Tagarchief: verantwoordelijkheid nemen

#Zingeving in verantwoordelijkheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 januari 2012

Dag 162: Zingeving in verantwoordelijkheid

De wereld hangt aaneen van clichés. En ik haat ze omdat ze alles en iedereen in hokjes stoppen. En als dat gebeurt dan houdt ‘verder denken’ automatisch op. Een voorbeeld: ooit heb ik een sticker van de Partij voor de dieren op mijn kliko bak geplakt. Allereerst wilde ik de bak onderscheiden van de andere in de straat (omdat ze allemaal bij elkaar staan), maar ten tweede vond (en vind ik nog steeds) dat ze alle aandacht verdienen omdat ze goede dingen doen. Doordat mensen mij hebben kunnen linken aan de sticker heb ik wel wat clichés naar mijn hoofd gekregen:

–         Je eet dan dus geen vlees!

Nee, ik eet wel vlees, maar beduidend minder dan vroeger en alleen biologisch

–         Je bent dan zeker ook tegen de jacht?

Nee, daar ben ik niet tegen, maar ik vind wel dat er controle op moet zijn, dat niet iedereen maar lukraak in het rond gaat schieten op dieren

–         Eigenlijk ben je dus een geitenwollen sok!

Euh, geen idee, wat is de definitie van geitenwollen sok dan?

–         Iemand die overal tegen is, en die terug wil naar de oertijd!

Oh nee, nee hoor, dan ben ik geen geitenwollen sok. Een grot lijkt me niks.

U kunt de verbazing op de gezichten van mijn veroordelende gesprekspartners waarschijnlijk wel voorstellen. Het punt is duidelijk: als liefhebber van deze prachtige planeet, die ik zie als de bron van mijn leven, krijg ik diverse stempels opgeplakt. Bomenknuffelaar, tuinelfje, alternatieveling, vriendin van prinses Irene en dus de bekende geitenwollen sok.

Als ik met deze mensen in discussie probeer te gaan (en daar heb ik natuurlijk lang niet altijd zin in), dan merk ik meteen de angst voor verandering bij ze op. Angst dat ze nooit meer vlees en vis mogen eten, dat ze in een hutje op de hei moeten gaan wonen, dat ze zich om de natuur moeten bekommeren in plaats van om menselijke cultuur, dat ze nooit meer auto mogen rijden en het huis amper mogen verwarmen of verlichten etc.

Als de angst regeert kom je vast te zitten in een patroon van ‘voorkomen dat je iets kwijtraakt’. Je bent dan alleen nog maar bezig met negatieve energie die jou in een spiraal naar beneden trekt. En dat is jammer, want het is onnodig.

Het mooie van vele organisaties die vechten voor de natuurlijke balans, is dat er juist gekeken wordt naar vooruitgang. “Als ik geen vis meer kan eten noem ik dat geen vooruitgang!” hoor ik dan. Inkoppertje: “Als je zo doorgaat met vis eten, eet je daarna helemaal nooit meer vis! Heb je dat liever?”

Kortom: het gaat om het hervinden van balans op aarde, die wij zelf verstoord hebben. Het gaat om begrijpen dat wij een balans op de aarde nodig hebben om te kunnen eten, ademhalen en drinken, ofwel: leven.  Als wij alles om zeep helpen, helpen we uiteindelijk ons zelf om zeep.

Dus in plaats van alles angstvallig te houden zoals het is, is het beter om actief te kijken naar nieuwe mogelijkheden die bijdragen aan het herstellen van de balans, zoals vele organisaties doen. Je focust dan op een doel, op een succes dat je wilt bereiken en niet op de angst dat je iets gaat verliezen. Focussen op een doel brengt positieve energie met zich mee.

Op het moment dat je door krijgt dat de natuur de enige bron is die ons leven rechtvaardigt, ga je er heel anders tegenaan kijken. Als je merkt dat je het verschil maakt door mee te werken aan een betere leefomgeving ga je een intens gevoel van voldoening ervaren. De angst is dan omgevormd naar een proactieve houding die voldoening brengt. Zingeving dus.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor de maandelijkse Terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inventiviteit wint het altijd


11 augustus 2011

Dag 37: Inventiviteit wint het altijd

“Insanity is a perfectly rational reaction to an insane World. – R.D  Laing

Heel veel mensen voelen zich onveilig op dit moment. Eerst is er een gek die op een eiland in Noorwegen zomaar wat onschuldige mensen vermoordt, en nu ruineren mensen in Engeland hun eigen omgeving omdat ze liever spullen bezitten dan een goed sociaal leefklimaat opbouwen. Is iedereen gek geworden? In de natuur breek je de eigen omgeving niet af en breng je geen schade toe aan anderen waar je iets van nodig hebt. Wat me nog het meeste ergerde aan de interviews met mensen die het eens zijn met de rellen, is het gemak waarmee ze de verantwoordelijkheid voor hun leven geheel buiten zichzelf leggen. Alsof de maatschappij geheel verantwoordelijk is voor het feit dat zij op deze aardbol rondlopen. Dit zijn mensen die wachten totdat ze iets krijgen. Zij voelen zich een slachtoffer van de maatschappij en vinden dat de maatschappij hun problemen moet oplossen. In NLP termen zou dat ‘controle buiten zelf plaatsen’ heten. De enorme valkuil waar je in kunt stappen als je in extreme mate zo denkt is: iedereen de schuld van alles geven en jezelf buiten schot houden, met als gevolg dat langzaamaan iedereen zich van je afkeert, omdat je alleen wenst te ontvangen en niets wenst te geven. En zo werkt het niet in het mensenleven. Net als in de natuur betekent het zich bevinden in een ecologisch systeem dat je ervan kunt nemen, maar dat je ook iets inbrengt.

Een boom onttrekt veel water aan de bodem en neemt kooldioxide op. Wat het teruggeeft aan het systeem, naast een plek om te wonen voor allerlei dieren, is zuurstof, beschutting, eventuele vruchten, en voeding (bladeren of boomschors voor insecten). Niet zo zeer ‘voor wat hoort wat’ maar meer in de trant van: wat heb jij te bieden wat ik wil, en wat geef ik daarvoor terug zodat we daar allebei blij van worden en beiden kunnen leven. Dit is het natuurlijke principe. Ik schreef er al meermalen over: het win-win principe.

Als je als mens steeds geconfronteerd wordt met allerlei zaken die je niet bezit kunnen er een aantal dingen gebeuren:

-je gaat klagen dat je het allemaal niet hebt en doet er niets aan; je voelt je een slachtoffer. (Deze variant is in de natuur niet terug te vinden, zelfs een hulpeloos achtergelaten jong zal proberen iets te leren om te kunnen overleven. Alles is van nature op zichzelf en zijn eigen kwaliteiten en vaardigheden aangewezen.)

-je gaat een dienst leveren (maakt niet uit wat) om te zorgen dat je inkomsten krijgt die jou kunnen geven wat je wilt. Je neemt zelf de verantwoordelijkheid en controle over je leven. (Dit is routine in de natuur).

-je vindt het onterecht dat jij minder hebt dan een ander en besluit zonder tegenprestatie het je gewoon toe te eigenen. (Dat gebeurt wel onder prooidieren van verschillende groepen. Het betekent niet dat de stelende predator zelf niet kan jagen. Het is eerder een mazzeltje dan dat dit het normale gedrag is.)

De relschoppers bevinden zich dus in de laatste categorie, met het verschil dat zij er wel een heel gedoe van maken, en opzettelijk de omgeving kapot maken. Het gevolg kan zijn dat kleine zelfstandigen, kapper, bakker, elektronica winkel etc. niet meer terugkomen omdat ze als ondernemer failliet zijn. De buurt kan dan verpauperen in het ergste geval, of geen winkels meer hebben zodat je veel verder moet reizen om hetzelfde te vinden. Kortom: er is alleen gedacht (als er al gedacht is) aan gewin op korte termijn, terwijl de ellende op de lange termijn als een boemerang terugkomt. Met zulke kortzichtigheid help je een systeem om zeep.

Als een boom vindt dat deze te weinig water krijgt kan hij proberen om water bij de buren te stelen. Maar als dit bomen zijn die door hun afgevallen bladeren voeding geven aan de bodem waar de boom staat, dan heeft de boom zichzelf ermee. Beter is wat zuiniger aan te doen, misschien wat takken laten vallen, iets minder bladeren produceren, en met de wortels wat dieper graven naar water. Ofwel: eigen inventiviteit gebruiken om de zware tijd te overbruggen.

De Engelse relschoppers zijn niet inventief, maar vinden dat anderen inventief voor hen moeten zijn. Ik vraag me af hoe de maatschappij een dergelijke grondhouding heeft kunnen voortbrengen. Je krijgt zoveel voldoening door eigen inventiviteit!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen