Tagarchief: sustainability

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juli 2012

Dag 314: Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging

Gelukkig hoor je het steeds vaker om je heen dat mensen goederen aanschaffen die beter geproduceerd zijn. Bijvoorbeeld producten die met geen of minder CO2 uitstoot zijn vervaardigd, of tegen betere betaling voor producerende boeren, of door minder gebruik te maken van chemicaliën. Het kan mij niet hard genoeg van de daken geschreeuwd worden dat we met zijn allen aan ons allen (inclusief onze planeet) moeten denken in plaats van alleen aan onszelf. We raken er wel van doordrongen, maar de massa helaas nog veel te weinig.

Televisieprogramma’s voor de massa maken geen melding van CO2 neutraal produceren en uitzenden, als ze daar al aan zouden denken. Grote evenementen maken (op een enkele uitzondering na) ook geen gebruik van alternatieve energie. En dit zijn juist de plekken waar je veel mensen in een keer kunt doordringen van de noodzaak van een schoner leefmilieu. Niemand zit natuurlijk te wachten op het wijzende vingertje tijdens een evenement. En toch denk ik dat als je het als organisatie gewoon milieuvriendelijke DOET, iedereen het de gewoonste zaak van de wereld zal vinden. Sterker nog, het zal juist inspireren. Want iedereen is voor minder energieverbruik en minder chemicaliën, dat is zelfs voor de grootste leek common sense. Maar om in een hoek gedrukt te worden en gedwongen worden mee te doen, werkt nog altijd averechts.

Daar ligt dus een taak bij bedrijven en organisaties om te besluiten het gewoon anders te doen dan voorheen. Het gaat om heel bewust kiezen dat je het milieu belangrijk vindt en je productieprocessen daarop aan te passen. Je reclame uitingen hoeven niet per se borstklopperij te zijn als je bedrijfsvisie heel duidelijk is over het milieuperspectief en je dat de normaalste zaak van de wereld vindt. Die innovatieve houding zal velen inspireren. Wellicht wordt reclame maken dan zelfs wel bijzaak.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Verticale #stadslandbouw zonder ego – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juli 2012

Dag 313: Verticale stadslandbouw zonder ego

Het is soms moeilijk om positieve dingen te blijven zijn als je dagelijks gebombardeerd wordt met negatieve oprispingen van anderen over wat er allemaal slecht is in de wereld. Maar soms word je even heel blij als er wel goed nieuws tot je door kan dringen.

In de laatste Conservation Magazine, staat een artikel over stadslandbouw, urban agriculture. John Edel, een Amerikaanse projectontwikkelaar, heeft een oud gebouw gekocht in Chicago, waar ooit vlees in werd verwerkt. Met het project, genaamd The Plant, ontwikkelt hij een verticale boerderij. Zijn doelen zijn, naast het dichterbij brengen van stadsmens en natuur, het verkorten van de afstand tussen voedsel en mens en het milieuvriendelijk produceren van voedsel.

Ik heb al diverse ideeën langs zien komen betreffende urban vertical farming, maar het mooie van deze insteek vind ik dat ze er geen nieuw gebouw voor hoeven te ontwerpen. Ze hergebruiken een leegstaand gebouw, dat anders gesloopt zou worden en bouwen dat zo energiezuinig mogelijk om, met zoveel mogelijk behoud van de al aanwezige infrastructuur.

Dat vind ik dus nog het meest positieve eraan, dat het oude ingesleten menselijke egocentrische gedachtepatroon van ‘een idee helemaal met nieuwe onderdelen opbouwen en zelf daar een designstempel op drukken’, wordt losgelaten door het te laten plaatsmaken voor de gedachte: ‘Wat kunnen we doen met wat er al is?’

Ik vind dat we deze gedachte veel meer in ons leven moeten incorporeren. We zijn zo geïndoctrineerd om steeds maar nieuw-nieuw-nieuw te verkrijgen, dat we niet meer weten hoe we het beste kunnen maken van wat we hebben. In relaties werkt dat net zo. Als je relatie niet meer zo lekker loopt, dan ga je toch even surfen naar een dating site? Heb je zo wat nieuws. Of je probeert je grenzen te verleggen en meer diepgang te creëren met wat al bestaat.

Het opnieuw gebruiken van oud materiaal, het een nieuwe bestemming geven aan dat wat er al is, is het belangrijkste onderdeel om de eeuwig expanderende consumptie economie een halt toe te roepen. Het gaat niet meer om meer-meer-meer of nieuw-nieuwer-nieuwst denken, het gaat om anders en creatief denken, het denken in ecosystemen. Hierbij wordt rekening gehouden met de omgeving, zodat er van samenwerking sprake kan zijn.

John Edel werkt, met vele vrijwilligers en een heel klein budget, hard aan zijn verticale stadsboerderij, dat geen negatief effect op het milieu mag hebben. Voor hem gaat het niet om een egostrelend project. Hij haalt zijn voldoening uit het leren begrijpen van natuurlijke processen die altijd al niet vervuilend waren. Van mij mogen dit soort projecten als paddenstoelen verrijzen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren hoe je zelf het Natural Systems Thinking Proces kunt toepassen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een geitenwollensok durven zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 mei 2012

Dag 264: Een geitenwollensok durven zijn

Je zou denken dat het in deze tijden van assertiviteit en vrijheid van meningsuiting toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om te durven zeggen wat je voelt. In de praktijk blijkt dat echter toch nog lastig te zijn en helemaal als het gaat om je liefde voor de natuur. De kans is groot dat je voor geitenwollensok wordt uitgemaakt, voor bomenknuffelaar of in het ergste geval: voor linkse hufter. Reden genoeg om je liefde voor de natuur en de daaruit voortvloeiende persoonlijke acties maar voor je te houden.

Vanmorgen ontmoette ik iemand die nogal schuchter deed over het feit dat zij heel serieus afval scheidt, dat ze alleen nog maar biologisch eet en ja, ook alleen maar milieuvriendelijke schoonmaakmiddelen gebruikt. Haar kind en haar omgeving verklaren haar voor gek en dus houdt ze zich een beetje op de vlakte. Op het moment dat ik begon te vertellen over mijn eigen verbondenheid met de natuur, verdween haar schuchterheid natuurlijk. Twee zielen met dezelfde gedachte vonden elkaar in het woud van onbegrip.

Enerzijds bewijst dit dat je erkenning voor je gevoel nodig hebt van anderen. Je zou kunnen zeggen dat je graag tot een groep wilt behoren die er hetzelfde over denkt, ofwel: je wilt de mensen om je heen hebben die bij je passen. Anderzijds bewijst het dat er nog steeds veel algemene milieu-onwetendheid is en dat velen geen verbinding maken met hetgeen ons leven geeft.

Ik heb ook lange tijd gedacht dat er veel te weinig mensen waren die zich hier serieus mee bezig hielden, totdat ik jaren geleden op Twitter kwam. Vanaf dat moment werd me duidelijk dat er wereldwijd heel veel mensen en organisaties zijn die zich met het wel en wee van onze planeet bezighouden. En ook dat er veel mooie ecoprojecten, -producten en -methodieken zijn waaraan gewerkt wordt ter verbetering van milieu en klimaat. Ik concludeerde dat ik er in het dagelijks leven te weinig mee geconfronteerd werd om te geloven dat er echt een positieve verandering op gang zou komen.

Van het mooie moment vanmorgen, van twee zielen die elkaar valideren wegens hun levensinstelling, kun je iets leren. En wel dat je je gevoelens moet durven uiten over wat belangrijk voor je is en waar je voor gaat. Je hoeft het niet meteen van de daken te schreeuwen, maar het in je vriendenkring openlijk durven aankaarten  kan iets heel moois teweegbrengen: herkenning en saamhorigheid.

Zelf merk ik dat hoe meer ik uitspreek wat de natuur mij op gevoelsniveau brengt, hoe meer anderen uit hun schulp durven komen omdat ze de gevoelens herkennen.  Als je durft uit te stralen wie je bent, trek je gelijkgestemden aan. En ja, soms ook vijanden, maar die kun je hebben als je weet hoeveel mensen jouw gevoel wél delen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact leren komen met je diepere gevoelens door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De automatische piloot vervangen door bewustzijn


18 november 2011

Dag 116: De automatische piloot vervangen door bewustzijn

Ik verbaas me regelmatig over hoe weinig bewust ik met sommige dingen omga. Geheel op de automatische piloot draai je op een dag vele zaken af. Je kent het wel, die momenten dat je in de auto ergens naartoe gereden bent en je hebt geen idee meer hoe je dat gedaan hebt.

Ik betrapte mezelf op een automatische gedachte toen ik naar het mos keek in mijn tuin. We hebben een behoorlijk natte zomer gehad het mos vaart daar wel bij. “Staat er überhaupt nog gras?” vroeg ik me af. Ik bedacht me dat ik de tuin maar moest gaan bestrooien met een chemisch goedje om het mos te laten verdwijnen. Chemisch goedje! Hoe kan ik het bedenken! Hier betrap ik mezelf op een gewoonte om iets maar met gif te bestrijden zonder na te denken welke gevolgen het heeft.

Toegegeven, het is ons ook wel heel makkelijk gemaakt de afgelopen decennia. Winkels staan vol met middeltjes die we eenvoudig kunnen pakken, afrekenen en gebruiken zonder dat we daar bij na hoeven denken. Hoe meer ik me bewust probeer te worden van de organische werking van de natuur, hoe meer het me duidelijk wordt dat ik lang niet heb nagedacht over wat ik de aarde heb aangedaan. Door chemische middelen in de tuin te gebruiken vervuil ik het grondwater en daar heb ik uiteindelijk mezelf mee. Misschien niet direct maar indirect krijg ik daar last van doordat water gezuiverd moet worden, grond gereinigd, boeren weer andere middelen moeten gebruiken om mijn troep tegen te gaan, etcetera!

Afgelopen week vernam ik dat in veel scrub-zeepjes plastic deeltjes zijn verwerkt zijn om het scrub effect te geven. Ik moet er niet aan denken hoeveel van die deeltjes door het putje het water in verdwijnen. Het doet me denken aan de beelden van vissenmagen die ik onlangs zag waarin ruime hoeveelheden van deze minuscule plastic deeltjes te zien zijn. Die vissen eten we dus ook!

Ik zou er bijna een dagtaak van kunnen maken om bij alles te bedenken of iets vervuilend is of niet. Dat is geen doen natuurlijk, en ik ben blij dat er veel organisaties zijn die zich hiermee bezighouden, om fabrikanten en bedrijven aan te spreken op hun producten en hun vervuiling.

Het gaat natuurlijk om het doorbreken van oude patronen waar we zo gewend aan zijn: alles kunnen kopen en gebruiken zonder na te denken wat het met de omgeving doet. Het belangrijkste bewustzijn dat we onszelf kunnen aanmeten is stil te staan welke gevolgen onze acties hebben voor onze omgeving, of dit nu de natuur is of onze sociale omgeving.

Het is tijd om de automatische piloot te vervangen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Houvast aan een handjevol voorvechters


6 november 2011

Dag 104: Houvast aan een handjevol voorvechters

Vandaag heb ik mezelf overgeleverd aan de wijsheid van wetenschappers die tijdens het Sea the Truth seminar, georganiseerd door de Nicolaas Pierson Stichting, hun onderzoekservaringen deelden. Onderzoek over hoe het met de Waddenzee gesteld is, met de zeehonden, maar vooral over hoe het ervoor staat met de vervuiling van de wereldzeeën en dus met de vis.
Wat mij blij stemde was de hoeveelheid onderzoeken die gedaan worden met betrekking tot vervuiling in combinatie met het welzijn van de zeepopulatie. We weten al heel veel en aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant geeft het ook aan wat we nog niet weten en vooral: wat er dus niet goed is.
Wat een lichtpuntje lijkt is dat door de opwarming van de Waddenzee de biodiversiteit is gegroeid. Welke effecten dat echter gaat hebben op langere termijn is nog volledig onduidelijk. Ondanks dit schijnbaar goede nieuws is de toekomst onzeker.

De grote dip in mijn geestelijke gesteldheid kwam toen er over de chemische verontreiniging van de zeeën werd gesproken. Met ontzetting luisterde ik naar de feiten over de nog steeds aanwezige onafbreekbare PCB’s en alle net zo giftige varianten die daarna zijn ontwikkeld, maar alleen geen PCB meer heten (en daarom zijn toegestaan!). Kortom: hoe we steeds weer door de industrie aan het lijntje worden gehouden. Keer op keer. Daar werd ik pas echt verdrietig van. De grafieken logen er niet om. Ik had moeite om naar de daaropvolgende spreker te luisteren die vrolijk vertelde over zijn zeewierboerderij en het onderzoek naar eiwitten in zeewieren, die mogelijk dierlijke eiwitten kunnen vervangen (opdat we minder Co2 uitstoot krijgen).
Ik kon de gedachte “We’re doomed” moeilijk uit mijn hoofd krijgen en bedacht dat ik de leeggeviste oceanen nog mee kan maken als ik de gemiddelde leeftijd haal. Ofwel: ik kan de ondergang van onze prachtige aardbol aanschouwen….afschuwelijk!

En toch zijn er mensen die heel erg hard hun best doen om ons vervuilende gedrag te keren door interessante en broodnodige onderzoeken te doen en door politiek keihard te werken om ons verwoestende gedrag een halt toe te roepen. Wat een uithoudingsvermogen! Maar vooral: wat een ruggengraat! En deze mensen bieden een houvast ondanks dat de cijfers er niet om liegen. Er zijn kleine groepen, zoals #Occupy en de #PartijvoordeDieren, die in beweging komen om ons bewustzijn wakker te schudden, om ons te laten zien waar we mee bezig zijn en aan te geven dat het anders moet en kan.

Natuurlijk is de struisvogelstrategie de gemakkelijkste strategie: gewoon doen of het probleem er niet is. Maar ik kan het niet. De aarde is te bijzonder om naar de filistijnen te helpen. Gelukkig zijn er meer mensen die dat vinden, maar het zijn er nog veel te weinig. De kracht van anderen is inspirerend en broodnodig om zelf te blijven staan. Laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Dank je wel voorvechters en beschermers van de aarde. Zonder jullie geen toekomst!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afval: U vergeet iets!


5 november 2011

Dag 103: Afval: U vergeet iets!

Het is 5 november en wederom een heerlijke herfstdag. Vanmorgen ben ik naar het bos gegaan om nog even voor de laatste keer van de geeloranje kleuren aan de bomen te genieten. Toch lagen er al veel bladeren op de grond en moest ik er bijna doorheen ‘waden’. Hierdoor kon ik de omhooggekomen wortels van de bomen niet goed zien. En dat is daar wel geboden want het zal niet de eerste keer zijn dat ik er over eentje struikel. Omdat ik mijn ogen veel op de grond gericht hield, viel mij nog iets anders op: weggegooide drinkpakjes. Wat een ergernis.

Afgelopen week schreef ik over de Universele Verklaring van de Rechten van de Aarde waarin ook wordt vermeld dat mensen verantwoordelijk zijn voor de omgeving waarin ze leven. Het gebrek aan die verantwoordelijkheid uit zich als eerste in het lukraak weggooien van allerlei soorten verpakkingen.

Op mijn wandelingen kom ik de meeste drank verpakkingen tegen zoals de folieachtige zakjes van Caprisonne en de drinkkartonnetjes van Nutricia’s chocomel en YoghoYogho. Als ze niet al te vies zijn pak ik ze op en gooi ik ze in een vuilnisbak op de parkeerplaats. Ik begrijp niet waarom het zo moeilijk kan zijn om deze kleine verpakkingen in je jaszak of tas te stoppen om thuis weg te gooien.

Toen ik op de lagere school zat in de jaren ’70, kregen wij les in het niet op straat gooien van afval. Er was zelfs een soort corvee ingesteld met kinderen uit de hoogste klassen om 1 keer per week het schoolplein helemaal te ontdoen van mogelijk achtergebleven papiertjes e.d. “Propjes rapen” werd het genoemd. Iedereen vond dat heel normaal.

Als ik mensen van mijn eigen leeftijd hierover spreek, blijkt dat de meesten dit hebben meegekregen, ook van de tv, waarop in de jaren ‘70 regelmatig spots te zien waren waarin gevraagd werd je vuilnis bij je te steken. Een hele generatie is zo opgevoed, en als het goed is zouden zij hun kinderen ook zo opgevoed moeten hebben. Helaas blijkt dit dan niet altijd zo te zijn, want er is ook nog een generatie die zegt: “Er is heus wel iemand die dat opruimt,” ofwel: de verantwoordelijkheid lekker buiten jezelf leggen en vooral niet zelf ergens moeite voor doen.

Een vriendin van mij heeft een goede manier gevonden om mensen aan te spreken op het zomaar weggooien van verpakkingsmateriaal. Zij stond ooit op een parkeerplaats waar een McDonald’s in de buurt was. Een gezin zat in hun auto hun hamburgers te eten en milkshakes te drinken en toen ze klaar waren deden ze de deur open en gooiden het afval naast de auto op de grond. Mijn vriendin, niet voor een kleintje vervaard, liep op de auto af, tikte op het raam en zei alleen maar: “U vergeet iets,” wijzend naar het afval. Schoorvoetend stapte één van de ouders uit de auto en pakte alles op en nam het weer mee de auto in. Een weergaloze actie vind ik dat!

We weten natuurlijk niet hoe het uiteindelijk met dat afval is afgelopen, wellicht hebben ze het op de snelweg gewoon uit de auto gegooid (ja die mensen heb ik ook wel eens voor me gehad; ik heb al van alles onder mijn wielen gehad: peuken, lege sigarettendoosjes, afgekloven appels, lege kartonnen koffiebekers etc.).

Ik pleit ervoor om mensen op deze zachte, doch dwingende, wijze aan te spreken. Hoe meer mensen dit doen, hoe meer de vervuilers zich hopelijk schuldig gaan voelen en het de volgende keer laten. Al met al is het natuurlijk het beste om het opruimen van afval met de paplepel in te gieten, en daar op school ook blijvend aandacht voor te vragen. Opruimen moet een automatisme zijn.

Wat ook helpt is het zien dat mensen troep van anderen opruimen. Op een of andere manier werkt dit goede voorbeeld aanstekelijk. Zien opruimen  doet opruimen. Hoe meer mensen in het dagelijks leven laten zien dat de natuur hen aan het hart gaat, hoe meer het een plek krijgt in de samenleving.

Toen ik ooit door de Amerikaanse staat Montana reisde, en veel natuurparken aandeed, zag ik steevast borden langs de weg met de tekst: Pack it in – Pack it out!  Met daarbij een tekeningetje waarop te zien is dat mensen hun rommel weer meenemen de auto in, na een picknick. Misschien kunnen wij in Nederland ook wel dergelijke borden gebruiken?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze collectieve waanzin


26 oktober 2011

Dag 93: Onze collectieve waanzin

Mijn mailbox zit vandaag vol met meldingen van natuur en milieu nieuwsgroepen die allemaal mijn aandacht vragen. Ik scan de koppen en een enkel artikel lees ik. Meestal ben ik het eens, soms heb ik mijn bedenkingen. Als ik de boodschappen en achtergronden analyseer, dan kan ik alleen tot de volgende gedachte komen: we zijn allemaal gek!

Welk organisme leeft het leven door openlijk de eigen omgeving, waarvan het afhankelijk is, te vervuilen, te vernietigen, onherstelbaar te veranderen?

Welk organisme vervuilt het water, terwijl het daarvan afhankelijk is om te leven?

Welk organisme vervuilt de grond, terwijl het afhankelijk is van gezonde gewassen die er op groeien?

Welk organisme produceert afval dat niet te absorberen is door het web van leven?

Welk organisme stopt zichzelf vol met chemicaliën terwijl het weet dat het schadelijk is voor zichzelf?

Welk organisme negeert alle zintuiglijke waarschuwingen ter bescherming van de eigen gezondheid?

De mens.

Het wordt me steeds duidelijker waarom we maar doorgaan met het negeren van onze natuurlijke omgeving: we staan er niet mee in contact. Natuurvolken gebruiken hun zintuigen om te leren en te leven van de natuur, in samenwerking met de natuur. Voor hen is het heel duidelijk dat zij afhankelijk zijn van hun natuurlijke omgeving, ze leven er midden in. Ze maken er contact mee, zien wat er gebeurt, leren wat dieren en planten nodig hebben, en wat ze ervan kunnen gebruiken, zonder het te vernietigen (want ze willen het later ook weer gebruiken)

Doordat we onszelf opsluiten in gebouwen in grote steden en geen contact hebben met de omgeving die ons voedt en verzorgt, nemen we beslissingen die losgekoppeld zijn van ons welzijn. Vanuit geïsoleerde, artificieel verwarmde of gekoelde ruimten, ver weg van waar het echte leven zich afspeelt, besluiten we zaken over het leven. We begrijpen de natuur niet, omdat we er niet IN vertoeven. We hebben ons zelf losgekoppeld van de omgeving die ons voorziet van onze voedingsmiddelen. Voedsel komt toch uit pakjes, drank uit een fles en zuurstof toch uit een apparaat?

Onze gekte keren kan alleen:

  1. Door echt fysiek contact te maken met het support-system dat je in leven houdt
  2. Door te gaan begrijpen dat je zelf deel uitmaakt van het systeem, en snapt dat iedere actie die je doet om het systeem te schaden, uiteindelijk negatief bij je terugkomt

Dat geldt voor iedereen, ook voor bankiers, financiers, schaliegas-boorders, dictators, chemici, tuinbouwers, veeboeren, vissers, vervoerders, voedselfabrikanten, projectontwikkelaars, jan-met-de-pet, voor jou en voor mij.

Besef dat je de levende omgeving nodig hebt om zelf te kunnen leven. Stop met pleisters plakken en excuses verzinnen, maar pak het aan in de kern: ga terug naar je eigen natuur en wees een positieve kracht in het web, in plaats van een verwoestende.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inspirerende eco-veranderaars


25 september 2011

Dag 62:  Inspirerende eco-veranderaars

Ik word erg blij van de aandacht voor ‘ideeën uit de natuur’ die langzaam hun weg naar de media vinden. Afgelopen weekend vond ik in onze lokale krant een interessant artikel over ‘groene tuinmannen’. Hoezo, zijn die niet altijd al groen dan? Nee dus, veel hoveniers werken met gif ter bestrijding van onkruid of met kunstmest die niet ecologisch verantwoord is. In het vergroenen van de aarde staat er dus ook een nieuwe generatie hoveniers op, die de oude ecologische manier van werken weer opnemen. Weg met het gif en weg met de lawaaiige tuinmachines. Hans Engelbrecht van De Groene Stap werkt gewoon weer met een werkpaard, Max. Duurzaam en mens en natuurvriendelijk: het is de klassieke en verantwoordelijke manier van omgaan met de aarde.

Deze week kwam ik ook een bericht tegen in de Engelse media over een man die voor maar 3000 Engelse ponden een ecologisch verantwoord huis heeft gebouwd. De reacties op dit artikel met uitgebreide foto’s waren lovend. Misschien zelfs wel meer dan dat; in mijn eigen kennissenkring werden mensen wel heel erg blij bij het aanschouwen van dit ‘Hobbit’ huis, en zijn natuurlijke uitstraling.

De hang naar meer verbonden zijn met de natuur wordt groter en groter. En dat is goed nieuws! Hoe meer mensen zich richten op het vormen van een nieuwe manier van leven, hoe goedkoper het wordt.

Wel is er inventiviteit voor nodig, een andere manier van denken die niet lineair is maar circulair. Het vergt aanvankelijk meer energie om breder te denken dan alleen maar geld besparen, of tijdwinst maken ofwel denken op de korte termijn. Je moet je ontworstelen aan de geldende standaard die vervuilend is maar wel snel geld oplevert. En veranderen kost energie. Je kunt ook zeggen dat wij ons tot nog toe afhankelijk hebben opgesteld en daarmee hebben blootgestaan aan de onwil om te veranderen van projectontwikkelaars, architecten en bouwers etc. Eerder genoemde tuinman en huizenbouwer bewijzen dat veranderen wel degelijk kan.

Er zijn ook mensen die op veel grotere schaal denken in verandering, zoals architectuur student Magnus Larsson. Hij heeft het idee bedacht om de oprukkende woestijn in Afrika een halt toe te roepen op een wel heel biologisch verantwoorde manier. Hij wil een bacterie inzetten om een solide muur van zand te bouwen die de woestijn tegenhoudt. Het mooie van het idee is dat het niet alleen een muur wordt, maar dat het ook ruimten kunnen worden die door de mens benut kunnen worden, als verzamelpunt, of zelfs woonruimte, maar ook voor het bedrijven van landbouw op een geheel andere wijze. (klik hier voor een TED video over het project) Dit is wat je noemt ‘out of the box’ denken.

Daarvoor is ‘loslaten’ dus van belang, of zoals Andre Gide het vertolkte:

“Man cannot discover new oceans unless he has the courage to lose sight of the shore.” 

Het is de enige manier.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De mensheid in een rouwfase


15 september 2011

Dag 52: De mensheid in een rouwfase

24 Hours of Reality : Climate reality

Vandaag beleef ik de 24 Hours of Reality georganiseerd door Al Gore http://bit.ly/q5gOXI. Wereldwijd worden er 24 uur lang -men volgt de planetaire tijdzones- presentaties gegeven en discussies gevoerd over klimaatsverandering. Ik viel er vanmorgen in toen Tonga online kwam. In de beeldpresentatie werd duidelijk hoeveel excessieve regenval in 2011 de wereld heeft overvallen. Er werd een opsomming gegeven van de vele overstromingen; nog nooit eerder zijn er zoveel, zo massaal geweest. Het ene schokkende beeld na het andere werd kreeg ik voorgeschoteld.

Even daarna liep ik buiten met de hond; het is een prachtige dag, blauwe lucht, her en der een wolkje en windstil. Het is moeilijk om te geloven, als ik daar zo loop, dat de wereld er slecht aan toe is. Ik zie er hier namelijk niets van, ik merk er niets van. Nog niet.

Het is dus eenvoudig te begrijpen dat er hele volksstammen zijn die niet inzien dat het slecht met het klimaat, en daarmee slecht met ons, gaat. Maar de beelden liegen er niet om. En als je dat ziet kun je niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ontkennen dat we een probleem hebben. Het valt eenvoudigweg niet te ontkennen.

Dat doet me denken aan de verschillende fasen van rouw. Het lijkt erop dat velen van ons in apathie verkeren en het simpelweg niet kunnen geloven dat er een ramp op ons afkomt. Je zou het kunnen vergelijken met het moment dat we vernemen dat een geliefde is overleden. We geloven het niet, het kan niet waar zijn, dat zal ons toch niet overkomen? Ofwel: we bevinden ons in de eerste fase van rouw. De meerderheid van de mensheid verkeert in deze apathische fase van ongeloof: het kan niet waar zijn dat het zo slecht gaat met de wereld, het is er gewoon niet, dit overkomt mij niet.

Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen die wel zien dat we verkeerd bezig zijn met onze CO2 uitstoot, vervuiling en vernietigen van het leven op aarde. Er zijn mensen die al in de volgende fase zijn beland: die zijn emotioneel, zien het niet meer zitten, worden overmand door de ophanden zijnde tragedie. Deze groep is verlamd door emoties en daardoor nog steeds apathisch.

Ook als er een geliefde verloren is, moet er, voor juiste verwerking, een moment komen van acceptatie van de werkelijkheid. Dat is wat 24 Hours of Reality hoopt te bereiken. Het besef dat de oude situatie niet meer terug zal keren (het besef dat de overleden geliefde niet meer terugkomt) begint te dagen.

Steeds meer mensen zijn al in deze fase terecht gekomen. Organisaties, bedrijven, politieke partijen en individuen zien de realiteit: We moeten ons oude leven, onze gehechtheid aan fossiele brandstoffen, aan het lukraak leegtrekken van de aardbol voor grondstoffen en het dumpen van stoffen die we niet kunnen gebruiken, loslaten.

We kunnen pas gaan loslaten als we accepteren dat we verkeerd bezig zijn, als we zien dat we de realiteit van een gezond leven niet helder voor ogen hebben gehad. Als we de werkelijkheid accepteren dan kunnen we verder en vooruitkijken naar hoe we een nieuw leven gaan leiden. Dan pas zien we nieuwe mogelijkheden en kansen.

Het mooie hiervan is dat we kunnen terugkijken op iets dat ons veel heeft gebracht, veel vooruitgang (we hielden van onze geliefde) maar een nieuwe tijd is aangebroken. We kunnen een betere versie van ons leven maken, van onze omgeving en van de planeet in het geheel.

Als we niet willen geloven dat ons een groot ongeluk is overkomen, dan houden we onszelf voor de gek.

Als we in het verdriet blijft hangen van het verlies dat ons overkomt, dan handhaven we een ongezonde en energievretende situatie.

Als we gaan accepteren dat het oude niet meer terugkomt en leren daar vrede mee te hebben, dan bevinden we ons op een keerpunt.

Als we inzien dat we verder moeten op een nieuwe manier en mogelijkheden en kansen gaan benutten, dan zijn we geheeld, komen we verder en recreëren we balans.

Met liefde kijken we terug naar het oude leven, maar met evenveel liefde creëren we een nieuw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 7x doen!


15 augustus 2011 

Dag 41: 7x doen!

Een vraag van een lezer:
Praten over verbinding maken met de natuur is mooi, maar wat kunnen we letterlijk doen om onze leefomgeving te verbeteren?

We zijn het in de loop der eeuwen ontwend om te denken aan de gevolgen van onze levensstijl op onze natuurlijke omgeving. Veel organisaties in de wereld hebben allemaal goede ideeën en voeren actie om op grote schaal destructie van de leefomgeving tegen te gaan. Misschien zijn we op kleinere schaal daarom wel apathisch. We denken: een ander regelt dat voor ons.
Dat kan eenzelfde apathie zijn als die welke de mens ten toon spreidt als er bijvoorbeeld iemand te water is geraakt. Een groep mensen kan staan kijken en denken dat een ander wel in het water zal springen, of 112 zal bellen. In de praktijk is het wel voorgevallen dat er dan niemand in het water sprong en de persoon verdronk! Kennelijk vinden het moeilijk om zelf verantwoordelijkheid of initiatief te nemen voor het grotere geheel.
Als het om het redden van onze leefomgeving gaat dan hoeven we niet angstig te zijn dat we terug moeten naar een tijd waarin we alles zelf verbouwen op het land, ons eigen huis bouwen of ons eigen vlees eerst moeten doden.  Wel kunnen we op andere vlakken onze verantwoordelijkheid nemen.
Dit zijn volgens mij de 7 belangrijkste stappen die we kunnen zetten om onze leefomgeving een handje te helpen:

1. Dat begint al heel simpel met het recyclen van ons afval. Hier in worden we geholpen door de overheid met alle verschillende kleuren kliko bakken die we hebben voor papier, bio-organisch- en restafval. En niet te vergeten de zakken en containers voor plastic afval. Sinds ik zelf het plastic uit mijn afval haal, zie ik dat mijn restafval gehalveerd is. Het geeft me een goed gevoel te denken dat 75% van mijn afval nu gerecycled wordt. Ik let nu ook meer op het kopen van goederen die van gerecycled materiaal gemaakt zijn.
2. Gebruik energie zuinige lampen. Je kunt er al bijna niet meer omheen in de winkels. Koop je een nieuwe lamp dan zit er al een led of spaarlamp in. Recycle langzamerhand de oude energieslurpende lampen en vervang ze door energiezuinige.
3. Ga voorzichtig om met water. Beperk de frequentie van een bad nemen, en verkort de douchetijd, of sla eens een dag over.  Hergebruik bijvoorbeeld restanten kookwater om de tuin te bewateren. We gebruiken ook heel veel water om de toiletten door te spoelen. Het is een goed idee om dat te beperken door bijvoorbeeld bij ‘kleine boodschappen’ pas na twee keer gebruik door te trekken. (Een grote boodschap spoel je natuurlijk wel meteen weg).

  
4. Het hangt af van de omgeving waarin je woont, maar als je een mogelijkheid hebt om groente, fruit, vlees of zuivelproducten aan te schaffen bij lokale tuinders of boeren, dan bespaar je veel op verpakkingsmaterialen en transportkosten. Helemaal mooi zou het zijn als je zelf heel ouderwets met een mand naar de tuinder gaat, zodat er helemaal geen verpakkingsmateriaal meer nodig is. Lukt dat niet, dan wordt het de papieren zak die weer bij het oud papier kan.

 
5. Helemaal niet meer reizen gaat ons natuurlijk niet lukken. Wel kunnen we efficiënt omgaan met ons benzine verbruik door niet voor ieder wissewasje meteen in de auto te springen, maar boodschappen of afspraken te combineren. Een kwestie van goed plannen.

 
6. Het gebruik van chemicaliën in de tuin moet ook flink teruggedrongen worden. Omdat we vaak letterlijk de grond (en daarmee het grondwater) aan het vergiftigen zijn. Er zijn steeds meer biologisch afbreekbare spullen op de markt.
7. Lange termijn denken: Als je bijvoorbeeld een keuken wilt kopen kun je denken aan kunststof. Het is mooi, handig schoon te maken en relatief goedkoop. Waar je meestal niet aan denkt is, dat deze kunststof is vervaardigd van allerlei chemicaliën die niet of moeilijk afbreekbaar zijn. We zijn al een heel eind met het recyclen van plastic, maar dat geldt zeker niet voor alle kunststoffen. Een houten keuken nemen zou beter zijn. Hout (geen fout tropisch hardhout natuurlijk) is duurzamer en kan vertimmerd worden of hergebruikt en desnoods nog in de open haard verdwijnen ter verwarming. Dit gaat niet lukken met kunststof. Beter nog: koop een keuken van gerecycled hout!

Recyclen wordt door sommigen tot kunst verheven, zie hier een mooi voorbeeld van plastic speelgoed recycling.

Het zijn kleine stappen om een oud vastgeroest leefpatroon te veranderen. Als we dit met zijn allen oppakken is het gevolg enorm! Op deze wijze leren we denken aan gevolgen op de lange termijn en bevorderen we onze verbinding met het grote ecologische geheel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ontkennen van de lange termijn


13 augustus 2011

Dag 39: Ontkennen van de lange termijn

Ooit zei een hoofdredacteur tegen mij: “We moeten het wel met zijn allen doen.”
Ongetwijfeld had ik weer zitten klagen dat niet iedereen zijn steentje bijdroeg of dat mensen er de kantjes er van af liepen. De wijze woorden van mijn toenmalige baas bleven op mijn jonge leeftijd van 24 niet lang hangen, maar nu denk ik er regelmatig aan terug.
Hij was iemand die ervoor zorgde dat iedereen hoe dan ook in het systeem bleef functioneren, ongeacht de hoeveelheid werk die ze verrichtten. Toen vond ik dat niet eerlijk, omdat sommigen veel harder werkten dan anderen, maar mijn baas zag de kwaliteiten van iedereen en begreep dat niet iedereen in eenzelfde tempo kan werken. Je moest bijdragen wat je kon. Zeer waarschijnlijk voorzag hij dat als hij de druk op sommigen zou opvoeren, zij later in de tijd uit zouden vallen door een burnout of iets dergelijks. Hij dacht aan de lange termijn.
Als ik toen wist wat ik nu weet had ik me er een stuk minder over opgewonden denk ik. Waarschijnlijk was ik te jong en teveel op mijn eigen korte termijn belang gericht, zodat ik niet kon inzien wat er op de lange termijn zou kunnen plaatsvinden.
Vandaag zag ik een tweet langskomen van @blindspotting die zich sterk maakt voor het veranderen van vastgeroeste systemen en denkpatronen in de wereld. Hij zegt heel mooi: “Fix the system, not the symptoms”. Hiermee hoopt hij te bewerkstellingen dat meer mensen gaan denken aan het veranderen van onze levenswijzen zodat we er op de lange termijn profijt van hebben, en dat we ophouden met het bestrijden van de symptomen.
Een mooi voorbeeld dat in zijn aanverwante artikel staat: het wereldwijd terugdringen van CO2 in allerlei mooie regels en afspraken heeft geen zin. We moeten helemaal geen CO2 meer produceren en dus op duurzame systemen overgaan. (Ofwel: stoppen met olie en overgaan op groene energie.)
Je kunt de vergelijking maken met iemand die voor een kuchje naar de dokter gaat en daarvoor pillen krijgt om de symptomen te bestrijden, terwijl hij eigenlijk moet stoppen met roken. Dat weet die persoon natuurlijk wel, maar omdat hij niet zeker weet wat er op de lange termijn staat te wachten (misschien wordt hij tóch wel 100), wordt het probleem ontkend en gaat het oude patroon gewoon verder. En ja, het is heel lastig om te stoppen met roken (of over te gaan op groene energie), maar het is de enige manier om op de lange termijn te overleven.
Je kunt je helemaal ongans eten, maar als je 300 kilo weegt, weet je dat je niet heel oud gaat worden. Je weet niet precies wat de gevolgen zullen zijn, maar dat je niet oud wordt staat als een paal boven water.
Met zijn allen zijn we op deze manier bezig om onze omgeving te vervuilen. We weten dat het niet goed is, maar omdat we de toekomst niet helemaal kunnen voorzien blijven we toch maar in ons oude patroon hangen. We gaan in de ontkenning en denken: “Het zal allemaal wel meevallen.”
Helaas zal dat niet het geval zijn.De wereld staat in brand op allerlei terreinen en de meesten blijven denken aan de korte termijn eigen belangen: “Als ik het nu maar goed heb”. Hiermee denken we met zijn allen: “Het kan ons niets schelen hoe de wereld er uitziet voor onze kleinkinderen.”
De natuur zal het overleven omdat deze samenwerkt en steeds de lange termijn in de gaten houdt. Dat heeft het in miljarden jaren geleerd. De mens zal, als hij niet leert van de natuur, uitsterven. De natuur zit daar niet mee, omdat we per slot van rekening ook weinig teruggeven aan het grote ecologische systeem. Als we dat nou eens zouden leren, om wel terug te gaan geven, dan zou het wel eens heel goed af kunnen lopen met de mens.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Lui zijn is goed


5 augustus 2011 

Dag 31: Lui zijn is goed

“The World is not to be put in order; the World is order. It is for us to put ourselves in unison with this order” ~ Henri Miller

Als je zou denken dat er chaos heerst in de natuur door bijvoorbeeld alle overstromingen, tornado’s en vulkaanuitbarstingen, dan heb je het mis. Het brengt daarna chaos, maar de verschijnselen op zich zijn ordelijk. Als er teveel druk in een vulkaan ontstaat, dan barst hij uit. Als twee verschillende windstromen elkaar ontmoeten, dan krijg je een tornado, als er teveel regen valt, dan kun je een overstroming krijgen. De verschijnselen zijn heel logisch, en dus ook niet chaotisch.
Toch plakken wij mensen er graag een sticker op: De natuur is gevaarlijk en chaotisch (en moet beheerst worden voor onze veiligheid).

De nieuwe BBC serie ‘The Code’ bewijst eens te meer hoeveel orde er in de natuur heerst. Er zijn al twee delen uitgezonden (woensdagavond 22 u. BBC 2) en met verwondering heb ik naar de wiskundige achtergrond van de natuur gekeken.
In de afgelopen aflevering werd er gekeken naar de achtergrond van de honingraat. Waarom heeft een honingraat 6 kanten? Waarom hebben bijen dat zo bedacht?
Om dit te verklaren werd de hulp ingeroepen van een ‘Bubbleologist’, ofwel iemand die zeepbellen in bepaalde vormen (lees: verzamelingen van bellen) kan blazen. Ongelofelijk om te zien dat als er meerdere zeepbellen aan elkaar blijven kleven, ze automatisch de meest efficiënte vorm aannemen. Ze zoeken gezamenlijk naar de manier die de minste energie (of minste druk op de buitenkant) kost. Dit betekent dat de originele zeepbellen van vorm veranderen. Uiteindelijk zie je dan precies in het midden van een tros zeepbellen een hexagon (gelijkmatige zeshoek) ontstaan. Ja, je leest het goed: een zeepbel in zeshoekvorm, gelijkend op een honingraat.
Bijen hebben ook ooit aangevoeld dat het vormen van een zeskantige raat de minste energie kost om te maken. Ongetwijfeld heeft er wat trial & error plaatsgevonden in het verre verleden, maar uiteindelijk zijn ze de meest energie efficiënte vorm voor hun honingopslag gaan maken.

Er zit dus niet alleen systeem in de natuur, je kunt ook zeggen dat de natuur lui is. Het wil de minst mogelijke moeite doen om te kunnen bestaan. En dat geldt niet alleen voor organismen maar ook voor de vorming van stenen en kristallen. Op dat vlak staan wij mensen nog heel dicht bij de natuur: het liefst doen wij ook zo min mogelijk moeite voor een zo hoog mogelijk rendement.

Het verwonderlijke is dat het in onze industrie, bijvoorbeeld de olie- of mijnbouw industrie, precies andersom lijkt te gaan. Daarin doen we heel veel moeite, we graven en graven, doen dat met vervuilende machines, maken de Aarde stuk, moeten dingen dan ook nog vervoeren en met heel veel hoge temperaturen verwerken voordat het eindelijk iets kan worden. Kortom: wij zijn nog steeds zoekende naar de meest efficiënte manieren om onze energie te gebruiken, terwijl dat in de natuur heel normaal is. Wij creëren zelf een chaos in een ordelijke en efficiënte omgeving.
Gebruik maken van zonne-energie is behoorlijk efficiënt omdat het in grote hoeveelheden aanwezig is. We zijn toch chaotisch bezig als we daar niet nog meer gebruik van maken? We mogen best lui zijn. Lui zijn is in dat opzicht zelfs goed! Pas dan zijn wij, zoals Miller in het citaat zegt, ‘in unison’ met de Aardse orde.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dichterbij leven


18 juli 2011

Dag 13: Dichterbij leven

 Gister noemde ik terloops dat wij eigenlijk nog een paar planeten nodig hebben als we zo blijven leven als we doen. Ik vind het van de gekke dat er mensen zijn die deze waarschuwing niet serieus nemen. Die dus niet kijken naar hoe we het Hier en Nu anders moeten gaan leven, maar vooral denken: “We moeten zo blijven doorgaan, we halen het gewoon ergens anders vandaan!” Zie hier het bericht dat ik vorige week in The Ecologist las over mijnbouw plegen op de maan. Nu houd ik zeker van science fiction maar wat een waanzin om daar veel geld in te pompen terwijl problemen eigenlijk ter plekke opgelost dienen te worden.
Eén van de belangrijkste principes in de natuur is: werk met datgene dat dichtbij voorhanden is. (zie de Life’s Principles van het Biomimicry Institute)
Met andere woorden:
1. gebruik de grondstoffen die in de buurt beschikbaar zijn (dus niet via lange, dure en verontreinigende transporten). Een boom betrekt water ter plekke om te groeien, graaft met zijn wortels hooguit nog wat dieper, maar haalt het niet van 100 km verderop, dat is niet economisch.
2. zorg voor coöperatieve lokale verhoudingen en creëer zo een win-win situatie. Als de boom te groot wordt en alle mineralen uit de grond trekt, groeit er niets meer in zijn omgeving. Als er niets meer groeit, krijgt hij geen minerale voeding meer van de andere planten en sterft uiteindelijk zelf.
3. zorg ervoor dat eindproducten lokaal ook weer gerecycled kunnen worden en als basis dienen voor iets anders. De gevallen bladeren van de boom zijn ook weer goede voeding voor de boom zelf, en voor andere organismen.

Wat zou het toch mooi zijn als wij mensen dit natuurlijke principe ook zouden perfectioneren.
De groene business goeroe Gunter Pauli (Blue Economy) legt in deze video een mooi feedback systeem uit waar alle betrokkenen iets aan hebben. (Voor cradle to cradle zie ook deze leuke animatie)

Hoe ziet de psychologische kant van eerder genoemd natuurlijk principe eruit?
Wij mensen kunnen ook alleen maar groeien en bloeien in een omgeving die dat toestaat.
Als we afhankelijk zijn van empathie en zorgzaamheid die alleen maar op afstand is (telefoon/internet), dan geeft dat niet de voldoening dan wanneer het uit de directe naaste omgeving komt. (ad 1)
Worden we onderdrukt of klein gehouden dan is er geen sprake van win-win, groeien we niet en komen we vast te zitten. Als onze omgeving letterlijk of figuurlijk disharmonie uitstraalt, nemen wij dit over en worden we ongelukkig. Voor ieder mens is het van belang de mensen om zich heen te hebben die bij hem/haar passen. Belangrijk is om je in relaties te bevinden waar allen zichzelf kunnen zijn, win-win dus (ad 2).
Als je het leven kunt leiden waarin de omgeving en de mensen bij je passen en je ook nog het werk doet dat bij je past in een tempo dat overeenstemt, dan ben je een gelukkig mens. Geef je deze wijsheid door aan je omgeving of je nakomelingen, dan is je “feedback loop” geslaagd. (ad 3)

Ik krijg iedere dag meer en meer respect voor de systemen die de natuur allang heeft bedacht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Na regen komt geur


 Dag 2: Na regen komt geur

Terwijl ik nog in bed lig hoor ik dat het een klein beetje regent. Het zorgt ervoor dat de vogels buiten niet zo uitbundig zingen als ze de vorige ochtenden hebben gedaan. Ik zette de wekker ook iets vroeger om nog even te genieten van de merels, koolmezen en fitissen in mijn tuin. Het is geweldig om zo wakker te worden. Hier hoor je geen trams, auto´s, bussen of druk kwetterende scholieren. De enige stoorzender kan een irritant vliegtuig zijn die te laag overvliegt. Ondanks dat realiseer ik me dat ik me in een luxepositie bevind. Het is een geweldige start van de dag om met vogelgeluiden te beginnen!

Ik heb het dus nu als mijn taak opgevat om dagelijks verbinding te zoeken via mijn zintuigen met de natuur. Iedere dag heb ik het voorrecht om met de hond naar buiten te gaan. Dat was vroeger wel eens anders. Dan vond ik het vaak een ´moeten´. Tot het moment dat ik me bedacht dat ik eigenlijk degene ben die heel graag naar buiten wil. Vanaf toen zei ik tegen de hond: “Wil je MIJ even uitlaten?” En er veranderde iets in mijn hoofd, het ‘moeten’ viel weg. Wat een opluchting!

Vanmorgen zijn we naar de hei gegaan. Er waren redelijk veel honden met hun baasjes, dus moest ik mezelf goed focussen op de natuur in plaats van op honden of mensen gedrag.

Wat valt me op? Het ruikt zo ontzettend lekker! Het heeft maar een klein beetje geregend, en toch is het kennelijk genoeg om de grond lekker fris te laten ruiken, maar ook de heideplantjes. Ze verspreiden een lichte zoete en toch frisse geur. Ik snuif en snuif en laat het goed tot me doordringen. Ik word er heel blij van. En rustig ook. Het ontspant.

Het fijne van focussen op iets om je heen is dat je niet piekert over wat je allemaal nog moet doen vandaag. Je bent even helemaal in het hier en nu. Mijn tred wordt rustiger, de haast gaat eraf. Het valt me nu meer op hoezeer anderen bezig zijn in hun hoofd met God mag weten wat. Sommigen ergeren zich al als je alleen ‘Goedemorgen’ tegen ze zegt. Ik haal ze uit hun piekermodus denk ik?

Ik probeer nu echt goed te kijken om me heen, naar details. En vandaag vallen de dennenappels me op. Vooral de hoeveelheid. Zouden ze onlangs allemaal zijn gevallen, om ruimte te maken voor de nieuwe aanwas? Ik bedenk me dat ik een mand mee had moeten nemen om ze te verzamelen. Het zijn namelijk goede vuur aanjagers in de open haard. En daar ga ik dus alweer: denken in plaats van voelen!

Het lukt me na deze constatering niet meer om terug te gaan in de aangename verbindingsstand, aangezien een dame met bloedhond een gesprek met me aanknoopt.

Geeft niks, dat is ook verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het begin


Dag 1: Het begin:

Hoewel mijn eerste echte verbinding-met-de-natuur dag al lang in het verleden ligt, heb ik besloten om nu eens 365 dagen lang een dagboek bij te houden van mijn ervaringen over het mezelf verbinden met de natuur.

Na het lezen van Voice of the Earth van Theodore Roszak en Soulcraft van Bill Plotkin, wist ik het heel zeker: ik ben altijd een kind van de natuur geweest en het zijn in de natuur maakt me zielsgelukkig! Als ik buiten ben voel ik me altijd veel meer verbonden met de hele wereld dan wanneer ik thuis ben, of aan het werk. Het heeft zo’n enorme aantrekkingskracht op me dat ik de eeuwigheid erin zou kunnen doorbrengen. Waarom heb ik er niet eerder gehoor aan gegeven? Waarom heb ik me laten opsluiten in kantoortorens zonder uitzicht? Waarom ben ik niet eerder achter mijn passie voor de natuur aangegaan? En dat terwijl ik allang wist dat een uitzicht op een bergketen, meer, zee, of een woestijn, wonderen doet met mijn gemoedstoestand.

In mijn counselingpraktijk kom ik veel mensen tegen die graag verbinding willen maken met anderen maar het zo moeilijk kunnen. Het lijkt alsof er helemaal geen verbinding meer is, ondanks alle social media, i-phones, i-pads etc. Er wordt een hoop gesproken, maar een echt zintuiglijke verbinding met de ander maken, dat doen we niet meer. Ik, en vele anderen met mij, zijn ervan overtuigd dat dit ontstaan is omdat we geen contact meer maken met onze natuurlijke omgeving. Hierdoor raken we steeds verder verwijderd van onze eigen innerlijke natuur en wat wij nodig hebben om gelukkig te zijn. Omdat we niet meer weten wat we in de basis nodig hebben verwaarlozen we onze omgeving en daarmee uiteindelijk onze planeet. Er valt veel te winnen met praten over gevoelens in counselingsessies maar voor mij is een diepe, zintuiglijke connectie maken met de natuur de ontbrekende schakel voor ieder mens om het ware geluk in de basis te vinden. Het is het vertrekpunt.

Als student van Project Nature Connect opgezet door Dr. Michael J. Cohen, ben ik zelf in het proces gekomen van optimaal verbinden en het leren voelen dat je deel uit maakt van een groter (eco) systeem, waarin de mens niet centraal staat, maar de hele omgeving waarin de mens leeft. Het leek me goed om de vorderingen over dit verbindingsproces dagelijks vast te leggen. Terwijl ik dit schrijf, liggend op mijn fatboy die ik in de voortuin gedeponeerd heb, is een klein zwart spinnetje heel hard bezig om verbinding met de zitzak en mijn knie te maken. Driftig loopt hij (of zij?) heen en weer, blijft soms zitten steekt zijn billen omhoog en spint een draadje. Hij heeft zijn zinnen gezet om juist op deze plek een web te maken. Kennelijk is het heel attractief. Hij is ongelofelijk klein en voordat ik het weet ben ik hem alweer uit het oog verloren. Zijn gedrevenheid trekt me aan. Een ooievaar scheert over en kleppert. In het weiland tegenover me blaten de schapen naar elkaar. Een merel heeft een discussie met eentje die veel verder weg in een boom zit. De pluisjes uit een wilgenboom zoeken verbinding met een vruchtbaar stukje grond. Alles lijkt op een verbinding uit te zijn……maar wat doe ik eigenlijk… met een laptop en een I-phone?

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen