het opzoeken van een plek die specifiek jouw aandacht trekt is van belang. Misschien is het een boom, of juist de waterkant, of misschien een verlaten weg dwars door de velden, als het maar aantrekkingskracht op je uitoefent. Als je gaat zitten, voel en kijk dan of de plek veilig is. Zijn er geen prikkende planten, of stekende insecten? Het stukje natuur moet jou ook uitnodigen om er plaats te nemen! Als dit helemaal goed aanvoelt dan staat je hart open. Je kunt zeggen dat er dan sprake is van echte liefde voor die plek en dat alleen al geeft een heel prettig gevoel.
Maar het kan nog verder gaan:

Een tijd geleden was ik zelf wat gestrest over de richting die ik met mijn leven op wilde gaan. Ik voelde me gedwarsboomd aan alle kanten. Ik besloot te gaan wandelen en kwam bij een prachtig weiland met één boom. Aan de zijkant van het veld ging ik zitten en liet de omgeving eens goed binnen komen. De boom trok al snel mijn aandacht. Het was een mooi gevormde boom en toen ik nog eens beter keek zag ik dat er een heel andere soort tussen was gaan groeien. Deze was veel kleiner en jonger dat was duidelijk te zien. Het had de originele boom echter niet belet om toch door te groeien, aan de andere kant van deze jonge boom. Die les stak ik in mijn zak: ondanks dat ik mij gedwarsboomd voelde kon ik gewoon verder gaan met het pad dat ik was ingeslagen. Ik kon er namelijk ook omheen, en de ‘dwarsboom’ laten bestaan.

Door het zijn in de natuur, verlaag je niet alleen automatisch je hartritme, je vertraagt je lichaam om synchroon te gaan lopen met de veel langzamere natuurlijke processen. Dit maakt het mogelijk om tot rust te komen en oplossingen te gaan zien. Een waarschuwing: dat kan een verslaving worden! En dus geldt ook hier: je moet weer terug de waan van de dag in! Toch durf ik te beweren dat als je dagelijks jezelf blootstelt aan de natuur en je haar intelligente natuurlijke processen gaat herkennen, je het leven van alledag gaat veranderen!

Wordt vervolgd.
Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Stilte maakt ruimte


26 juli 2011

Dag 21: Stilte maakt ruimte

Een oorverdovende stilte, kan dat ook? Toen ik gister naar de minuut stilte in Oslo keek met die enorme mensenmassa op het plein, was dat wat me te binnen schoot. Wat een impact kan stilte hebben!

Afgelopen week waren er meer van die momenten dat stilte je ineens overvalt. Het regende veel en vaak de afgelopen dagen. Als je in de stad bent en een hevige bui valt uit de hemel, dan zie je iedereen heel druk in de weer om te schuilen, weg van alle nattigheid. Als het dan weer droog is, is er een moment van rust in de stad. Lege straten, grote plassen en geen mens te bekennen.
Een andere stilteoverval had ik afgelopen maandag. Het had zondag de hele dag geregend en pas maandagochtend was het eindelijk droog. Ik ging naar buiten en wat me opviel was weer die enorme stilte. Alsof alles aan het bijkomen is van wat is geweest. Het voelt alsof iedereen de wonden likt en nog niet in staat is om weer op volle kracht vooruit te gaan.
Er zit iets magisch in die stilte en ook een soort gemeenschapsgevoel. We hebben die regen samen meegemaakt. Allemaal moeten we ervan bijkomen, mens, dier en plant. De energie die dan in de atmosfeer hangt is duidelijk anders.

Als we willen kunnen we de hele dag gebombardeerd worden met geluid door verkeer, computers, telefoons, televisies, printers, kopieermachines en ga zo maar door. Ik durf te beweren dat door deze muur van geluid ons gevoel van persoonlijke ruimte steeds kleiner wordt.

Onbewust verdedigen we onszelf tegen geluidsoverlast door in onszelf een muur op te trekken. We proberen ons af te sluiten en maken onze (beweeg)ruimte dus kleiner.

Een goed voorbeeld van hoe dat werkt kreeg ik vanmorgen. Ik liep langs de velden en keek eens goed om mij heen. Toen ik alles visueel goed in me op had genomen, de kleuren en vormen, deed ik mijn ogen dicht om dit stuk natuur eens met gesloten ogen te ervaren.
De stilte, afgewisseld met vogelgeluiden en geritsel in het riet, werd steeds helderder. Met de ogen dicht leek het alsof het geluid driedimensionaal werd, er kwam meer diepte in. Mijn visuele zintuig (mijn favoriet) had ik omzeild en ineens ‘voelde’ geluid anders. Tussen de vogelgeluiden door voelde ik juist ruimte. Een ruimte waar je doorheen zou kunnen. Hierdoor kon mijn eigen energie uitdijen en werd mijn persoonlijke ruimte groter. Een heel prettig gevoel.

De les die de natuur mij vandaag leert is dus hoe belangrijk het is het geluid van de natuur op te zoeken om zelf meer ruimte te krijgen. De natuurlijke stilte is niet alleen rustgevend, maar je zintuig voor plaats en ruimte wordt ook geprikkeld. Ons zintuig dat in de hectiek van het alledaagse leven te weinig aandacht krijgt (krappe werkplekken, overbevolkte kantoortorens, files, schreeuwende billboards, tv’s, computers, nintendo’s, telefoons, blackberry’s etc.), heeft behoefte aan die persoonlijke ruimte.

Alleen in die ruimte kunnen we ons authentieke zelf zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen