Tagarchief: van denken naar voelen

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 augustus 2012

Dag 363: Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet

Het ging het afgelopen jaar in deze weblog vooral om het wakker schudden van onze slapende zintuigen. Op dag 221 beschreef ik een aantal niet zo voor de hand liggende zintuigen. En vanmorgen schoot me er een te binnen terwijl ik naar de dauw op de rietstengels keek.

Je voelt, ruikt en ziet al dat we naar de herfst toegaan. Planten zijn uitgebloeid, sommige berken verliezen al wat blaadjes en voordat je het weet heb je de winterjas weer aan. Het zintuig voor winterslapen schoot me te binnen. Volgens de officiële lijst van Dr. Michael Cohen heet het zintuig: zintuig voor seizoenen. Hier hoort het winterslapen bij, maar ook jezelf terugtrekken op een warm plekje en jezelf warm aankleden. De gewoonste zaak van de wereld, toch? Inderdaad, het is zo gewoon omdat het een zintuig is dat braaf zijn werk doet.

Een aantal weken geleden hoorde ik een vriendin klagen dat ze in de winter niet uit haar huis te branden is, altijd vele kilo’s aankomt en het liefst bij de open haard vertoeft. Ze haat zichzelf dan vanwege haar passiviteit. Op mijn vraag of ze dat in de zomer ook doet, antwoordde ze dat ze dan juist heel actief is en haar geliefde bergsport aan het beoefenen is. “De kilo’s vliegen er dan gewoon weer af,” zei ze. ”Je bent dus gewoon aan het winterslapen!” riep ik. Ze viel even stil en gaf aan dat ze het zo nooit bekeken had. Dit ritme heeft ze al vele jaren. Ze heeft nooit bedacht dat het haar seizoen zintuig zou kunnen zijn, omdat je daar nooit iemand over hoort. De meesten van ons geven er niet aan toe omdat dit niet gewenst is door de heersende orde.

“Nu voelt het ineens anders. Omdat de hele wereld vindt dat je altijd slank en actief moet zijn, wil nog niet zeggen dat ik dat ook moet doen!” De stress die de gedachte aan het ‘moeten voldoen aan een norm’ met zich meebracht, verhoogde haar eetlust alleen maar en zo belandde ze in de bekende vicieuze cirkel. Het accepteren dat ze in de winter iets zwaarder is en dat er zomers weer veel afgaat, bracht haar rust. Het loslaten van een opgelegde norm, bracht haar dichter bij zichzelf.

Een mens mag gewoon winterslapen als dat natuurlijk aanvoelt. We geven vaak onterecht voorrang aan allerlei heersende meningen. Anderen, die het soms goed met je voor hebben, soms slecht en soms alleen maar geld aan je willen verdienen door je iets op te dringen. De kunst is om dicht bij je zintuigen te blijven en zo te durven luisteren naar wat goed voor je is. Mijn vriendin is een winterslaper en dat is de gewoonste zaak van de wereld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

cover def lores kleinIn dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Levenslessen van dieren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 augustus 2012

Dag 361: Levenslessen van dieren

Niet alleen de prachtige landschappen hebben me wijze lessen geleerd in verbondenheid, maar zeer zeker ook allerlei dieren die op mijn pad kwamen. Een opvallende les was die van ‘het gras is altijd groener aan de andere kant’. De diepere lagen die hieronder zitten werden onderwezen door een geit en een paard.

Op dag 169 schreef ik over twee aparte voorvallen waarbij zowel de geit van de buren als een paard van buren verderop, hun heil zochten op groener gras. Het moge duidelijk zijn dat dit groenere gras niet voor hun bedoeld was. Vooral het niet gehinderd worden door blokkerende gedachten zoals ‘Wat zal er gebeuren als ik naar deze tuin ga?’ kwam hierin naar voren.

De mensheid is over het algemeen slecht in verandering aanbrengen in het leven. Je weet wat je hebt maar niet wat je krijgt, toch? Dit maakt dat hele volksstammen zich niet verroeren, maar blijven zitten waar ze zitten en zich daarmee uiteindelijk in de nesten kunnen werken, of vast kunnen draaien.

Het is natuurlijk niet zo dat je zomaar achter je neus aan moet gaan. De maatschappij heeft nu eenmaal wel een set basisregels neergelegd, waar we ons aan moeten houden. Het is wel van belang om de aantrekkingskracht van dat andere gras heel serieus te nemen. Misschien is het niet exact dát gras wat je nodig hebt, maar in ieder geval iets dat erop lijkt. Als de zintuigen geprikkeld worden door iets dat ze bevalt, doen ze dat niet zomaar. Het is kennelijk iets waar je behoefte aan hebt. Het paard en de geit hadden letterlijk behoefte aan ander gras en meer voedsel. Wij moeten eerder kijken naar de onderliggende waarde van onze zintuiglijke prikkeling. Uiteindelijk kunnen we daar iets mee doen. Ofwel: symbolisch door je hek breken op zoek naar wat je nodig hebt.

Als je dieren observeert zie je veel van je eigen gedrag, maar vooral ook van je eigen behoeften terug, zoals de Zen Zwaan (dag 160) en de reiger en de Vlaamse gaai (dag 154). Het is niet alleen maar ‘beesies kijken’. Het is je verbonden voelen met andere levende wezens die hun eigen oplossingen hebben gevonden voor een goed leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Liefde zonder moeten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 augustus 2012

Dag 358: Liefde zonder moeten

Het is niet voor iedereen eenvoudig om ergens van te houden. Mensen die tegen een burn-out aanzitten of flink depressief zijn vinden niets of niemand leuk. Het enige dat voor hen vaak aantrekkelijk is, is zich terugtrekken in bed om ver van de dagelijkse beslommeringen te blijven.

Het minimale waar ze zich nog toe kunnen zetten is wandelen of fietsen. En dat is nu net waar de zintuigen voorzichtig op natuurlijke wijze geprikkeld worden. Dit is essentieel voor herstel.

Het is aan de orde van de dag in mijn praktijk dat cliënten aangeven zich voornamelijk op vakantie helemaal in hun element te voelen. De relatie gaat dan beter, ze voelen zich goed en er hoeft niets. Het ‘moeten’ van werk, verplichtingen en verwachtingen valt grotendeels weg, en de ware aard van de cliënten heeft ruimte om naar voren te komen.

Maar het is niet alleen de gewonnen vrijheid die het zo fijn maakt op vakantie. Bij doorvragen over gevoelens komt duidelijk de verbinding met het klimaat en het landschap naar voren. Dan wordt ineens duidelijk hoeveel invloed, de zee, de bergen of het regenwoud hebben op de gemoedstoestand. Hoe meer ze terugdenken aan die vakantie, hoe duidelijker het wordt wat aantrekkelijk voor ze is en waar ze van houden. Sommigen schrikken daar zelfs van omdat ze er nooit bij stil hebben gestaan dat ze zoveel geven om een omgeving.

De pure aantrekkingskracht van natuurlijke elementen kun je ook beschrijven als ‘liefde voelen voor’.  Liefde voor de zee, voor een snelstromende rivier, steile bergpaden, bijzondere vogels, kleurige zeldzame planten, spreken we misschien oppervlakkig uit. Maar juist deze liefde is die in de puurste vorm: onvoorwaardelijke aantrekkingskracht, waarbij alle zintuigen geactiveerd worden.

Wanneer cliënten deze liefde in zichzelf gaan voelen en herkennen, begint het herstel. Het realiseren dat het voelen van aantrekkingskracht de belangrijkste component van een gelukkig leven is, zorgt ervoor dat gedrag gaat veranderen. Het zich onderdompelen in de wereld van ‘moeten’, wat ze jarenlang hebben volgehouden, wordt ineens een schrikbeeld. En dat is precies de bedoeling! Want het is hét recept voor depressiviteit en ongeluk.

Al het leven bestaat uit aantrekkingskrachten, of het nu de boom is die water en kooldioxide aantrekkelijk vindt, de vos die de haas aantrekkelijk vindt of een mens die het aantrekkelijke ruime sop kiest. Het heeft allemaal met gevoelens van liefde te maken die onze zintuigen aangeven. Als je vanuit dit standpunt durft te leven, kan het niet anders of het geluk valt je toe.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Balans leren maken tussen Moeten en Zijn? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 augustus 2012

Dag 356: Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt

Het afgelopen jaar is ook duidelijk geworden dat één van de belangrijkste pijlers en eerste stappen binnen de toegepaste ecopsychologie het kunnen uitschakelen van taal is. Door te gaan vertrouwen op onze zintuigen en wat zij waarnemen en niet alleen op onze gedachten (omdat deze niet altijd zuiver zijn door aannames, opgelegde overtuigingen en verwachtingen), vergroot je het zelfvertrouwen alsook zelfwaardering en zelfacceptatie.

Op dag 229 schreef ik al hoe lastig het is om niet meteen een oordeel te vellen over iets dat je ziet. Bijna automatisch komen er woorden in ons hoofd naar voren, waarmee we een sticker plakken op alles in onze omgeving. Niet alleen doe je daar de omgeving mee te kort, maar voornamelijk ook jezelf. Je bent namelijk zoveel meer dan alleen dat wat zich in je hoofd afspeelt. Je hebt allerlei gevoelens die veel wijsheid met zich mee brengen en precies weten wat goed en niet goed voor je is. Door met een oordeel uit het hoofd je zintuiglijke belevingswereld te omzeilen, ga je aan je ware zelf voorbij.

Op dag 199 en 348 ging het om beter kiezen en een oplossing aanvoelen, beide door gedachten uit te schakelen. Als we voor een dilemma staan, zijn we geneigd om allerlei gedachten de revue te laten passeren. Wat we daadwerkelijk voelen en ervaren, lijkt daarbij ondergeschikt.

Zien, ruiken, voelen en ervaren met iedere cel in je lichaam, brengt heel veel wijsheid naar voren. Wat aantrekkelijk is aan de ene kant, en waar je van weg wilt blijven aan de andere kant. Oefenen in het aanvoelen gaat nog altijd het allerbeste in de natuur. Alleen daar gaat de grootste hoeveelheid zintuigen die we hebben aan het werk.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook  Koop het hier.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Het ebook is verkrijgbaar bij bol.com : http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het Nieuwe Voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 augustus 2012

Dag 353: Het Nieuwe Voelen

‘Het nieuwe denken’ stond er op de folder van een filosofiecursus die ik in de bus kreeg. Ik voelde meteen enorme weerstand in me opkomen. Vanmorgen hoorde ik mezelf namelijk zeggen dat ik de afgelopen veel te druk in mijn hoofd was geweest. Denken, overdenken, terugdenken, vooruitdenken, zo zag mijn week eruit. Teveel denken, te weinig voelen en in mijn element zijn. Op een zaterdag wordt me dat altijd pijnlijk duidelijk: vermoeid, niet uit bed te branden en al helemaal niet willen denken aan de simpelste dingen zoals een boodschappenlijstje maken.

Natuurlijk hadden mijn hersenen al een signaal afgeven en wel de duidelijkste die er is: hoofdpijn! In plaats dat je de boel de boel laat en gedachten loslaat, slik je maar een aspirine. En zo val je gemakkelijk terug in een oude gewoonte. Een keer is dat natuurlijk niet zo erg, maar week in week uit hier last van hebben, of misschien wel maandenlang, dan ga je toch echt aan jezelf voorbij. Als je eenmaal bewust wordt dat je jezelf voorbij bent gelopen, dan herken je steeds sneller de patronen. Uiteraard is dat alleen niet genoeg. De actie die erop volgt, om dingen te gaan doen die aantrekkelijk voor je zijn, is het belangrijkst. Maar pas op, gevaar schuilt in het ‘denken’ aan aantrekkelijkheden. De kunst is om echt te voelen met het hele lijf wat het nodig heeft. En nee, dat zijn geen drank, drugs of overmatig eten. Dat geeft alleen op de hele korte termijn een goed gevoel.

Nadat ik het mezelf had horen zeggen, over teveel denken, ben ik een lange wandeling gaan maken met de hond. Bij het loslaten van iedere gedachte aan wat ik allemaal nog moet, voelde ik een zintuig wakker worden. Stuk voor stuk klikten ze aan bij het zien van de koeien die rustig liggen te herkauwen, de waterlelies die al gedeeltelijk open zijn en het kalme water. Steeds meer omgeving kwam bij me binnen, de fluitende vogels, geritsel in het gras, het piepen van een muis, het zachte briesje op mijn gezicht, een zachte plons in het water.

Zo dicht bij jezelf komen via de oer-zintuigen, is de beste manier om opdringerige gedachten het hoofd te bieden. ‘Het nieuwe denken’ mag van mij het ‘nieuwe voelen’ worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ook leren hoe je dichter bij je zelf komt via de zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 augustus 2012

Dag 350:  Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen

Je Ware Zelf vinden brengt geluk. Niet het Zelf dat denkt dat het iets moet, dat het verplichtingen heeft, dat het aan verwachtingen moet voldoen en regels moet volgen. Van jongs af aan worden de meesten van ons zo opgevoed: we moeten luisteren naar onze ouders, onze leraren, onze artsen e.d. Daaruit vloeit voort dat we luisteren naar wat de media, reclamemakers of trendsetters ons willen laten geloven. Wanneer je alleen maar anderen volgt en niet naar je ware Zelf luistert, ga je aan jezelf voorbij.

Geluk vind je wanneer je in je element bent. Hier vind je ruimte om creatief te zijn en een staat van flow te bereiken. Hier ben je speels. Hier ervaar je rust en volg je wat aantrekkelijk voor je is. Hier gaat je hart open. In deze staat-van-zijn overheersen de zintuigen het denken  (In de staat van ‘moeten’, overheerst het denken).

Tenzij we letterlijk door iets geraakt worden en onze huid dit als een knal ervaart, geven de meeste zintuigen een heel zachte impuls. Het kan een trilling zijn, maar ook het vage ‘buikgevoel’ of iets wat licht drukt. Misschien lijkt het op een onbestemd gevoel, een golfje of een flits.

Niets voelen bestaat niet. Iedereen voelt,  maar de meesten van ons zijn verleerd om gevoelens en sensaties te combineren met woorden.  De woorden hebben de overhand gekregen, de zintuigen lijken onbelangrijk. Pas wanneer je de zintuigen heel bewust gaat combineren met woorden, zul je merken dat je innerlijk weten steeds helderder wordt. Door er met woorden aandacht aan te geven, veranker je de zintuiglijke ervaring. Een volgende keer zul je het nog sneller herkennen en er optimaal gebruik van kunnen maken.

Onze mede niet-menselijke aardbewoners houden het onderling communiceren bij de zintuigen. Wij zijn zo geëvolueerd dat we woorden nodig hebben om met anderen, maar ook met onszelf, te communiceren. Het mooie ervan is, dat wanneer we die kunst eenmaal verstaan, de woorden ineens weer weg mogen vallen en het innerlijk weten genoeg is. Dan zijn we terug bij onze innerlijke natuur, bij ons Ware Zelf. Daar ligt ons geluk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen optimaal leren herkennen? Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Kiezen is niet moeilijk – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 augustus 2012

Dag 348: Kiezen is niet moeilijk

Zal ik dit kopen of toch maar liever dat? Zullen we hiernaartoe op vakantie gaan of toch maar daarnaartoe? Zullen we hier blijven wonen of verhuizen? Blijf ik bij mijn huidige werkgever of zoek ik een nieuwe?

We wikken en wegen tot we er gek van worden. We zijn altijd bang dat we teleurgesteld raken over de keuze die we maken. En dat zou nu juist niet hoeven, omdat ons brein ons automatisch beter laat denken over wat we gekozen hebben. Ook al zouden we ergens spijt van hebben, dan nog kunnen we een reden vinden waarom het toch beter is wat we hebben gekozen. Het lijkt wel een soort veiligheidsklep die in werking gaat, om vooral het pad te blijven volgen dat je hebt gekozen.

Wanneer ik daar wat langer over na denk, is dit heel natuurlijk. Alles wat leeft, groeit en bloeit, staat op een bepaald moment voor een keuze. Zal ik hier eten of daar? Zal ik dit eten of dat? Zal ik hier blijven of ren ik weg? Van die twijfel merk je weinig wanneer je lekker buiten aan het wandelen bent. (Je moet er niet aan denken dat je iedere plant of dier zou horen twijfelen.) Alles lijkt recht op een doel af te gaan. Dat komt omdat alle organismen kiezen voor aantrekkelijkheid. Datgene wat een organisme het liefst wil hebben en wat voorradig is, daar kiest het voor. En dat is dus altijd goed! Het kiest niet voor het minst aantrekkelijke of het onbereikbare. Het doet zijn best om te bewegen in de richting van wat het beste aanvoelt en wat het echt nodig heeft om goed te kunnen leven.

Daar hebben we het weer: ‘aanvoelen’. In de praktijk blijkt keer op keer dat wij maar moeilijk kunnen kiezen omdat we er teveel over nadenken. Allerlei scenario’s komen in ons op, beren verschijnen op de weg, excuses, smoesjes, meningen van anderen etc. Maar als ons wordt gevraagd wat echt goed voelt, dan blijkt de keuze vaak kinderlijk eenvoudig. Daarvoor moeten we wel tijdelijk ons denken passeren en het voelen voor laten gaan.

Wat zou het fijn zijn als we een echte knop zouden hebben waarmee we ons denken even kunnen uitschakelen. Het zou enorm veel tijd schelen in piekeren, twijfelen en zorgen maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Denken leren uitzetten? Klik hier

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Balanceren van werk en rust, denken en voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 augustus 2012

Dag 346: Balanceren van werk en rust , denken en voelen

Ik zie hem wel eens bij de rododendron zitten: een merelmannetje met zijn vleugels uitgespreid op het gras. De rododendron vorm rugdekking en de rest van de tuin kan hij goed overzien als hij even aan het chillen is. Het ziet eruit alsof hij dat aan het doen is: chillen. Even van de zon genieten, de warmte op alle delen van de veren laten komen en ontspannen maar.

Het kwam in me op tijdens een sauna bezoek, toen ik de mede bezoekers aan me voorbij liet trekken in hun doen en laten. Zitten in de sauna, liggen op een bed, binnen of buiten, hangen in een bubbelbad of relaxen met een drankje, dat is chillen.

Als ik net onder handen genomen ben door de masseur, zeg ik dat ik het niet vaak genoeg doe, even volledig ontspannen. Op het moment dat de masseur bezig is, of wanneer je in de sauna zit, voelt het zo heerlijk en weet je zeker dat je het vaker gaat doen. Maar terug in de ‘waan van de dag’ laat je toch weer stiekem het denken en het moeten voor gaan, zodat het voelen weer op de achtergrond geraakt.

Je ontkomt niet aan het denken en moeten. De truc is om van de omstandigheden gebruik te maken om in balans te komen. Net als de merel. Ik zie hem niet iedere dag met zijn vleugels uitgespreid liggen. Maar als de tijd rijp is, neemt hij het ervan. En zo hoort het ook. De werk-rust situatie moet in balans zijn. Dat geldt voor alle levende dingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Simpelweg verslaafd aan natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 augustus 2012

Dag 343: Simpelweg verslaafd aan natuur

Als je dagelijks verbindingsmomenten met de natuur maakt, ga je merken dat je veel meer gaat ervaren in steeds kortere tijd. Door steeds beter gebruik te maken van de zintuigen, kom je steeds dichter bij jezelf en worden ervaringen intenser. Een innerlijke rust is sneller bereikbaar met diepe ontspanning als resultaat.

Waar ik vroeger 10 minuten wandelde met de hond, volledig in gedachten verzonken en bij thuiskomst niet meer wetend waar ik had gelopen, ervaar ik nu het volgende:

–          dat de zon erg fel is en een zonnebril nodig is

–          dit licht maakt de ochtendschaduwen van de bomen harder

–          het verschil in de groene kleuren van de bomen is overduidelijk

–          het verschil in de soorten bomen valt nu heel erg op

–          een groepje schapen ligt te rusten en het licht valt heel mooi op hun vacht

–          de kleuren in het weiland, variërend van geel, groen, paars tot roestbruin zijn duidelijk aanwezig

–          de waterlelies zijn nog gesloten, ondanks de felle zon

–          een meerkoet zoekt driftig naar eten

–          moeder-eend brengt snel haar jongen in veiligheid

–          een reiger staat zich te krabben aan de waterkant

–          twee koeien duwen speels tegen elkaar aan en jagen daarmee twee ganzen weg

–          de zwaluwen scheren laag over het gras

–          het zachte briesje waait heerlijk in mijn gezicht, het is nog niet te warm

–          de grote kudde schapen komt aangelopen en het geeft me een gevoel van saamhorigheid

–          ik voel enorme rijkdom dat al dit leven om mij heen geeft.

–          ik leef!

 

Ik zou vroeger nog niet de helft ervaren hebben in dezelfde tijd. Mijn gedachten waren ongetwijfeld bij mijn werk, bij problemen van anderen of van mezelf. Terwijl ik buiten was, richtte ik me naar binnen maar dan naar mijn hoofd. Ik focuste op alle gedachten die daar rond spookten, waarmee ik het contact met de rest van mezelf verloor. Nu weet ik dat de beweging naar buiten, de natuur in, ook een beweging naar binnen kan betekenen, niet naar gedachten, maar naar zintuiglijk ervaren. Het hele lijf doet nu mee.

Als de zintuigen wakker zijn geworden, willen ze niet meer in slaap gehouden worden. Ze zullen zich steeds duidelijker laten merken om het goede gevoel weer te ervaren. En dus zorg ik er wel voor dat ze hun dagelijkse natuur-synchronisatie krijgen. Natuurverslaafd dus. Dat zou iedereen moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gebruik leren maken van al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 juli 2012

Dag 342: Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix

Een boom helpt zijn omgeving door zuurstof af te staan en kooldioxide op te nemen. Tegelijkertijd neemt hij wel water en andere voedingstoffen tot zich. Een luipaard neemt het leven van een hert. Door het doden van het zwakste dier, geeft hij een stuk gezondheid terug aan de groep of hij werkt mee aan het in stand houden van de grootte van de populatie. Alle organismen hebben een tweezijdige functie: geven en nemen.

Geven is een nobele actie. Geven om mensen, aan mensen, zorgzaam voor hen zijn en helpen is van groot belang om een gemeenschap (klein of groot) te laten draaien. Alleen maar geven en gericht zijn op anderen en zelf niets kunnen (of denken te mogen) ontvangen, is niet goed.

Ondanks dat onze maatschappij behoorlijk egocentrisch is ingesteld, zijn er genoeg mensen die meer geven dan goed voor hen is. Zij kunnen zichzelf een ‘redder’ van anderen vinden en gaan op in die rol. Dit kunnen ze lang volhouden, omdat de ‘grip’ die ze daarmee hebben op hun omgeving, voldoening schenkt. Aan deze situatie komt altijd een eind. Dat kan zijn omdat ze toch leeglopen door toch te weinig te nemen, maar ook wanneer de andere kant, de ‘geholpenen’ klaar zijn met het betuttelende gedrag van de redder. Alleen maar krijgen en zelf niets geven is uiteindelijk ook niet zaligmakend.

Overtuigingen als ‘ik ben egoïstisch als ik alleen maar aan mezelf denk,’ liggen vaak ten grondslag aan menselijke redders. En het is niet eenvoudig om hen een nieuw gedachtepatroon aan te leren. Dit werkt alleen goed als ze leren ‘voelen’ wat zij zelf nodig hebben. Als ze ontdekken waar zij werkelijk behoefte aan hebben om goed te kunnen functioneren. Ofwel, als ze weten welke benzine zij moeten tanken om het interne motortje te kunnen laten draaien. ‘Geven-95’ of ‘Nemen-98’benzine, brengen je een heel eind, maar je motor loopt er uiteindelijk op stuk. De ‘Geven en Nemen-mix’ brengt je tot het eind van je reis.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer leren over het natuur-systeem denken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Actief versus passief geprikkeld worden – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 juli 2012

Dag 341: Actief versus passief geprikkeld worden

“Ik kan niet bij mijn gevoel,” hoor ik mijn cliënten soms zeggen. Sommigen zijn er zelfs van overtuigd dat ze gevoelloos zijn. Ooit was er een cliënt die om die reden was gaan kickboksen, dan voelde hij tenminste iets. Extreem, dat is het zeker. We zoeken allemaal vertier op om de zintuigen te prikkelen. Maar als dit extreme vormen aan gaat nemen, dan leidt dit in de meeste gevallen wel tot problemen. Verslaving bijvoorbeeld.

Een verslaving is niets meer dan het je prettig willen voelen door bepaalde zintuigen te prikkelen. Een mens kan aan alles verslaafd zijn, afhankelijk van welke prikkel je graag wilt ontvangen. Duidelijk is wel dat het extreme prikkels zijn, die gewenst zijn. Doordat je het zwaartepunt op één zintuig legt, mis je heel veel andere prikkels. En daar zit het geheim in om los te komen van een verslaving: het afbouwen van die ene hevige zintuigenprikkeling en die vervangen voor een heel cluster aan anderen op een veel ‘lichtere’ wijze.

Ik zou er niet over schrijven als ik de link niet zou maken met de natuur. Het zintuig dat voor de meeste mensen het belangrijkst is als men in de natuur is, is het visuele. We zien graag waar we heen gaan, en we ontdekken kleuren, vormen, beweging, donker en licht etc. Op zich kan dit al een mooie ervaring zijn. Zou je andere zintuigen, die voor de mens niet zo voor de hand liggen, gaan activeren dan kan er een heel andere ervaring ontstaan. Het ‘gewone’ van het visuele maakt dan plaats voor het onbekende en avontuurlijke.

Hoe intensief denk je dat je andere zintuigen zult gebruiken als je geblinddoekt door een bos moet lopen? Als je op gehoor, tast, druk, temperatuur je weg moet vinden? Niet klakkeloos een navigatiesysteem volgen, maar je eigen zintuigensysteem activeren, wordt het dan.

Uit de praktijk blijkt dat, wanneer mensen iets dergelijks ondernemen, er veel voldoening is door het volgen van de eigen zintuigen. Je doet dan zélf iets, in plaats van dat ze passief vermaakt worden door een prikkel van buitenaf.

Uiteraard is het slikken van een pil om vervolgens de hele nacht te dansen een eenvoudige oplossing om even de kick te voelen. Het nadeel is dat je steeds meer wilt omdat de voldoening niet optimaal is. Alleen als je vanuit jezelf, met behulp van de eigen zintuigen, iets hebt kunnen creëren, dan is er diepe voldoening mogelijk. Je bent dan actief in je element geraakt. Naar de tv kijken is passief prikkelen, zelf een filmpje maken is actief prikkelen. In een bos wandelen met kans op een ontmoeting met een wild zwijn, of liever op de tv of in een boek het wilde zwijn zien? En verhaal aanhoren over een kanotocht, of zelf op pad gaan? Ligt het niet voor de hand wat echte voldoening geeft?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer zintuigen herkennen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Onnadenkendheid met grote gevolgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juli 2012

Dag 338: Onnadenkendheid met grote gevolgen

Eerder deze week schreef ik al over het belang van het vertoeven in de juiste omgeving. Vandaag heb ik een mooi voorbeeld over hoe de omgeving negatief op je in kan werken. Onderstaande foto is genomen aan de Spiegelplas in de gemeente Wijdemeren. Het is een fraai strandje waar honden welkom zijn (het echte zonnestrand is verderop). Een idyllisch plekje, waar je heerlijk in de ochtendzon kunt vertoeven. Je ziet de meerkoeten, kuifeendjes en futen aan je voorbij trekken en het verkeersgeraas is ver weg. Een klein stukje paradijs in de overvolle Randstad.

Maar dan gebeurt er dit:

Natuurlijke verbindingen verstoord door menselijke interventie

 

Als je bovenstaande gelezen hebt, heb je er hopelijk een goed gevoel bij gekregen en zie je jezelf misschien wel zitten op dat fijne strandje. Maar wat gebeurt er met je als je naar de foto kijkt? Welke gevoelens dringen zich op?

Vanaf de eerste seconde dat ik dit ‘bord in wording’ zag (ja er moet nog informatie in komen, het is geen kunstwerk) werd ik woedend. Niet alleen om dat het menselijke vervuiling is op een plek waar dat helemaal niet nodig is, maar ook omdat de gehele energie van de plek verstoord wordt door dit stuk metaal. Voordat dit onooglijke ding hier stond, had je het gevoel van vrijheid, van ruimte, één zijn met de natuur. Al deze verbindingen worden nu verbroken door menselijk staal.

Dát is wat er met ons gebeurd als we teveel in een ‘door de mens gemaakte’ omgeving vertoeven. Onze natuurlijke verbindingen, waar wij ons juist goed door gaan voelen, worden afgekapt. We raken afgekoppeld door een metalen stoorzender. Alleen pure natuur, waar we helemaal los zijn van menselijke bouwsels, laat ons op het diepste niveau tot onszelf komen.

Op dit diepste niveau komt de uiterste ontspanning tot stand en een gevoel van welzijn valt ons ten deel.

Jammer dat gemeente-planners hier geen enkele kaas van hebben gegeten. Als je de natuur echt een warm hart toedraagt, dan laat je het wel om wanstaltige “natuur” borden te plaatsen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren ontspannen door op het diepste niveau verbinding te maken met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld -365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juli 2012

Dag 337: De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld

Daar zitten ze dan. Heel gemoedelijk dicht tegen elkaar aan: een piepklein mereltje en een baby meerkoetje. Samen krijgen ze te eten, wel een beetje dringen voor het lekkerste hapje, maar als de maagjes vol zijn, kruipen ze weer lekker dicht tegen elkaar aan. Niks vreemdelingenhaat, niks belemmerende gedachten.

Deze twee pukkies maken het beste van het moment. Ze zijn even veroordeeld om een couveuse te delen in het vogelhospitaal. Wij doen al moeilijk als iemand in een restaurant een tafel met ons moet delen. Iedere keer weer sta ik er versteld van hoe ver wij mensen af zijn geraakt van het ‘in het moment zijn’. En vooral: het niet meer kunnen kijken naar de goedheid van de ander.

Om de ware kern van iemand te doorgronden, moeten we natuurlijk eerst ons zelf doorgronden. We moeten ons de vraag stellen: “Wie ben ik, zonder naam, zonder dure spullen, zonder mijn carrière, zonder mijn koophuis?” Als we dat allemaal los kunnen zien van wie we werkelijk zijn, kunnen we de authentieke ander ook ervaren.

Het mereltje laat zich in zijn puurste vorm aan het meerkoetje zien en vice versa. Zij zijn wezentjes die willen uitgroeien tot hun originele zelf, in de best mogelijke omstandigheden. Zolang het aantrekkelijk is om bij elkaar te vertoeven, zal van vijandschap geen sprake zijn. Hun wegen scheiden pas als het meerkoetje echt moet zwemmen, omdat hij alleen daar in zijn element kan zijn. Tot die tijd hebben ze geen belemmerende angstige gedachten van hoe het verder met ze moet als ze groot zijn. Ze veroordelen elkaar niet om dat de één nu eenmaal een boom nodig heeft en de ander water.

We zouden onszelf zoveel leed kunnen besparen als we korte metten maken met belemmerende gedachten en elkaar gaan zien voor wat we in werkelijkheid zijn: organismen die zichzelf willen zijn. Soms moet je door de buitenkant heen durven kijken. De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact komen met je authentieke zelf? Wandel mee met de terugnaarjenatuur wandeling a.s. zondag, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Synchroniseren in je favoriete omgeving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 juli 2012

Dag 336: Synchroniseren in je favoriete omgeving

Langzaam maar zeker zie je, en hoor je, het seizoen alweer veranderen. De ganzen heb ik maandenlang niet gehoord, ze waren veel te druk met de opvoeding, maar nu zijn ze weer in groten getale aanwezig in de velden en in de lucht. De vogels fluiten minder fanatiek. Her en der zijn ze wel hoorbaar, maar niet zo driftig als een maand geleden. Alsof ze de zomer even afwachten. Sommige van mijn perkplanten zijn ook alweer klaar met bloeien, terwijl de herfstasters volop in de groei zijn. Voor mij voelt het al als afscheid nemen.

Niet iedereen houdt van hetzelfde seizoen. De één leeft op in de zomer, de ander in de herfst. Het heeft te maken met je zintuiglijke voorkeuren. Ik ben duidelijk een lentekind. Ik ben geboren in de tijd van natuurlijke overvloed, aan geluiden, kleuren, volume, variatie en geboorte. Het heeft alles in zich. Ik resoneer met de voorjaar overvloed, dan ben ik in mijn element.

Voor iedereen is het van belang om te synchroniseren met ritmes, omgevingen, visuele stimuli die bij je passen. Het geeft het gevoel op je plek te zijn en erbij te horen. Ben je ongelukkig, maar niet zozeer met je werk of in je relatie, dan kan het goed zijn om eens te kijken naar de omgeving waarin je vertoeft. (En niet te vergeten het klimaat, hoewel niet iedereen de mogelijkheid heeft om zomaar van klimaat te veranderen). Als je een strandmens bent, resoneer je met de golven, de wind en de ruimte. Om dan drie hoog achter te gaan zitten in een flat is niet zo verstandig. Tenzij je wekelijks je portie strand krijgt.

Dat laatste is van belang. Als je je op bepaalde plekken meer in je element voelt, dan betekent het dat je zintuigen in werking gaan en je een voldaan gevoel ervaart. Ben je te weinig op die plekken dan doe je de zintuigen tekort en kan er zelfs stress ontstaan. Regelmatig de omgeving opzoeken waarin al je zintuigen aangaan, is hét recept om je goed te voelen. Die omgeving waarin je het beste de meeste zintuigen synchroniseert, is in de natuur. Welk onderdeel dat van de natuur is, is voor iedereen anders. En dat is maar goed ook.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Liever rouwen dan ongevoelig zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 juli 2012

Dag 333: Liever rouwen dan ongevoelig zijn

Gisteren een rustdag en vandaag een zonnige, niet te warme, dag. Wat wil je nog meer? Perfect om op pad te gaan met de fotocamera om de nek. De lucht is helder en dat maakt alles mooi scherp. Het zou moeten lukken om wat mooie landschapsfoto’s te maken met een strak blauwe lucht. Ik heb al bedacht naar welke plek ik wil en loop stevig door tegen het verkoelende briesje in. Dat blijkt later een groot voordeel te zijn.

Halverwege kom ik de kudde schapen tegen die hier op de dijk graast. Ze zijn mijn hond gewend, maar checken altijd even of het misschien toch niet gevaarlijk is. Ze staan even stil, nemen ons in zich op en vervolgen al grazend hun weg. Ik zou ze niet willen missen. Schapen leven zo in het moment! Ze zijn ons nog niet gepasseerd of ik ontwaar deze buurtbewoner:

Geheel gefocust op een mogelijke maaltijd…

Hij heeft ons niet in de gaten omdat de wind uit zijn richting waait. Ik maak me kleiner door op de grond te knielen en roep de hond bij me. Ik klik er lustig op los, want het valt niet mee om hem goed in beeld te krijgen. Hij gaat helemaal op in wat hij doet en ik besluit hem dichter te naderen. Het is nog een heel jong vosje. Pas op het allerlaatste moment heeft hij ons door, gaat plat in het gras liggen, maar neemt als mijn hond te dichtbij komt een sprong, zo de sloot in. Dan zie ik een natte staart het riet in verdwijnen.

Ik ben nu al voldaan, en dat terwijl ik nog niet eens halverwege de wandeling ben. Mijn dagelijkse verbinding met de natuur is al gelukt!

We vervolgen onze weg naar een plekje aan het water, waar ik hoop een blauwe waterjuffer van dichtbij te fotograferen. Dat intense blauw heeft me altijd al geïntrigeerd, maar nooit heb ik er de tijd voor genomen om het eens goed op de foto te krijgen. Bijna bij het plekje aangekomen, merk ik dat mijn hond ineens heel voorzichtig, al gnuivend, naar de waterkant loopt, alsof er iets gevaarlijks zou zijn. Ik minder ook vaart, wetende dat mijn hond beter voelt, ruikt en hoort dan ik, en zie vervolgens dit:

Het lot van het vrije leven in de natuur

Allereerst heb ik nog nooit een schapenskelet gezien, dus bewonder ik de vondst. Maar dan komt het onvermijdelijke hartzeer; aan dit schaap heb ik ook plezier beleefd, terwijl het langs mijn huis liep. En dit is alles wat er van haar over is.

De dader is bekend: het zijn de naburige vossen. Een volwassen vos is daadwerkelijk in staat om een 30 tot 40 kilo wegend schaap te doden, zo heb ik me door de eigenaar van de schapen laten vertellen.

Dan sta je toch even met de mond vol tanden. Daarnet bewonderde ik dat schattige vosje nog en hier voor me ligt het resultaat van zijn bestaan. En ja hoor, het eeuwige dilemma doet zich weer voor: ik vind ze allebei zo leuk, waarom moet het nu zo eindigen? Ik zal het wel nooit afleren om dit moeilijk te blijven vinden, ondanks dat ik heel goed weet dat dit de natuur is.

Het heeft natuurlijk alles te maken met geen afscheid willen nemen van iets waar je om geeft. Het is een naar gevoel, maar ik zou dit gevoel van rouw toch ook niet willen missen. Het is wat mij een mens maakt die lief heeft.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met alle aspecten van de natuur en dus ook met jezelf? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Simpelweg Zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 juli 2012

Dag 332: Simpelweg Zijn

Mijn hoofd geeft duidelijk aan dat ik te druk ben geweest. Het voelt zwaar. Alsof er een steen op ligt. Vroeger zou ik gewoon zijn doorgegaan met alle bezigheden en verplichtingen die ik mezelf als geen ander kan opleggen. Vandaag doe ik echter alles bewust op de langzame stand. Langzaam wandelen in het bos, geen boodschappen-drukte, een beetje in het gras liggen en oh ja, een blog moest er ook  nog uit.

Kijk, daar komt het ‘moeten’ toch nog om de hoek. Ik heb mezelf per slot van rekening gecommitteerd aan het 365 dagen schrijven over verbinding maken met de natuur. Maar vandaag verleen ik voorrang aan wat mijn natuur me laat merken: rust nemen, niet werken, relaxen, even terug naar de basis van het leven: simpelweg Zijn. En daar past geen computer bij vandaag.

Tot morgen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen