Tagarchief: taal

Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 augustus 2012

Dag 356: Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt

Het afgelopen jaar is ook duidelijk geworden dat één van de belangrijkste pijlers en eerste stappen binnen de toegepaste ecopsychologie het kunnen uitschakelen van taal is. Door te gaan vertrouwen op onze zintuigen en wat zij waarnemen en niet alleen op onze gedachten (omdat deze niet altijd zuiver zijn door aannames, opgelegde overtuigingen en verwachtingen), vergroot je het zelfvertrouwen alsook zelfwaardering en zelfacceptatie.

Op dag 229 schreef ik al hoe lastig het is om niet meteen een oordeel te vellen over iets dat je ziet. Bijna automatisch komen er woorden in ons hoofd naar voren, waarmee we een sticker plakken op alles in onze omgeving. Niet alleen doe je daar de omgeving mee te kort, maar voornamelijk ook jezelf. Je bent namelijk zoveel meer dan alleen dat wat zich in je hoofd afspeelt. Je hebt allerlei gevoelens die veel wijsheid met zich mee brengen en precies weten wat goed en niet goed voor je is. Door met een oordeel uit het hoofd je zintuiglijke belevingswereld te omzeilen, ga je aan je ware zelf voorbij.

Op dag 199 en 348 ging het om beter kiezen en een oplossing aanvoelen, beide door gedachten uit te schakelen. Als we voor een dilemma staan, zijn we geneigd om allerlei gedachten de revue te laten passeren. Wat we daadwerkelijk voelen en ervaren, lijkt daarbij ondergeschikt.

Zien, ruiken, voelen en ervaren met iedere cel in je lichaam, brengt heel veel wijsheid naar voren. Wat aantrekkelijk is aan de ene kant, en waar je van weg wilt blijven aan de andere kant. Oefenen in het aanvoelen gaat nog altijd het allerbeste in de natuur. Alleen daar gaat de grootste hoeveelheid zintuigen die we hebben aan het werk.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook  Koop het hier.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Het ebook is verkrijgbaar bij bol.com : http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Wees eens stil en voel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 303: Wees eens stil en voel

Leren om niet te oordelen, beoordelen of veroordelen, is niet eenvoudig. We krijgen het al op heel jonge leeftijd onderwezen. Iets is goed of fout, zwart of wit, mooi of lelijk en ga zo maar door. Sesamstraat leert ons namen geven of tellen en op school gaan we daar fijn mee door. In de eerste klas van mijn lagere school hingen er borden aan de wand met tekeningen en daaronder de betekenis in een woord. Toen een moderne versie van het leesplankje. Communiceren met taal lijkt wel het allerbelangrijkste dat we op jonge leeftijd moeten leren. Je hoort soms moeders wel eens zeggen bij een huilbaby: ‘’Ik zou willen dat ze kon zeggen wat er aan de hand was.” Hiermee passeren ze hun intuïtieve weten. En helaas leren we dat al op vrij jonge leeftijd door het belang dat de maatschappij hecht aan het gesproken woord.

Natuurlijk is het van belang dat we ons goed verstaanbaar kunnen maken. Er zit echter alleen nog één belangrijke stap vóór en dat is dat we eerst goed moeten aanvoelen wat we nu eigenlijk willen communiceren. Ofwel, dat we eerst heel goed bij onszelf te rade gaan wat we voelen, waar we echt behoefte aan hebben, of wat we intuïtief weten, voordat we dit in woorden proberen over te brengen. Dat klinkt allemaal heel logisch, maar het wordt verbluffend weinig gedaan!

Meningen van anderen worden overgenomen, we passen ons aan anderen aan, maken anderen heel belangrijk en denken dat anderen het beter weten dan wij. We richten ons op de buitenwereld en niet op onze binnenwereld. De dagelijkse stroom woorden (ook die van mij) die vanuit allerlei richtingen op ons afkomt, doet ook een belangrijke duit in het zakje waardoor we maar met oordelen, beoordelen en veroordelen bezig blijven.

Zoek nu eens de stilte op, laat alle woorden los, en voel de omgeving waar je inzit en de energieën om je heen. Iedere keer dat er weer een oordeel over iets in je opkomt, ga je terug naar jezelf en voel je wat er om je heen is, zonder er woorden aan te geven! Het is best lastig, maar als het je lukt, wil je nooit meer zonder deze momenten.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, zintuigen

Een Vlaamse gaai en het perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juni 2012

Dag 298:  Een Vlaamse gaai en het perspectief

Al dagen ben ik gefascineerd door een verandering van perspectief. Eergisteren schreef ik over het perspectief op het leven vanuit een vliegtuig, gisteren vanuit een historisch perspectief. Vandaag valt me een heel andere op.

In het vogelhospitaal is het nog steeds een drukte van belang. De hoeveelheid kleine nestvogeltjes is afgenomen, maar de ‘jeugd’ is nog steeds aanwezig. In dit geval een groepje van een stuk of zes Vlaamse gaaien. Ze schreeuwen moord en brand vanwege hun honger en vliegen me bijna aan als ik voor hun couveuse plaatsneem. Tegelijk sperren de snaveltjes zich open onder een soort hees geluid (niet zo hard als dat van jonge eksters, dan heb je echt oordoppen nodig) en ik kan niet snel genoeg eten naar binnen werken.

Als ze zo gefocust zijn op eten dan doen ze niets anders dan zich aan je opdringen. Maar zitten de buikjes al een beetje vol, dan worden ze niet meer geleid door hun honger en hebben ze meer aandacht voor andere dingen. Toen viel het me op dat ze geen enkel besef hebben van wat mijn voor- of achterkant is. Ze herkennen mij als mens niet en kijken eigenlijk alleen maar naar mijn hand. Daar komt tenslotte het eten vandaan. Ze pikken er voorzichtig naar, gaan er op zitten (willen soms ook niet meer loslaten) en bestuderen het pincet dat de worm vasthoudt.

Vanuit hun perspectief bekeken moet het ook wel heel raar zijn. Een soort vogel met twee koppen, namelijk onze handen. Ooit las ik ergens dat honden ook zo naar ons kijken. Voor hen hebben we 3 hoofden, dat ding waar geluid uit komt en dat kan bijten, en die twee andere die eten geven maar ook kunnen ‘bijten’.

Voor mij geeft dit eens te meer aan dat wanneer je ophoudt met stickers op mensen, dieren of planten te plakken er ineens andere waarden naar voren komen. Vanuit het perspectief van de Vlaamse gaai is mijn hand de ‘voedende moeder’.

Stel je eens voor dat je al je etiketjes loslaat en alleen kijkt naar de waarde, of het Zijn, van een levend wezen, dan ziet de wereld er ineens anders uit. Of eigenlijk: het voelt al meteen anders. Je gaat de ander pas ‘voelen’, als je de taal (en daarmee ratio) hebt uitgeschakeld. Kijk maar eens naar een ander en plak geen sticker, wat ervaar je dan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ophouden met labellen en dat leren in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 april 2012

Dag 229: Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen

Om optimaal gebruik te leren maken van alle zintuigen, is het een voorwaarde dat we onze taal uitschakelen. We geven aan alles een naam of kennen het een woord of begrip toe. We beoordelen en analyseren en stoppen alles met een woord in een hokje in ons hoofd. Er wordt dan gewerkt met onze ratio, maar niet met onze ervaring.

Steeds vaker gaan mensen merken dat een rationele beoordeling alleen geen voldoening schenkt. Niet voor niets zijn meditatie, mindfulness, reiki en allerlei spirituele retraites nog steeds populariteit aan het winnen. Ze helpen namelijk met het loslaten van ons eeuwige denken en het opnieuw leren voelen van wat er in ons gebeurt. Dat is vaak nog een hele klus!

Vandaag leek het me goed om eens te wandelen zonder dan ook maar enige benoeming van iets. Dan wandel je in een prachtig natuurgebied, hoor je vogels, zie je een ree wegschieten, de hond schrikken van een opvliegende gans en bewonder je de dotterbloemen die nu langs de sloten staan. Als je dit zinnetje zo leest lijkt dat allemaal niet zo ingewikkeld. Ik kan het echter alleen maar duidelijk aan je maken door daadwerkelijk de organismen bij hun naam te noemen. Maar wat gebeurt er nu met je als je wandelt en je gebruikt geen enkele analyse of beoordeling? Het gaat dan dus om alleen te aanschouwen, luisteren, voelen en ruiken (en alle andere zintuigen die we nog hebben (zie eerdere blog)) zonder een naam te geven aan wat het is dat je ervaart.

Vanmorgen was ik nog wat slaperig en leek het lang goed te gaan. Ik ervoer meteen ruimte, diepte en had veel meer oog en oor voor alles wat er in de omgeving was. Na een kwartier betrapte ik mezelf op het feit dat ik naar de vogels luisterde en in mijn hoofd ze in hokjes probeerde te plaatsen door ze te benoemen. Meteen liet ik die gedachte los en ging over op de ‘ervaar’-stand. Wederom voelde ik ongekende ruimte, vrijheid en openheid. Een mini meditatie.

Toen ik vanmiddag wederom deze oefening wilde doen, ging het al een stuk moeilijker. Mijn hoofd zat al vol met de dagelijkse beslommeringen, ik had al veel geanalyseerd en beoordeeld. In diezelfde modus liep ik dus ook door de natuur. ‘Hé, een houtsnip, oh wat zijn de dotters mooi deze lente, wat een lief lammetje’. Allemaal gedachten die door mijn hoofd heen schoten. Natuurlijk zijn ze onschuldig, maar als het je lukt om de natuur alleen maar te ervaren, dan heb je een schitterend stukje mindfulness te pakken!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ongelukkig door eigenwijsheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 januari 2012

Dag 158: Ongelukkig door eigenwijsheid

Eén van de belangrijkste verboden binnen discussies, of het nu in een relatie is of tussen collega’s of vrienden, is het gebruik van oneliners of dooddoeners. Ofwel: zinnetjes die het gesprek meteen stilleggen met als gevolg dat de ander geen opening meer heeft.

“Zo ben ik nu eenmaal.” “Dat is nou eenmaal zo.” “Voor niks gaat de zon op.” “Er zijn meer jongens dan kerken,” en ga zo maar door. Al dit soort zinnetjes sluiten de weg af voor een echt open en gelijkwaardig gesprek. Mensen die dit vaak doen slaan eigenlijk de deur voor de neus van de ander dicht.

Op de lange termijn zorgt dit gedrag ervoor dat anderen zich niet gehoord voelen. Er zal steeds meer afstand ontstaan met de persoon die de oneliners bezigt; er valt immers geen goed gesprek met hem/haar aan te knopen. Het resultaat van dit gedrag kan uiteindelijk leiden tot eenzaamheid, omdat anderen liever uit de buurt blijven.

“Dat kan me niet schelen, mensen moeten maar rekening houden met wie ik ben!” Een dergelijke houding is niet uitnodigend omdat er van ongelijkwaardigheid sprake is. Anderen moeten rekening houden met de hoofdpersoon, maar kennelijk niet andersom. Uiteindelijk staan deze mensen alleen in het leven. Op zich geen probleem,  sommigen vinden het heerlijk om weinig sociale contacten te hebben.

In de dierenwereld zou je dat kunnen vergelijken met roofdieren, die het grootste gedeelte van het jaar in eenzaamheid doorbrengen. Daartegenover staan de dieren die in groepen leven. Als een groepsdier eigenwijs is en vindt dat de rest zich aan hem/haar moet aanpassen, dan zal de groep al snel vinden dat het dier uitgestoten moet worden. Net als bij de mens dus.

Dit kan op meerdere vlakken zeer nadelig voor het dier uitpakken: het kan niet meer terugvallen op de veiligheid binnen de groep, het kan niet meer terugvallen op gezamenlijke voedingsvondsten, er is geen affectie en natuurlijk ook geen voortplanting meer. Voor het voortbestaan van de soort is het dus essentieel dat het dier bij de groep blijft. Dat betekent dat er rekening met anderen gehouden moet worden.

Een westers mens kan tegenwoordig goed zijn eigen veiligheid regelen, voedsel vindt hij in de supermarkt, affectie…..daar kun je eventueel voor betalen….zelfs voortplanten is met enige kunstgrepen nog wel te regelen. Voor een mens is het dus mogelijk om de hele sociale laag binnen het bestaan te negeren. De vraag blijft echter: wordt men er gelukkiger van?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur je coach laten zijn? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuigen liegen niet


21 november 2011

Dag 119: Zintuigen liegen niet

Soms zou ik willen dat ik biologie had gestudeerd. Een beetje raar eigenlijk want ik heb maar 2 jaar biologie op de middelbare school gehad en was blij dat ik het vak kon laten vallen. De eerste reden die ik daarvoor kan bedenken is dat de lerares niet heel erg inspirerend was. Als je van de lagere school af komt, waar je amper biologie hebt gehad, en ineens in een wetenschappelijke biologie wereld wordt gegooid, dan mis je een stap. Althans, voor mij was dat kennelijk een onoverbrugbare stap.

De tweede reden is dat het heel veel ging over de biologie van de mens en heel weinig over dieren en planten, en vooral bij dieren lag (en ligt) mijn interesse. De derde reden was simpelweg dat we geen enkele maal met de klas de natuur in zijn gegaan en dat het alleen maar om boeken wijsheid ging en een enkele diavoorstelling. Natuurlijk was er een proeflokaal waarin we proefjes konden doen (nee geen sectie op een kikker, gelukkig!), maar wel onze eigen bloedgroep bepalen, cellen bekijken onder de microscoop en een taugéboontje laten groeien.

Ik moest vooral veel namen van menselijke onderdelen leren. Heel technisch allemaal. En daarmee hebben ze een biologie student verloren. Er gaat toch niets boven het werken met het echte materiaal en te aanschouwen wat het buiten in de eigen context doet. Ik snap heus wel dat er boekenwijsheid aan te pas moet komen, maar dan wel in balans met het echte buitenwerk waar de zintuigen aan het werk zijn.

Voor mij is het namen geven of precies weten welke vogel ik zie, niet het belangrijkste. Met het determineren van wat ik zie gaat een groot gedeelte van de charme van het organisme verloren. Wij willen er graag een naam aan geven omdat we het graag in een hokje stoppen en beoordelen.

Vorige week had ik een discussie in een nieuwsgroep met een biomimicry wetenschapper die hier niet aan wilde. Hij heeft, zoals iedereen, geleerd om meteen een naam, oordeel of kwaliteit te geven aan het organisme dat hij ziet. Daar is de wetenschap ook voor zou je zeggen. Mijn standpunt is dat het, zeker voor de biomimicry designers en engineers, een eerste stap is om te voelen hoe een organisme werkt, door de eigen zintuigen te observeren in de omgeving van het dier of de plant. Hiermee is het mogelijk om veel meer informatie te verkrijgen dan wanneer je heel snel gaat kwalificeren. De namen zijn ooit bedacht en kunnen ons beperken in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We kunnen wel de scheikunde tabel van elementen uit ons hoofd kennen, maar dan zien we waarschijnlijk niet welke ongedetermineerde elementen er ook nog zijn.

Dit is nog maar weer eens een pleidooi om in situaties eerst te gaan voelen en pas later er met gedachten consequenties aan te verbinden. In het voelen zit namelijk alle creativiteit, ruimte en intuïtie. In de ratio zitten al snel: oordelen, beoordelen, aannames en overtuigingen, die helemaal naast de waarheid kunnen zitten. Onze zintuigen liegen echter nooit.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, Uncategorized, zintuigen

Ecopsychologie: 365 Dagen verbinden met de Natuur: Team zonder woorden


3 november 2011

Dag 101 : Team zonder woorden

Toen ik vandaag met mijn hond op de hei was zag ik in de verte een man, midden op de hei, aan zijn omgekeerde fiets sleutelen. Vanaf de andere kant zag ik een meisje van een jaar of 14 aankomen en stoppen bij de man. Ik dacht nog “die kennen elkaar”. Maar toen ik de man genaderd was zei hij: “Dat maak je niet vaak mee, dat een meisje je vraagt of je hulp nodig hebt! Mijn beeld van de mensheid is toch bijgesteld vandaag.” Gelukkig had hij zijn ketting weer om het tandwiel weten te krijgen en kon weer op weg. Wat een mooi sociaal samenwerkingsmoment tussen twee soortgenoten was dat! Ik moest meteen denken aan een ander voorbeeld van samenwerking: gisteren zag ik de nieuwe BBC serie Frozen Planet.

De beelden, met het onmiskenbare stemgeluid van David Attenborough, zijn fenomenaal! Een thema dat voor mij sterk naar voren kwam, was dat van samenwerking. In dit geval de samenwerking tussen een familie orka’s.

Ik heb toch al heel wat natuurdocumentaires gezien, maar hier keek ik met open mond naar. Het schijnt dat niet alle orka’s op deze wijze samenwerken, maar in het poolgebied dus kennelijk wel. Als een hechte onverwoestbare groep soldaten met een missie zwommen ze naast elkaar om gezamenlijk hun prooi uit te zoeken. Het werd een zeehond, alleen drijvend op een ijsschots. De tactiek van de orka’s: met zijn allen een golf maken om zo de ijsschots om te kiepen en de prooi het water in te krijgen. (Hoezo intelligent?)

Opvallend vind ik dat alle dieren exact lijken te weten welke plek ze moeten innemen. Alle leden weten waar te moeten zwemmen, op welke plek te zijn en wat te doen. Kortom: de aanpak is voor allemaal duidelijk. Er zijn geen twijfelaars. Het is een geoliede jachtmachine. En dat allemaal zonder woorden maar met intuïtie, natuurlijke intelligentie en zintuigen.

Als je directeur van een bedrijf bent, of een voetbaltrainer, dan moet je hier toch jaloers op zijn. Dat je zonder woorden te gebruiken de hele groep kunt trainen zodat ze elkaar haarfijn aanvullen. Dat zie ik Louis van Gaal nog niet zo snel doen. Oké, hij traint de voetballers niet vanaf de geboorte, en als je een orka bent krijg je jagen met de paplepel ingegoten.

Ik vraag me af of het ook voorvalt dat een orka een fout maakt en of deze dan geholpen wordt door een ander lid van de groep. Is er dan hulp om het recht te zetten, of wordt hij aan zijn lot overgelaten? Of springt er eentje in het ‘gat’ dat gevallen is om de actie niet te laten mislukken?

Het beeld van niet-schreeuwende voetbaltrainers laat me niet los. Lichaamshouding, wijzen, handgebaren, armgebaren, verspreiden van positieve energie, intuitief aanvoelen is allemaal toegestaan, maar geen woorden. Zou je met mensen ooit een geoliede samenwerkingsmachine krijgen zonder taal?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur met en zonder woorden klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gelukkig worden door verbinding maken


22 september 2011

Dag 59: Gelukkig worden door verbinding maken

Hoeveel mensen zijn er nu eigenlijk daadwerkelijk in staat om echt verbinding met elkaar te maken? Weten we wel wat ervoor nodig is om ons te verbinden aan een geliefde, een broer of zus, een vriend of vriendin? Wat staat er toch in de weg van een goede verbinding?

Verbinding maken met dieren lijkt ons makkelijker af te gaan. In deze blog schreef ik over paardencoaching. Nu heb ik in mijn leven wel een paar jaar paardrijlessen gevolgd, maar nu begrijp ik pas wat ervoor nodig is om één te worden met het paard. Vol bewondering kan ik Anky van Grunsven aanschouwen die helemaal één is met haar dier. Die eenheid is zo magistraal dat iedere leek het kan zien en voelen, zo tastbaar is het.

In den beginne draait allemaal om vertrouwen en respect. Je benadering moet dit meteen al uitstralen, het daadwerkelijk contact leggen volgt daarna. Als het dier jou uitkiest om mee te gaan, heb je contact gemaakt. Vanuit een gevoel van innerlijke vrede heb je het overtuigd. Als het paard zich overgeeft omdat het op jou vertrouwt, dan kun je ervan uitgaan dat je open en eerlijk naar het dier bent en geen dubbele agenda hebt. (zie hier een prachtig filmpje over een man die speelt met vrije wilde paarden).

Willen we te graag onze zin doordrijven dan zal het paard de benen nemen. En als we te onrustig zijn of niet in onszelf geloven, dan gelooft het paard ook niet in ons en neemt het afstand. Als we het wantrouwen, krijgen we wantrouwen retour.

Deze wijsheid is ook van toepassing op de verbinding die wij mensen onderling maken. De mensen met wie we omgaan reageren op exact dezelfde manier als wij extra ballast met ons meedragen.

Het mooie van de natuur is, dat er geen woorden worden gebruikt waarmee het kan oordelen en veroordelen. Er bestaat alleen gevoel. Er zijn zintuigen, waarmee een paard in dit geval het een en ander opvangt, en daar meteen op reageert.

Wij reageren op taal, maar ook op lichaamshouding en meegebrachte energie. En onze taal en gedrag zijn meestal onzuiver. Er staat zoveel rommel (emoties, een verleden, overtuigingen, aannames, verwachtingen) tussen mensen in, dat het bijna onmogelijk lijkt om een veilige verbinding aan te gaan. Het lijkt ons alleen goed af te gaan als we een pasgeboren baby in onze armen hebben, waar we helemaal niets aan verbinden en niets van verwachten en die mag zijn wie het is. De onvoorwaardelijke liefde zorgt voor de diepe verbinding.

Pas op het moment dat het me lukte om vrij van oordelen, opdrachten en emoties, een paard te benaderen, kreeg ik het vertrouwen en wilde het zelfs graag (onaangelijnd) met mij meelopen. Ik maakte echte verbinding op dat moment vanuit mijn vrije zelf. Als je jezelf zo goed vrij kunt maken van hiervoor genoemde rommel, dan pas kun je optimaal verbinden. Als er geen afhankelijkheid meer is van woorden of gedachten, dan ervaar je het echte bewustzijn en daarmee de zuivere verbinding.

Een vrije staat van zijn is de meest ideale staat om een diepe verbinding met een ander levend wezen te maken. Vanuit deze staat is alles mogelijk, zelfs vergeving. Als je zelf vrij bent, kun je de ander accepteren zoals deze is. Je geeft de ander de ruimte om in dezelfde staat van Zijn te komen. Dit geeft het gelukzalige gevoel van eenheid en saamhorigheid.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de terugnaarjenatuur wandeling zondag 25-9-11 klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De waarheid verteld worden door een paard


19 september 2011

Dag 56: De waarheid verteld krijgen door een paard

In een eerdere blog heb ik al eens de verbinding tussen mens en dier aangehaald, die zo mooi weergegeven wordt in de serie The Dog Whisperer. Ik haal er heel veel informatie uit over menselijk gedrag dat zich weerspiegeld ziet door het antwoord in gedrag dat de hond geeft. Cesar Millan zegt dan ook altijd dat hij niet de hond coacht, maar de mens. De hond kan niet anders dan zichzelf zijn en reageren vanuit een eenvoudig maar effectief zintuiglijk gedragsrepertoire. Als er in het gedrag van de hond iets niet klopt, dan is het duidelijk dat er iets in de sociale omgeving niet klopt.

Dan krijg je zenuwachtige hondjes doordat de baasjes zenuwachtig en druk zijn. Of je ziet eigengereide honden die hun eigen gang gaan omdat ze geen leiding van hun baasje ontvangen en ga zo maar door. Het gedrag van de hond is een afspiegeling van hoe het er in de roedel aan toe gaat.

Onlangs heb ik mogen ervaren hoe het is om gespiegeld te worden door een paard. Samen met een aantal bevriende counselors heb ik tijdens een volle workshopdag bij ‘Being with Horses’ mogen leren over mijn eigen gedragspatronen, maar ook over die van ons als groep.

Het gedrag dat een paard laat zien als antwoord op onze toenaderingen laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Het dier reageert zintuiglijk op wat wij in ons hele gedrag, stem, lichaamshouding en energie, met ons meenemen, maar waar we vaak helemaal geen erg in hebben. Geconditioneerd door een leven binnenshuis, gebruiken we als mens onze zintuigen amper. Een paard kan niet anders dan deze gebruiken, en kan daardoor energieën opvangen die wij uitstralen.

Wil je te graag contact met het paard? Dan gaat hij je alleen maar uit de weg.

Ben je onduidelijk over wat je wilt met het paard? Dan zal hij stil gaan staan en wachten op meer duidelijkheid.

Ben je met je gedachten ergens anders? Dan zal het dier ook van je weglopen, want er is geen verbinding meer.

Denk je dat het paard toch niet met je mee zal lopen? Dan zal hij dat ook niet doen, omdat je het ongeloof in jezelf al uitstraalt.

Het wordt je als mens duidelijk hoe veel wij in ons hoofd zitten, met allerlei verhalen, overtuigingen, aannames, interpretaties en geschiedenis. Pas als je echt contact maakt met het paard en het gaat uit eigen beweging met je mee, dan pas ga je voelen wat het is om een verbinding te hebben. Ik heb die momenten ervaren als totale eenheid met het paard, maar vooral: samen één zijn in het moment.

Alle dieren leven in het Nu, maar wij zijn dat gevoel kwijtgeraakt. Als het je lukt om dit eenmaal in je leven te voelen, om echt ín het moment te zijn, dan mag je jezelf een gelukkig mens prijzen. Dan ervaar je onvoorwaardelijkheid, verbinding en zo je wilt: liefde.

Van een afstand zag ik hoe mijn collega´s ´in het moment´ geraakten en hoe hun lichaamshouding veranderde van verkrampt naar los en vrij. Zelf merkte ik dat alle gedachten en overtuigingen stopten op dat moment en een intens gevoel van vrijheid overviel me.

Daar heb je dus een paard voor nodig. Of een hond. Of een landschap. Of het nu een bos, een meer, een berg of de zee is: de natuur biedt de mogelijkheid en de wijsheid, om in het moment te leren zijn. De natuur leert ons dat het niet ons denken is dat gelukkig maakt, maar ons voelen.

Dank je wel Queen, Jikkie en alle andere paarden groot en klein voor al jullie wijze lessen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wil je ruimte geven aan je instincten?  Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onbetrouwbare herinneringen en een klap


21 augustus 2011

Dag 47: onbetrouwbare herinneringen en een klap

Je ziet het wel eens in tv series, zoals Law & Order, of leest erover in de krant: mensen die niet serieus genomen worden in hun getuigenis voor een rechtszaak. Bijvoorbeeld in de spraakmakende zaken over misbruik door priesters van de katholieke kerk. Mensen durven nu pas, op latere leeftijd, naar voren te komen en melding te maken van het misbruik dat hen is overkomen.
Het wantrouwen dat deskundigen hebben tegen dit soort oude herinneringen heeft te maken met het feit dat men een ‘aangepaste’ herinnering zou kunnen hebben gemaakt. Ofwel: het brein zou een missend gedeelte van een verhaal zelf ingevuld hebben.
Hoe oneerlijk en hard dit ook moet klinken in de oren van slachtoffers, het kán waar zijn. Onze hersenen zijn er namelijk heel goed in om informatie ‘bij te passen’ als we die niet hebben. De fata morgana’s zijn daar natuurlijk het allerbekendste voorbeeld van. Je ziet een waas dat op water lijkt en je hersenen maken er meteen een mooi verhaal van over een oase . Heel bekend zijn ook de visuele, optische illusie grapjes zoals deze en deze.

Ons mensenbrein is heel goed in staat om verhalen die niet echt zijn heel echt te laten voelen. Aan de ene kant is dit maar goed ook, want het beschermt ons tegen mogelijk gevaar, maar aan de andere kant neemt het een loopje met ons en kunnen we zelfs in die onwaarheden gaan geloven.
Er zijn gevallen bekend dat iemand, persoon A, luisterde naar een traumatische ervaring van een vriend, persoon B, waarbij een oude herinnering bij A getriggerd werd. Persoon A koppelde de informatie van Persoon B aan zijn eigen jeugdige herinnering en een nieuwe herinnering werd geboren. Een herinnering die niet gebaseerd was op de waarheid.
Op veel kleinere schaal doen we dat bijna allemaal. We doen aannames. We hebben niet exact alle informatie op een rij maar deduceren informatie en maken daar onze eigen waarheid van. We denken ‘hij zal wel….’ of  ‘het moet waarschijnlijk zijn dat….’ Dit zijn tekenen van aannames. We weten het niet zeker, maar willen ook niet de moeite doen om het na te gaan.

In de natuur spelen zich geen verhaaltjes of oude herinneringen af. Alle organismen leven in het ‘nu’ en handelen daar naar. In plaats van terug te vallen op (zelf verzonnen) verhalen, houden ze alleen rekening met wat hun zintuigen te vertellen hebben. Ze krijgen simpele impulsen viz die zintuigen zoals: gevaar, honger, dorst, regen, verplaatsen, zogen, voortplanten, spelen.
De mens kan natuurlijk niet meer terug naar het alleen maar ‘voelen’. Maar het is wel van belang dat we een omkering maken: niet eerst denken en dan voelen, maar eerst voelen en dat rationeel proberen uit te leggen. We vergeten het voelen te vaak.
Een mooi voorbeeld van hoe men eerst kan voelen en daar een rationele gedachte aan kan hangen is deze:
Een indiaanse jongen is op jacht met zijn vader in de bossen. Hij moet het jagen nog leren, en zijn vader doet zijn best om hem de kneepjes bij te brengen. Als ze een open plek in het bos naderen geeft de vader de jongen een keiharde klap in zijn gezicht! De jongen schrikt ervan en begint te huilen, hij begrijpt er niets van. Zijn vader maant hem stil te zijn omdat er een kudde herten zich vlakbij de open plek bevindt. Uiteindelijk schiet de vader een hert.
Als ze weer terug zijn in het kamp, vraagt de jongen aan zijn vader waarom hij die klap kreeg. Zijn vader vraagt: “Denk je dat je zelf die plek terug kan vinden?” “Echt wel! Die plek zal ik nooit meer vergeten!” roept de zoon. “Daarom dus!” antwoordt de vader tevreden.

Dit is het verhaal van de heugende klap. De zintuigen hebben een akelige ervaring gehad en het brein koppelt daar een herinnering aan: ‘Op deze plek kreeg jij een klap’. Dit vergeet je nooit meer. En zo was het ooit bedoeld: eerst de zintuigen volgen en dat opslaan in het brein. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zien = willen


17 augustus 2011

Dag 43: Zien = willen

Uit verschillende psychologische tests is gebleken dat wanneer je mensen vaak aan een bepaalde boodschap blootstelt, ze een voorkeur voor die boodschap gaan krijgen. Reclame is daar het beste voorbeeld van, maar het gaat veel verder dan dat. De negatieve kant kennen we ook: als een mens in zijn leven heel veel negatieve kritiek over zijn persoonlijkheid moet ondergaan, gaat hij het uiteindelijk zelf geloven. (Als je tien keer tegen jezelf zegt: “Ik ben ziek”, dan voel je je de 10e keer slechter dan de eerste keer dat je het zei). Kortom; onze hersenen worden beïnvloed door boodschappen die met grote regelmaat binnenkomen.

Afgelopen week zag ik een reclame uiting van verzekeraar De Amersfoortse. Bij het zien ervan dacht ik: “Ja zo wil ik ook wel voor een baas werken!” Er wordt een ideaal beeld geschapen van de werkplek waarvan mijn hart sneller ging kloppen. Zo hoopt de verzekeraar natuurlijk een relaxte uitstraling de wereld in te helpen, maar ik kreeg een heel andere boodschap: in een dergelijke omgeving wil ik werken! (De werkelijke boodschap ontging me grotendeels). Dit is er ook een.

Een ander schitterend beeld zag ik van deze jonge Nederlandse kunstenaar: Joseph Klibansky. Deze, maar vooral ook deze sprak mij zeer aan. Ik werd aangetrokken door de kleuren, maar ook door de ruimte, de beweging de vrolijkheid die het uitstraalt tegen de stedelijke achtergrond.

Ik vroeg me af: als we nu meer met deze mooie beelden geconfronteerd zouden worden in ons dagelijks leven, in plaats van met beton en een overdaad aan verkeer, wat zou er dan in ons hoofd gebeuren? Gaan we weer de schoonheid van de natuur zien? Worden onze zintuigen meer geprikkeld? Voelen we ons beter omdat we meer met de natuur, waar wij zelf deel van uitmaken, geconfronteerd worden? Gaan we meer zorg dragen voor onze omgeving als we dit iedere dag zien? Voelen we ons weer deel uit maken van een groter geheel?

Mijn persoonlijke ervaring is, na twintig jaar in een stad gewoond te hebben, dat het frequent geconfronteerd worden met natuur inderdaad een positieve invloed heeft op je gemoed. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik veel groen en ruimte om het huis heen heb, en dat heeft mij rustiger gemaakt. In de stad reed ik bijvoorbeeld vaak veel te hard, werd ik opgejaagd, was ik ongeduldig en jachtig. Maar door het dagelijks ervaren van veel langzamere natuurlijke processen ben ik zelf ook in een langzamer, gezonder, tempo terecht gekomen. Ik zou alle stads- en landschapsarchitecten willen oproepen om zoveel mogelijk een natuurlijke omgeving te creëren. Het liefst met echte natuur, en anders met zulke prachtige beelden als die van Klibansky. En het kan ook op deze manier.

Voor een goede geestelijke gezondheid is het voor ieder mens van belang om naar buiten te kunnen, om in een rustige natuurlijke omgeving te kunnen vertoeven zonder het geraas van verkeer. Voor ieder mens is het belangrijk om ruimte om zich heen te kunnen voelen en contact te maken met leefprocessen van planten en dieren. Daar worden we rustig van, daar synchroniseren we als het ware mee. Zijn in de natuur is stressverlagend, en alle natuur die zich in een stedelijke omgeving bevindt zou wat mij betreft heilig verklaard en uitgebreid moeten worden, want hoe meer we het zien, hoe meer we het willen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Bekeken door een pinguïn


3 augustus 2011

Dag 29: Bekeken door een pinguïn

De kern van ecospychologie is: het opnieuw gebruik leren maken van onze natuurlijke zintuiglijke wijsheid om onze relatie met de Aarde en onze medebewoners in balans te brengen.
Door de eeuwen heen zijn we te ver van onze kern geraakt. We zijn in ons eigen menselijke wereldje gekropen. Hierdoor maken we geen goed contact meer met onze natuurlijke omgeving, met als gevolg dat we ongezond met ons leven, en dat van anderen, omgaan.
Jonge kinderen staan juist nog heel erg goed in verbinding met hun zintuigen en dat valt op in een natuurlijke omgeving. Vandaag zag ik hier een paar mooie voorbeelden van in Dierenpark Amersfoort.
Het is vakantietijd, aangenaam wandelweer en dus zijn veel ouders en grootouders op pad met de kinderen. Het eerste tafereel dat me opvalt, is een klein meisje van ongeveer drie jaar dat met opa en oma op stap is. De grootouders zijn al doorgelopen, maar het meisje staat nog steeds ademloos te kijken naar twee struisvogels. Eentje ervan is bezig een stofbad te nemen en ze kijkt er naar met open mond. Opa komt teruggelopen en vraagt of ze meegaat. Dat wil ze niet, want ze wil kijken wat de struisvogel aan het doen is in het zand. Ze kan haar ogen er niet van af houden. (Duidelijk een connectie met de natuur gemaakt!)
Opa pakt haar handje en neemt haar mee, terwijl ze nog achterom naar de struisvogels kijkt. Hij zegt: ‘We moeten alle dieren nog zien, dus we moeten opschieten.’ En verbroken is haar verbinding met de struisvogels.
Ik denk dan meteen: ‘Hoezo moet je alle dieren zien? Waar staat dat geschreven? Je kunt toch ook een keer terugkomen?’ Er is hier duidelijk sprake van een overtuiging van Opa. Hij heeft het misschien gedaan vanuit de gedachte dat er goed voor betaald wordt en dat je dus waar voor je geld moet krijgen. Maar welke boodschap krijgt dit meisje? Dat je, als je iets interessant vindt, op moet schieten omdat er nog meer dingen interessant zijn? Een menselijke overtuiging verdrijft hier de zintuiglijke aantrekkingskracht. Dit is haar eerste les om vooral niet teveel met de natuur te verbinden.

Een ander voorbeeld van een verbinding tussen kind en dier zag ik bij de chimpansees. Een heel jong chimpanseetje hing aan een klimrek een beetje om zich heen te kijken. Een jongetje van ongeveer vijf jaar doet exact hetzelfde bij het hek buiten het verblijf, terwijl hij in trance naar het aapje blijft kijken. Het lijkt alsof hij het imiteert. Het jongetje begrijpt er niets van waarom hij dat niet mag en ineens mee moet komen met zijn moeder, omdat ze ‘nog wel meer te doen heeft’. Mokkend loopt hij achter haar aan. Weer een verbinding verbroken. Ik kan de gedachte niet onderdrukken dat het nog wel eens een heel vervelende middag voor die moeder zou kunnen worden.

Gelukkig krijg ik ook nog momenten mee waarin kinderen zich wel goed mogen verbinden. Een jongen van een jaar of zeven roept dat hij toch echt de ringstaart maki’s wil zien. Zijn vader en moeder kijken verbaasd, geen idee hebbende waar hij deze soortnaam ineens vandaan heeft. Eén en ander wordt hen duidelijk als hun zoon meldt dat het Mort uit Madagascar (animatie) is.
In dezelfde trant hoor ik een meisje van ongeveer de zelfde leeftijd tegen haar oma zeggen: ‘Oma, je moet de stokstaartjes zien hoor!’ Waarop de moderne Oma zegt: “Dat zijn die uit de Lion King!” (En wie zegt dat animatiefilms alleen maar entertainment zijn?)

Ikzelf neem de tijd bij de pinguïns. In een rustig hoekje observeer ik ze. Twee nog redelijk jonge pinguïns zijn geïntrigeerd en waggelen mijn kant op. Er zit alleen maar glas tussen ons in. Ik word van top tot teen bekeken en ze pikken voorzichtig op het raam om (tevergeefs) nog meer zintuiglijke indrukken te krijgen. Na een minuut of vijf (!) hebben ze het wel gezien en laten ze me achter.
Ooit wel eens bekeken door een pinguïn? Ik kan je vertellen dat het een band schept. Hun aandacht en nieuwsgierigheid zijn niet alleen vertederend, het raakt iets in je. Die aandacht en nieuwsgierigheid heb je zelf ook. Wij mensen zijn natuurlijk ook gewoon dieren, met dezelfde zintuigen. En in dat kleine moment van herkenning voel je je met elkaar verbonden. Om het in psychologische termen te houden, het was een moment van: Jij bent oké. Ik ben oké.
Wat voelt dat heerlijk zo’n relatie!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig voor gemeenschappelijkheid


2 augustus 2011

Dag 28: Zintuig voor gemeenschappelijkheid

Een paar dagen geleden, vroeg in de avond, kwam de zon eindelijk. Op de valreep van de dag konden we er nog even lekker van genieten met een glaasje wijn. We praatten wat en ineens viel het me op dat één van de schapen op de dijk achter ons huis wel heel erg veel lawaai aan het maken was. Nu kun je je voorstellen dat een kudde van ongeveer 60 schapen flink herrie kan maken als alleen maar een kwart ervan begint te blaten, en deze kwam er nog eens bovenuit! Instinctief voelde ik aan dat er wat aan de hand moest zijn en ik ging op onderzoek uit. Al gauw kwam ik erachter dat een jong schaap zichzelf had ingesloten bij een waterzuiveringpomp. Daar staat een hek omheen, wat waarschijnlijk niet goed gesloten was, en was opengegaan door het ertegenaan schurken van het schaapje. Zo kon hij naar binnen, maar omdat het hek weer een beetje was dicht gewaaid ontstond er paniek! De hele kudde was doorgelopen en daar stond hij dan in zijn eentje. De kudde riep maar en riep maar, en het kleine schaap schreeuwde het uit van ellende. (Ineens snap ik wat Hannibal Lecter (Silence of the lambs), bedoelde met het schreeuwen van de lammetjes). Toen ik het hek eenmaal geopend had rende het arme schaap snel naar buiten, terug naar de groep.
In dit tafereel ligt het zintuig voor gemeenschappelijkheid er dik bovenop. Schapen zijn kuddedieren en blijven graag een beetje bij elkaar in de buurt voor het geval de grote boze wolf komt. Dan kunnen ze zich verschuilen in de kudde en reduceren ze de kans om het slachtoffer te worden. Ze willen graag een groep zijn en dragen daar ook allemaal zorg voor.

Ons zintuig voor gemeenschappelijkheid is sterk naar de achtergrond verdwenen sinds de opkomst van het individualisme. Het ‘ieder voor zich, en God voor ons allen’ principe heeft de afgelopen decennia terrein gewonnen. De mens heeft de eigen groep (familie) als bescherming en steun en toeverlaat steeds minder nodig. Tenslotte kunnen deze waarden ook buiten de familiegroep verkregen worden. Toch is het niet waar dat we dit zintuig helemaal niet meer gebruiken of nodig hebben.
Vandaag lees ik in de krant over het probleem van het grote tekort aan vrijwilligers in de zorgsector. Er zijn er te weinig, en degenen die er zijn doen steeds vaker hetzelfde werk als betaalde krachten. Niet verwonderlijk dat mensen dan niet staan te trappelen natuurlijk!
De zorgsector is uitgerekend een deel van onze maatschappij waarin gemeenschappelijkheid tot zijn recht kan komen. Maar juist door verschil te maken in wel of niet betaald worden voor hetzelfde werk, ondermijn je dit gevoel. Gelijke monniken, gelijke kappen is nog steeds een ijzersterk gezegde met een hoog waarheidsgehalte.
Men haakt dus af door het gebrek aan gemeenschappelijk gevoel. Men wordt juist buiten de groep geplaatst door het niet beloond worden voor hetzelfde werk.

De meesten van ons willen graag ergens bij horen of deel uit maken van een groep. Het moet echter wel mogelijk gemaakt worden. Als de grote kudde schapen geen acht had geslagen op het achtergebleven lammetje, en het lammetje niet de aantrekkingskracht van de groep had gevoeld, had het heel anders met hem kunnen aflopen. Dan wordt de groep kleiner, net als bij de vrijwilligers.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counseling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig overtroefd door taal


1 augustus 2011

Dag 27 : Zintuig overtroefd door taal

Vandaag borduur ik verder op mijn weblog van gisteren over hoe taal ons voor de gek kan houden.

Gisteravond zag ik wederom een aflevering van South Pacific, de prachtige documentaire serie over het leven in de Stille Oceaan. In deze aflevering vond ik een goed voorbeeld van het zichzelf voor de gek houden door middel van een overtuiging. Een deel van de film gaat over een ritueel dat de jonge mannen van een vissersvolk moeten ondergaan, om als volwassen man gezien te worden. In een gezamenlijk ritueel wordt de huid van alle jonge mannen ingekerfd met een scherp voorwerp. Dit doen ze zodanig dat als de wonden geheeld zijn, het resultaat lijkt op de huid van een zeekrokodil. Het volk vreest de machtige krokodil en denkt op deze wijze de krachten van het dier over te nemen.
Ik heb er geen oordeel over of dit goed of fout is. Het is echter wel een mooi voorbeeld van hoe een overtuiging, namelijk het overnemen van de krachten van een krokodil als je de huid inkerft, de zintuiglijke waarheid overtroeft. Sterker nog: een dergelijke inkerving in de huid en de pijn die het veroorzaakt zouden ons eigenlijk juist in de tegenovergestelde richting moeten doen bewegen. En wel in de richting van wat ons aantrekt: veiligheid voor de huid. Onze zintuigen doen er alles aan om ons te waarschuwen dat dit niet goed voor ons is, dat je hier ver weg van moet blijven. Een verzonnen verhaal overtroeft echter de zintuigen in dit geval.
Dit ritueel is al heel oud en bewijst hoe lang de mens zichzelf al voor de gek houdt met het omzeilen van zijn zintuigen.

Een hedendaags voorbeeld:
Een man heeft al vele jaren opgekeken naar zijn succesvolle en door iedereen bewonderde werkgever. De werkgever is niet alleen zakelijk succesvol, maar heeft een fijn gezin met leuke kinderen, een mooi huis en een snelle auto. Alles aan zijn leven is goed.
De man wil graag net zo succesvol worden, werkt zich op in het bedrijf en heeft uiteindelijk genoeg geld om ook een snelle auto te kopen. De man vindt het geluk echter niet.
Na wat psychologisch ‘graafwerk’ blijkt dat de man eigenlijk alleen maar graag ergens bij wilde horen. Zijn zintuigen voor gemeenschappelijkheid, vriendschap en erbij horen, werden geprikkeld bij het zien van het succes van zijn werkgever. In plaats van het volgen van zijn zintuigen liet de man zich door zijn ratio beïnvloeden. Hij dacht dat het materiële, de snelle auto, hem het gewenste gevoel zou geven. Achteraf ziet hij in dat hij zich heeft laten omkopen door advertenties waarin geluk beloofd werd door middel van de aankoop van een snelle auto.

Kortom: de man heeft niet naar zijn zintuigen geluisterd om te begrijpen waar hij nu werkelijk naar op zoek was. Een verkooppraatje, een overtuiging van anderen, lieten hem iets geloven.

Dit is maar één voorbeeld, maar zo zijn er talloze situaties die keer op keer bevestigen dat we eerder ingaan op woorden en overtuigende boodschappen, dan dat we onze eigen zintuigen of instincten volgen.

Je instincten zijn wakker te schudden door bijvoorbeeld de natuur in te gaan en niet alleen eens goed om je heen te kijken, maar vooral ook te gaan ‘voelen’. Wat trekt jouw specifieke aandacht als je in de natuur bent, welke gevoelens komen hierbij naar boven? Wat zeggen deze gevoelens over jouw behoeften?

De taal is een prachtig instrument om onze zintuiglijke waarnemingen te duiden. Taal zonder zintuigen is een valkuil.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze taal als valkuil


31 juli 2011

Dag 26:  Onze taal als valkuil

Het is een stelling waar filosofen zich over buigen: de mens is de mens omdat het de taal heeft. En toegegeven, geen enkel organisme in de wereld gebruikt de taal, gesproken en geschreven, zoals de mens. De vraag is alleen: worden wij hier altijd beter van?

De taal, en dan vooral de verhalen en overtuigingen in ons hoofd, kan ook een valkuil zijn waaruit bijna geen ontsnappen meer mogelijk is. De taal kan de mens zeer negatief beïnvloeden. Als je tien keer tegen jezelf zegt dat je misselijk bent, zul je de elfde keer ook ervaren dat je misselijk bent. Door middel van de taal stuur je een boodschap je lichaam in waar het op gaat reageren. Een ander mooi voorbeeld blijkt uit deze psychologische test:

Doe je ogen dicht en steek je armen recht vooruit met de handpalmen naar boven. Hou de ogen gesloten en denk dat je in de linker hand een appel hebt en in de rechterhand een stuk lood van een kilo. Hou dit even een paar minuten vol. Als je dan uiteindelijk je ogen opent, wat valt je dan op? Je rechterhand is naar beneden gezakt terwijl je linkerhand nog op dezelfde starthoogte zit.

Je hersenen hebben een trucje met je uitgehaald en een boodschap naar je arm gestuurd: ‘Dit is zwaar, hou het goed vast’. Je arm heeft gereageerd op deze boodschap.

Zo is het dat de mens zichzelf gek maakt met allerlei verhalen die hij in zijn hoofd stopt of laat stoppen en die vaak niets met de waarheid van doen hebben. Alle volwassen vrouwen kunnen bijvoorbeeld gaan denken dat het normaal is om maatje 32 te hebben. Dit is namelijk ingegeven door de mannequins en modellen waar veel magazines mee vol staan, of door de vele films met de perfecte actrices die we te zien krijgen. Stellen alle vrouwen zich dagelijks bloot aan deze informatie dan kan het inderdaad zo zijn dat het brein dit voor waarheid aanneemt en ons de boodschap gaat sturen dat we veel te groot/dik/zwaar zijn.

Dit heeft dus niets met de werkelijkheid te maken. De werkelijkheid is dat seks symbool Marilyn Monroe gewoon maatje 40/42 had. Maar dat vrouwen sindsdien zijn blootgesteld aan vermageringshersenspoelingen in alle vormen van media. (waar ik overigens niet mee wil zeggen dat niemand te zwaar zou zijn).

Kortom: de taal, de verhalen, de dogma’s en regels die wij met regelmaat naar ons hoofd geslingerd krijgen, doen iets met ons brein. Ons brein neemt dan voorrang en zegt dat het de waarheid spreekt. Niets is minder waar.

De NLP (neuro-linguistisch-programmeren) stroming werkt met het veranderen van overtuigingen door je met andere, betere, gezondere woorden te benaderen. Door inefficiënte overtuigingen te veranderen naar efficiënte overtuigingen kan een mensenleven heel dragelijk worden.

Ik zou daar echter niet alleen op varen. Het wakker schudden van onze zintuigen die onze waarheid al duizenden jaren kennen, is onmisbaar bij het loslaten van negatieve gedachten en overtuigingen. Morgen meer over onze natuurlijke zintuigen versus taal.

Wordt vervolgd. 

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Boodschap zonder woorden


23 juli 2011

Dag 18: Boodschap zonder woorden

Onlangs zag ik een inspirerende toespraak van Janine Benyus (Biomimicry Institute) op Youtube. Hierin wordt haar ontzag voor zwammen en schimmels duidelijk, voornamelijk om hun wijze van transport maar ook hun wijze van communiceren.
Het draait hier natuurlijk niet om het gebruik van woorden zoals alleen de mens dat doet. Voor ons is dat de beste manier om boodschappen over te brengen. Maar een schimmel communiceert ook. Uit onderzoek is gebleken dat als er ergens een lekker te verteren hapje is gevonden door een schimmel, er op één of andere wijze een boodschap wordt overgebracht naar familieleden om ook naar deze plek te komen. Voor je het weet krioelt het er.
Nog een mooi voorbeeld van communicatie die wij niet gewend zijn, vind je in dit prachtige filmpje over een groep spreeuwen boven Utrecht. Wie geeft hier nu het teken om welke richting op te gaan? Er moet er toch één zijn die iets aangeeft? Hoe geven ze dat door?

Hetzelfde geldt voor deze school vissen. Heeft er eentje de leiding?

In mijn woonomgeving zijn vrij veel ooievaars. Alle paartjes hebben omstreeks deze tijd hun kinderen groot gebracht. Ze komen nog wel met zijn allen op het nest, maar toch zie je al groepen jonge ooievaars zich verzamelen. Een voorbode voor de grote trek naar het warme zuiden.
Wie geeft het teken om te verzamelen? Hoe weten ze dat ze juist op die ene plek moeten verzamelen? En wie beslist wanneer ze gaan?
Het moeten zintuiglijke boodschappen zijn die deze dieren allemaal tegelijk voelen. Collectief zijn ze ingetuned op een bepaald signaal.
(Voor de Star Trek liefhebbers is dit het Borg Collective principe (Resistance is futile, you will be assimilated) dat alle organismen assimileert totdat alles samenwerkt tot één groot geheel.)

Het is fascinerend om in de natuur om je heen te kijken en je te realiseren wat er allemaal gecommuniceerd wordt zonder woorden en geluid!
Een buurvrouw en ik laten geregeld samen onze honden uit. Haar hond is veel jonger en vindt het leuk om te stoeien met mijn veel oudere hond. Wij mensen kijken ernaar met een gevoel van afkeer omdat het er zo hard aan toe gaat. Mijn hond heeft heel veel geduld en laat veel toe. Maar er komt steevast een moment dat ze beiden ophouden en hun eigen weg gaan. Keer op keer proberen we uit te vinden wat er gebeurt, wie dat teken geeft. We horen geen grommetje of piepje, maar ineens is het afgelopen.
Als we de Dog Whisperer, Cesar Millan, mogen geloven heeft dit te maken met het uitstralen (en opvangen!) van energie. Energie communiceert, maar je moet er wel voor open staan om het te ontvangen. En dat moet met de zwammen en schimmels ook zo zijn. Hun veranderende energie bij het vinden van voedsel wordt kennelijk geregistreerd bij familieleden en dient als teken om ook dichterbij te komen.

Wat een uitvinding zou het zijn als wij mensen de energie van elkaar zouden kunnen aanvoelen bijvoorbeeld wanneer het goed is om de weg op te gaan en wanneer niet. Weg files? 

We kunnen al 150 duizend jaar lang energie uitzenden, maar het probleem is gaan zitten in slechte ontvangst. Onze zintuigen worden verstoord door onze ratio….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen