Tagarchief: tui

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Zingen zoals je gebekt bent


9 januari 2012

Dag 146: Zingen zoals je gebekt bent

Als er één ding is dat snel opvalt zodra je voet op Nieuw Zeelandse bodem hebt gezet, dan zijn het wel de afwijkende vogelgeluiden. Sommige geluiden zijn heel herkenbaar -die van een mus of merel- maar die van de vogels die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen, vallen direct op. Als  je ooit in een dierentuin het geluid van de Australische Kookaburra hebt gehoord, dan weet je hoe vreemd vogelgeluiden in Nederlandse oren kunnen klinken.

De eerste zanger die me opvalt, is de Bell Bird. Hij doet zijn naam eer aan, want hij klinkt als de spreekwoordelijke klok. Te zien krijg je hem amper, dit kleine zangertje met enorm stemgeluid houdt zich graag een beetje schuil. Al turend over de regenwouden met de prachtige varenbomen, probeer ik de Bell Bird te ontwaren. Zonder resultaat.

Meer geluk heb ik later als ik een ander inheems vogelgeluid onterecht bestempel als een door mensen gemaakt geluid. Het klinkt zo vreemd dat het voor mijn oren bijna geen vogel kán zijn! Bij het spotten van deze native heb ik meer geluk. De Tui is bijna net zo groot als een merel en bovendien zwart met een prachtige witte veer op de bef, dus valt wat sneller op in het groen. Hier vind je een voorbeeld waarvan je een beetje een idee krijgt, maar geloof me, het kan nog veel gekker klinken!

Verliefd word ik echter op het ritmische geluid van een klein vogeltje dat ook bijna overal is te horen: de Grey Warbler ( in het Nederlands: de Maori mangrove zanger). Ik hoor hem voor het eerst in het Abel Tasman park, aan de noordelijke kust van het Zuid Eiland. Het is een funky ritme dat zo aanstekelijk werkt dat je mee moet bewegen met het ritme! Het blijft ook in je hoofd zitten. Op dat moment weet ik nog niet dat het de Grey Warbler is. Ik probeer het voor te zingen aan een lokale biologe, die haar best doet, maar er niets mee kan. Pas als ik een cd beluister met Nieuw Zeelandse vogelgeluiden, leer ik wie de hiphop zanger is.

Dat is niet het enige dat me duidelijk wordt. Er is een duidelijk verschil in ritme tussen de zanger op de cd en die in het Tasman park. Die op de cd is veel rommeliger, maakt wel dezelfde tonen, maar niet in het aanstekelijke ritme.

Overal waar ik een Grey Warbler hoor, maak ik een vergelijking met de eerst gehoorde versie. Geen enkele lijkt erop. De Tasman versie wint het te allen tijde van alle anderen. Het is natuurlijk onzin om te denken dat er één vogeltje afwijkt van de groep. Ongetwijfeld zullen de andere soortgenoten ook allemaal hun eigen lied zingen, alleen met dermate kleine verschillen dat het een mensenoor niet opvalt.

Ik realiseer me hoe mooi het is dat ze niet op elkaar lijken, dat ze hun eigen ding doen, zo goed als ze kunnen. Daar zouden wij mensen ook eens vaker stil bij moeten staan:  dat we niet klakkeloos kopiëren van wat ons voorgeschoteld wordt in het leven, maar dat we ons eigen lied maken en authentiek durven zijn.

Wat een wijze les van een heel klein vogeltje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur