Tagarchief: verbinding

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 augustus 2012

Dag 360: Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd

Terugkijkend naar de afgelopen 359 dagen van verbinding maken met de natuur, vallen me een aantal situaties met kinderen op. En dan ook nog in twee uitersten: kinderen die zich laten verwonderen door de natuur en kinderen die er heel angstig voor zijn. Het ligt voor de hand om te denken dat dit laatste aan de aard van het kind zelf ligt, maar wij weten inmiddels natuurlijk beter!

Toen ik op dag 200 een meisje in het vogelhospitaal ontmoette dat niet alleen bang voor alle vogels was, maar ook alles vies vond, wist ik zeker dat deze emoties niet van nature van haar afkomstig waren. Alle andere kinderen uit haar klas waren nieuwsgierig, de één met een voorkeur voor roofvogels, de ander voor eendjes, maar allemaal in enige mate verwonderd. In het ergste geval zou je kunnen denken dat ze nooit met dieren (of natuur) in aanraking komt en in het beste geval dat ze het leert van haar ouders die zelf bang voor dieren zijn of alles wat maar natuurlijk is ‘vies’ vinden.

Deze blog werd veel gelezen en ik kreeg een aantal reacties. De schrik zat er bij velen goed in. Menig lezer vond het onvoorstelbaar (en kwalijk) dat het dus mogelijk is dat kinderen zo ver van hun natuurlijke omgeving verwijderd kunnen zijn.

Niet alleen in het onderwijs is het van belang om naast rekenen en taal voldoende kennis te verspreiden over de natuur die ons nog altijd voedt. Ouders hebben ook een belangrijke functie in het ‘normaal’ laten zijn van natuur. Het kan helaas al op de meest onschuldige manier misgaan, bijvoorbeeld door als ouder te roepen dat modder vies is en je er ver van moet blijven. Ik snap dat de achterliggende reden is dat je als ouder niet zit te wachten op nog meer was in de wasmand. Maar door te zeggen dat het vies is, leer je je kind dat modder en zand (want dat is het) iets is waar je als mens niets mee te maken moet hebben.

En zo creëer je met kleine stapjes een scheiding tussen mens en natuur. We moeten ons daar veel bewuster van zijn. Pas als we weer diep in ons hart voelen hoe hard we de natuur nodig hebben om te overleven, dan kunnen we goed voor onze omgeving zorgen en deze weer gezond maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – met oefeningen in een natuurlijke omgeving, is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 augustus 2012

Dag 359: Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht

Het werd hoog tijd, maar eindelijk beginnen psychoanalytische wetenschappers het nu wel eens te worden: de menselijke psyche heeft invloed op het niet aanpakken van klimaatverandering. Huh? Maar we willen toch allemaal een gezonde wereld zonder allerlei natuurrampen? Wat houdt ons dan tegen?

Er zijn natuurlijk altijd weer studies met de daarbij behorende cijfers nodig (zie hier voor interview met wetenschapper in NY Times) om te bevestigen wat ieder logisch nadenkend mens al lang had kunnen bedenken: Angst, aannames en excuses om er niet over na te denken, het bij anderen neerleggen van het probleem en het uit onmacht niet te weten waar te beginnen, houdt ons tegen om problemen daadwerkelijk aan te pakken.

Iedereen wil een gezond klimaat, schoon water en gifvrij land. Er is niemand die niet van welke natuur dan ook houdt. We zijn echter opgegroeid in een tijd die nog steeds qua indeling gebaseerd is op de industriële revolutie, denkende dat er onuitputtelijke grondstoffen voorhanden zijn en dat het allemaal niet op kan. We worden in het onderwijs nog altijd klaargestoomd om deel te nemen aan datzelfde proces dat eeuwen geleden werd ontworpen. Struisvogelpolitiek ligt dus voor de hand; het voelt comfortabel, zo leven en handelen we al eeuwen, dus waarom zullen we het veranderen? Daarnaast zijn we ook nog eens angstig om te veranderen, want dan weten we niet wat ons voorland zal zijn. Maar juist deze struisvogelpolitiek en angst brengen apathie voort. Wat ons boven het hoofd hangt is groot en niet te overzien, zodat we als een ‘deer in the headlights’ bevriezen. We ondernemen geen actie, met als gevolg dat we overreden zullen worden.

Wanneer is de kans groter dat je tot actie overgaat om de wereld beter te maken in plaats van verder te vervuilen? Dat kan pas als er gevoelens van verbondenheid met de natuur zijn. Die verbondenheid voel je pas goed wanneer je natuurlijke zintuigen geprikkeld worden. Uiteraard is het regelmatig en voor langere tijd in contact komen met natuur van groot belang.  Een zeer onderschatte maar uiterst belangrijke rol is hier weggelegd voor de maatschappij, voor het onderwijs en voor ouders.

Je kunt pas echt om iets geven als je ervan houdt. En je kunt pas echt van iets houden als je er verbinding mee maakt. Het lot van onze planeet ligt in de liefde die wij voelen voor onze leefomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbondenheid met de natuur zoeken op een dieper niveau? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 augustus 2012

Dag 357: Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel

De quote die ik vandaag op Facebook lees van de Dalai Lama is een cadeautje:

“Developing concern for others, thinking of them as part of us, brings us self-confidence, reduces our sense of suspicion and mistrust, and enables us to develop a calm mind.”

De belangrijke actie die hierin zit, blijkt tevens de moeilijkste te zijn: aan anderen denken als zijnde een deel van ons.

In de toegepaste ecopsychologie wordt gesproken over webstrings. Hiermee bedoelt dr. Michael Cohen, de onzichtbare (maar wel voelbare!) draden waarmee wij allen met elkaar verbonden zijn in het grote web. De Dalai Lama focust in zijn quote op de webstrings tussen mensen, maar webstrings moeten in een breder kader getrokken worden. Niet alleen zijn er onderlinge menselijke verbanden, maar ook zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze natuurlijke omgeving door de voeding die we ervan krijgen.

Iedere actie die één organisme doet, is voelbaar in het hele web. Op kleine schaal kan het iets zijn binnen het gezin, wanneer één van de familieleden iets onderneemt waar het hele gezin last van heeft. Op iets grotere schaal kan het betekenen dat iemand in een buurt onrust zaait of zich niet harmonieus gedraagt waardoor er een negatief geladen sfeer ontstaat. Vervolgens krijgt iemand het aan zijn hart, kunnen kinderen niet slapen, slaagt er iemand niet voor zijn examen, waardoor ouders harder moeten werken om weer het geld voor volgend jaar op tafel te krijgen, waardoor een ander familielid minder aandacht krijgt en gestrest raakt, waardoor de hond het moet ontgelden, waardoor deze zijn tanden in de kat van de buren zet, waardoor er burenruzie ontstaat en de één de ander doodschiet, waardoor de wijk een nog slechtere naam krijgt en niemand zijn huis verkocht krijgt, waardoor mensen in financiele problemen komen………..etc.

We staan eigenlijk nooit stil bij onze acties en de gevolgen daarvan voor het grote geheel. Dat was niet het geval toen we nog in kleine gemeenschappen leefden en iedere verandering snel voelbaar was. De gevolgen die onze acties nu hebben zijn veel onduidelijker doordat we in grote gemeenschappen leven en zeer individualistisch zijn. Hierdoor zijn we sneller geneigd grenzen te overschrijden, omdat we simpelweg niet tegengehouden worden door onze omgeving.

Zo kun je de vervuiling van de aarde ook bekijken. Doordat we op de korte termijn niet voelen en ervaren wat we verkeerd doen, gaan we zonder nadenken door. Ik zie niet wat er gebeurt als ik veel te veel wasmiddel gebruik. Het water dat ik drink wordt gezuiverd, de sloot naast mijn huis veranderd niet en ik merk niets aan het grondwater. En dus ervaar ik de gevolgen niet. Dat ga je pas aanvoelen wanneer je verbinding maakt met je omgeving en oprecht geïnteresseerd bent in wat het nodig heeft om goed te kunnen leven (of het nu een mens is of de natuurlijke omgeving).

Het moge duidelijk zijn dat goede relaties bestaan doordat er een evenwicht is tussen geven en nemen. Die balans kan pas ontstaan als je er af en toe bij stilstaat wat jouw acties tot gevolg hebben en hoe ze het grote web raken.

Daarmee is het bewust worden van de invloed die je hebt op het web, de allerbelangrijkste stap om tot verbetering van onze totale samenleving te komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met de natuurlijke omgeving? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Een mooie les in natuurlijke samenwerking – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 augustus 2012

Dag 351: Een mooie les in natuurlijke samenwerking

Ik was met een heel andere blog begonnen, totdat ik het nieuws hoorde dat Anky van Grunsven weer een heel goede kür had gereden. Meteen de video opgezocht op internet en zoals ik dat vele malen eerder deed: ik viel stil. Ik heb geen verstand van dressuur rijden, laat ik dat voorop stellen, maar volgens mij kan iedere leek zien hoe mooi mens en dier in balans zijn.

De wil om samen te werken is zo overduidelijk aanwezig dat ik er emotioneel van wordt. Als ze in de bak zijn, zijn ze één. Het kan niet anders dan dat ze elkaar het vertrouwen geven om samen de klus te klaren.  Ze gaan voor elkaar.

Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt keer op keer geraakt door deze mooie combinatie. Mens en dier samen, mens en natuur samen, in harmonie en met wederzijds respect. Ik heb zojuist een stukje van mijn levensideaal mogen aanschouwen. Dank je wel Anky en Salinero!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Simpelweg verslaafd aan natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 augustus 2012

Dag 343: Simpelweg verslaafd aan natuur

Als je dagelijks verbindingsmomenten met de natuur maakt, ga je merken dat je veel meer gaat ervaren in steeds kortere tijd. Door steeds beter gebruik te maken van de zintuigen, kom je steeds dichter bij jezelf en worden ervaringen intenser. Een innerlijke rust is sneller bereikbaar met diepe ontspanning als resultaat.

Waar ik vroeger 10 minuten wandelde met de hond, volledig in gedachten verzonken en bij thuiskomst niet meer wetend waar ik had gelopen, ervaar ik nu het volgende:

–          dat de zon erg fel is en een zonnebril nodig is

–          dit licht maakt de ochtendschaduwen van de bomen harder

–          het verschil in de groene kleuren van de bomen is overduidelijk

–          het verschil in de soorten bomen valt nu heel erg op

–          een groepje schapen ligt te rusten en het licht valt heel mooi op hun vacht

–          de kleuren in het weiland, variërend van geel, groen, paars tot roestbruin zijn duidelijk aanwezig

–          de waterlelies zijn nog gesloten, ondanks de felle zon

–          een meerkoet zoekt driftig naar eten

–          moeder-eend brengt snel haar jongen in veiligheid

–          een reiger staat zich te krabben aan de waterkant

–          twee koeien duwen speels tegen elkaar aan en jagen daarmee twee ganzen weg

–          de zwaluwen scheren laag over het gras

–          het zachte briesje waait heerlijk in mijn gezicht, het is nog niet te warm

–          de grote kudde schapen komt aangelopen en het geeft me een gevoel van saamhorigheid

–          ik voel enorme rijkdom dat al dit leven om mij heen geeft.

–          ik leef!

 

Ik zou vroeger nog niet de helft ervaren hebben in dezelfde tijd. Mijn gedachten waren ongetwijfeld bij mijn werk, bij problemen van anderen of van mezelf. Terwijl ik buiten was, richtte ik me naar binnen maar dan naar mijn hoofd. Ik focuste op alle gedachten die daar rond spookten, waarmee ik het contact met de rest van mezelf verloor. Nu weet ik dat de beweging naar buiten, de natuur in, ook een beweging naar binnen kan betekenen, niet naar gedachten, maar naar zintuiglijk ervaren. Het hele lijf doet nu mee.

Als de zintuigen wakker zijn geworden, willen ze niet meer in slaap gehouden worden. Ze zullen zich steeds duidelijker laten merken om het goede gevoel weer te ervaren. En dus zorg ik er wel voor dat ze hun dagelijkse natuur-synchronisatie krijgen. Natuurverslaafd dus. Dat zou iedereen moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gebruik leren maken van al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Onnadenkendheid met grote gevolgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juli 2012

Dag 338: Onnadenkendheid met grote gevolgen

Eerder deze week schreef ik al over het belang van het vertoeven in de juiste omgeving. Vandaag heb ik een mooi voorbeeld over hoe de omgeving negatief op je in kan werken. Onderstaande foto is genomen aan de Spiegelplas in de gemeente Wijdemeren. Het is een fraai strandje waar honden welkom zijn (het echte zonnestrand is verderop). Een idyllisch plekje, waar je heerlijk in de ochtendzon kunt vertoeven. Je ziet de meerkoeten, kuifeendjes en futen aan je voorbij trekken en het verkeersgeraas is ver weg. Een klein stukje paradijs in de overvolle Randstad.

Maar dan gebeurt er dit:

Natuurlijke verbindingen verstoord door menselijke interventie

 

Als je bovenstaande gelezen hebt, heb je er hopelijk een goed gevoel bij gekregen en zie je jezelf misschien wel zitten op dat fijne strandje. Maar wat gebeurt er met je als je naar de foto kijkt? Welke gevoelens dringen zich op?

Vanaf de eerste seconde dat ik dit ‘bord in wording’ zag (ja er moet nog informatie in komen, het is geen kunstwerk) werd ik woedend. Niet alleen om dat het menselijke vervuiling is op een plek waar dat helemaal niet nodig is, maar ook omdat de gehele energie van de plek verstoord wordt door dit stuk metaal. Voordat dit onooglijke ding hier stond, had je het gevoel van vrijheid, van ruimte, één zijn met de natuur. Al deze verbindingen worden nu verbroken door menselijk staal.

Dát is wat er met ons gebeurd als we teveel in een ‘door de mens gemaakte’ omgeving vertoeven. Onze natuurlijke verbindingen, waar wij ons juist goed door gaan voelen, worden afgekapt. We raken afgekoppeld door een metalen stoorzender. Alleen pure natuur, waar we helemaal los zijn van menselijke bouwsels, laat ons op het diepste niveau tot onszelf komen.

Op dit diepste niveau komt de uiterste ontspanning tot stand en een gevoel van welzijn valt ons ten deel.

Jammer dat gemeente-planners hier geen enkele kaas van hebben gegeten. Als je de natuur echt een warm hart toedraagt, dan laat je het wel om wanstaltige “natuur” borden te plaatsen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren ontspannen door op het diepste niveau verbinding te maken met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Synchroniseren in je favoriete omgeving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 juli 2012

Dag 336: Synchroniseren in je favoriete omgeving

Langzaam maar zeker zie je, en hoor je, het seizoen alweer veranderen. De ganzen heb ik maandenlang niet gehoord, ze waren veel te druk met de opvoeding, maar nu zijn ze weer in groten getale aanwezig in de velden en in de lucht. De vogels fluiten minder fanatiek. Her en der zijn ze wel hoorbaar, maar niet zo driftig als een maand geleden. Alsof ze de zomer even afwachten. Sommige van mijn perkplanten zijn ook alweer klaar met bloeien, terwijl de herfstasters volop in de groei zijn. Voor mij voelt het al als afscheid nemen.

Niet iedereen houdt van hetzelfde seizoen. De één leeft op in de zomer, de ander in de herfst. Het heeft te maken met je zintuiglijke voorkeuren. Ik ben duidelijk een lentekind. Ik ben geboren in de tijd van natuurlijke overvloed, aan geluiden, kleuren, volume, variatie en geboorte. Het heeft alles in zich. Ik resoneer met de voorjaar overvloed, dan ben ik in mijn element.

Voor iedereen is het van belang om te synchroniseren met ritmes, omgevingen, visuele stimuli die bij je passen. Het geeft het gevoel op je plek te zijn en erbij te horen. Ben je ongelukkig, maar niet zozeer met je werk of in je relatie, dan kan het goed zijn om eens te kijken naar de omgeving waarin je vertoeft. (En niet te vergeten het klimaat, hoewel niet iedereen de mogelijkheid heeft om zomaar van klimaat te veranderen). Als je een strandmens bent, resoneer je met de golven, de wind en de ruimte. Om dan drie hoog achter te gaan zitten in een flat is niet zo verstandig. Tenzij je wekelijks je portie strand krijgt.

Dat laatste is van belang. Als je je op bepaalde plekken meer in je element voelt, dan betekent het dat je zintuigen in werking gaan en je een voldaan gevoel ervaart. Ben je te weinig op die plekken dan doe je de zintuigen tekort en kan er zelfs stress ontstaan. Regelmatig de omgeving opzoeken waarin al je zintuigen aangaan, is hét recept om je goed te voelen. Die omgeving waarin je het beste de meeste zintuigen synchroniseert, is in de natuur. Welk onderdeel dat van de natuur is, is voor iedereen anders. En dat is maar goed ook.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Respect voor een vijgenboom – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 juli 2012

Dag 335: Respect voor een vijgenboom

Ik werd verliefd op die enorme vijgenboom die bij ons huurhuisje in Portugal stond. Nooit eerder had ik zo’n kanjer gezien. Met weemoed denk ik aan hem terug. We aten eronder, dronken eronder, lagen en lazen eronder. Niet alleen onze bescherming tegen de hitte, maar ook het gevoel van geborgenheid raakte hij in ons.

Nu zit ik met de laptop op schoot, naast mijn eigen vijgenboom. Naast ja, niet eronder. Dit boompje is maar 30 centimeter hoog. Hij was twee keer zo groot toen we hem kregen, maar hij heeft veel te lijden gehad van de lange winter. Wekelijks checkte ik het stammetje en keek dan bezorgd, ervan overtuigd zijnde dat hij het niet zou redden.

Dat stammetje is dan ook echt dood, maar onder de aarde was dus nog leven! Genoeg in ieder geval om nu weer flink wat blaadjes te laten zien. Als een bezorgde moeder, die altijd denkt dat haar kinderen kou vatten, zal ik deze winter dit kleintje inpakken en toedekken. Want zijn doorzettingsvermogen heeft mijn bewondering gewekt. Ik ben gewoon trots op dit boompje en hoop natuurlijk van harte dat hij ooit zo groot wordt dat ik eronder kan zitten. Met een drankje, een hapje en een boekje.

Nog even wachten.

Trots op het doorzettingsvermogen van mijn vijgenboom

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Respect voor jezelf en de natuur vernieuwen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De kunst van het wegnemen van wantrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juli 2012

Dag 334: De kunst van het wegnemen van wantrouwen

Als relatietherapeute heb ik er dagelijks mee te maken: het wantrouwen tussen mensen. Vertrouwen dat eenmaal geschaad is, komt niet zomaar weer terug. Daar gaan soms jaren overheen. Veel mensen hebben geen idee hoe ze het vertrouwen van hun partner weer terug kunnen winnen.

Een mooi voorbeeld hoe dat er in de dierenwereld aan toe gaat, zag ik vanmorgen. Een half jaar geleden kwamen er nieuwe schapen op de dijk die langs mijn huis loopt. De eerste maanden had ik mijn hond braaf aan de lijn, vooral vanwege de springerige lammetjes. Die zijn heel interessant om te achtervolgen. Een tijdje geleden zijn de lammetjes echter weggehaald en staan er alleen nog volwassen ooien. De tijd om eens aan het vertrouwen te werken tussen hond en schaap.

De eerste weken dat ik mijn hond los liet lopen, sprak ik haar toe dat ze rustig moest lopen. Dat deed ze, maar de ooien renden met een boog om haar heen. De boog werd echter steeds kleiner. Ik sommeerde mijn hond keer op keer om bij me te blijven lopen in een rustige pas. Dat deed ze braaf.

Uiteindelijk heeft dit gelijkmatige gedrag geleid tot een eerste snuit-snuit ontmoeting vorige week. Het was maar kort, maar het was al heel wat dat een ooi moedig genoeg was om even te blijven staan. Vanmorgen bleek het echte vertrouwen: de ooien bleven staan terwijl mijn hond rustig op ze af liep. Ze werd bijna verwelkomd in de kudde en er werd druk over en weer gesnuffeld. Een schaap liet zich zelfs even door me aaien. Om respectvol te blijven liepen we al snel weer door en de schapen vervolgden ook hun weg.

Waarom ze ons nu vertrouwen? Omdat we iedere dag weer dezelfde routine hebben laten zien. We hebben ons rustig gedragen, met goede, vriendelijke energie. We stonden open voor ze en respecteerden ze. En dat is natuurlijk precies wat mensen onderling ook moeten doen. Als iemand je weer moet gaan vertrouwen dan moet je simpelweg langere tijd dezelfde open houding aan nemen en de juiste energie uitstralen. Ook als iemand je nog niet vertrouwt. Niet eenvoudig, maar wel te doen. Een hond en een kudde schapen hebben het vandaag maar weer eens bewezen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

 
Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Liever rouwen dan ongevoelig zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 juli 2012

Dag 333: Liever rouwen dan ongevoelig zijn

Gisteren een rustdag en vandaag een zonnige, niet te warme, dag. Wat wil je nog meer? Perfect om op pad te gaan met de fotocamera om de nek. De lucht is helder en dat maakt alles mooi scherp. Het zou moeten lukken om wat mooie landschapsfoto’s te maken met een strak blauwe lucht. Ik heb al bedacht naar welke plek ik wil en loop stevig door tegen het verkoelende briesje in. Dat blijkt later een groot voordeel te zijn.

Halverwege kom ik de kudde schapen tegen die hier op de dijk graast. Ze zijn mijn hond gewend, maar checken altijd even of het misschien toch niet gevaarlijk is. Ze staan even stil, nemen ons in zich op en vervolgen al grazend hun weg. Ik zou ze niet willen missen. Schapen leven zo in het moment! Ze zijn ons nog niet gepasseerd of ik ontwaar deze buurtbewoner:

Geheel gefocust op een mogelijke maaltijd…

Hij heeft ons niet in de gaten omdat de wind uit zijn richting waait. Ik maak me kleiner door op de grond te knielen en roep de hond bij me. Ik klik er lustig op los, want het valt niet mee om hem goed in beeld te krijgen. Hij gaat helemaal op in wat hij doet en ik besluit hem dichter te naderen. Het is nog een heel jong vosje. Pas op het allerlaatste moment heeft hij ons door, gaat plat in het gras liggen, maar neemt als mijn hond te dichtbij komt een sprong, zo de sloot in. Dan zie ik een natte staart het riet in verdwijnen.

Ik ben nu al voldaan, en dat terwijl ik nog niet eens halverwege de wandeling ben. Mijn dagelijkse verbinding met de natuur is al gelukt!

We vervolgen onze weg naar een plekje aan het water, waar ik hoop een blauwe waterjuffer van dichtbij te fotograferen. Dat intense blauw heeft me altijd al geïntrigeerd, maar nooit heb ik er de tijd voor genomen om het eens goed op de foto te krijgen. Bijna bij het plekje aangekomen, merk ik dat mijn hond ineens heel voorzichtig, al gnuivend, naar de waterkant loopt, alsof er iets gevaarlijks zou zijn. Ik minder ook vaart, wetende dat mijn hond beter voelt, ruikt en hoort dan ik, en zie vervolgens dit:

Het lot van het vrije leven in de natuur

Allereerst heb ik nog nooit een schapenskelet gezien, dus bewonder ik de vondst. Maar dan komt het onvermijdelijke hartzeer; aan dit schaap heb ik ook plezier beleefd, terwijl het langs mijn huis liep. En dit is alles wat er van haar over is.

De dader is bekend: het zijn de naburige vossen. Een volwassen vos is daadwerkelijk in staat om een 30 tot 40 kilo wegend schaap te doden, zo heb ik me door de eigenaar van de schapen laten vertellen.

Dan sta je toch even met de mond vol tanden. Daarnet bewonderde ik dat schattige vosje nog en hier voor me ligt het resultaat van zijn bestaan. En ja hoor, het eeuwige dilemma doet zich weer voor: ik vind ze allebei zo leuk, waarom moet het nu zo eindigen? Ik zal het wel nooit afleren om dit moeilijk te blijven vinden, ondanks dat ik heel goed weet dat dit de natuur is.

Het heeft natuurlijk alles te maken met geen afscheid willen nemen van iets waar je om geeft. Het is een naar gevoel, maar ik zou dit gevoel van rouw toch ook niet willen missen. Het is wat mij een mens maakt die lief heeft.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met alle aspecten van de natuur en dus ook met jezelf? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

In één klap van wisselvalligheid naar kalmte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juli 2012

Dag 330: In één klap van wisselvalligheid naar kalmte

Op een wisselvallige dag als vandaag kan ik maar weinig aantrekkelijke momenten ontdekken. En mijn humeur wordt ook steeds onaantrekkelijker. De fleece truien zijn niet lang in de kast gebleven, ik heb gewoon mijn herfstkleding alweer aan. Wat een feest. Maar ik zou deze weblog natuurlijk nooit schrijven als er toch niet een mooi natuurmomentje was vandaag.

Na flink in de weer te zijn geweest met de hogedrukreiniger van het vogelhospitaal, ben ik blij om even de rust op te zoeken bij de huismascotte, de Amerikaanse ruigpootbuizerd. Op dag 232 introduceerde ik deze prachtige vogel al. Toen vanwege het bijzondere feit dat ze, ondanks dat ze nooit in de vrije natuur is geweest, toch een ei had gelegd en het probeerde uit te broeden. Iedereen had met haar te doen. Ze heeft al nooit vliegen geleerd, dan mag ze ook nog niet eens losgelaten worden omdat ze een uitheemse soort is en is haar ei ook niet bevrucht! Aan haar merk je niets, zij leeft bij de dag in haar ruime privé kooi. Ze neemt bij veel mensen een apart plekje in, ook bij mij.

Het is mijn beurt om haar kooi te fatsoeneren en haar eten te geven. Als je de kooi instapt, komt ze al naar je toe. Snel doe je dan de deur dicht uit angst dat ze wegvliegt, maar dat gebeurt dus niet. Ze blijft rustig voor je zitten op de grond en wacht wat je haar gaat geven. Volledig geconditioneerd met haar omgeving.

Ik loop naar het fonteintje om een tuinslang aan te sluiten als het hard begint te regenen. Ze houdt niet van de regen, dat is duidelijk, want ze vlucht meteen onder het afdakje en neemt plaats op een grote zitstok. Terwijl ik aan het klungelen ben met de tuinslang, merk ik dat ze vlak naast me zit. Op nog geen 10 centimeter van mijn arm kijkt ze naar wat ik aan het doen ben. Al snel raakt ze verveeld en steekt ze haar veren een beetje op om te relaxen. En dan ineens word ik me ervan bewust: ik sta hier 10 centimeter verwijderd van een enorme roofvogel, die mijn gezelschap tolereert, en me zelfs opzoekt! Ze kan namelijk ook elders onder het afdakje gaan zitten, maar nee, haar plek is naast me.

Dan raakt het eeuwige dilemma je. Je weet diep in je hart dat deze luchtacrobaat vrij had moeten vliegen. Er is niets mooiers dan dat je haar zou zien laveren op windstromen. Maar tegelijkertijd is het vreselijk mooi om zo dichtbij haar te zijn!

Ik blijf bij haar staan en voel haar kalme energie. Eventjes zitten we er met zijn tweeën in. De regen en mijn slechte humeur bestaan niet meer.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De kalme energie van de natuur nog dieper op je in laten werken? Klik hier voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zelf doen, zelf ervaren, zelfvertrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 juli 2012

Dag 328: Zelf doen, zelf ervaren, zelfvertrouwen

De mens kan heel wat vooroordelen in het persoonlijke rugzakje meezeulen over de natuur. Is het vies, koud, klef, gevaarlijk, giftig, stekend, pikkend, blaffend of eng? Vooral het woord ‘eng’ triggert me om eens goed na te denken welke blokkades er bij mij opgeworpen worden als het gaat om enge natuur. Het is een inkoppertje helaas: de spin is niet mijn favoriete dier. Maar vind ik dat nou echt zèlf, of is het me aangepraat door anderen?

Ik kan natuurlijk ook teveel tv hebben gekeken. Het vrouwelijke rolmodel in films is veelal bang voor spinnen. Daarnaast struikelen ze steevast als ze het in de natuur op een rennen moeten zetten, vliegen er vleermuizen in hun lange haar of besluipt een wild dier ze. Uiteraard moet er dan een mannelijk rolmodel hen uit de brand helpen.

Als je nu al van jongs af aan geconfronteerd word met dit soort beelden, wat gaat zich dan in je vastzetten en wat durf je zelf nog te ervaren? Ons brein is eenvoudig te beïnvloeden. Zeg maar eens 10 keer tegen jezelf dat je niet lekker bent, de 11e keer voel je je ook niet lekker. We zijn erg gefocust op woorden geraakt en hangen daar conclusies aan.

Het beste voorbeeld vind ik altijd boek- of filmrecensies. Er zijn genoeg mensen die recensies letterlijk opvolgen. Zonder dat ze het zelf gaan ervaren, volgen ze de mening van een ander. Het is een gemiste kans om op jezelf te leren vertrouwen.

Zelfvertrouwen krijg je pas door zelf acties te ondernemen, die goed uitpakken waardoor je voldoening krijgt. Of ze pakken slecht uit, waardoor je een les leert en je het de volgende keer anders doet. Zelfvertrouwen is niets anders dan je eigen mening, en vooral je eigen zintuigen, op waarde schatten. Zèlf ervaren, zèlf doen.

Dat geldt dus zeker ook voor het verbinding maken met de natuur. Als er regelmatig in je jeugd tegen je gezegd is dat je niet het bos in moet gaan, omdat je dan vies wordt, of wordt gestoken door een rode mier, of teek en je volgt dat blindelings (of je wordt ertoe gedwongen), dan mis je de eigen ervaring. Je leert je dan afhankelijk op te stellen van de mening van anderen. Zo krijg je nooit zelfvertrouwen.

Ervaar zelf eens of modder vies is, een wesp altijd steekt, een slak glibberig is of een dier het altijd op je voorzien heeft. Vertrouw op je eigen zintuigen. Je zult versteld staan van het gevoel dat je ervan krijgt. Ik ga een spin over mijn hand laten lopen!

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De koe, de hond en de haas – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juli 2012

Dag 325: De koe, de hond en de haas

Voordat ik er erg in had was mijn hond op volle snelheid achter een haas aan gegaan. Honderden meters verderop zag ik haar rennen en toen viel het me pas op: een jonge koe rende ook achter de haas aan. Uiteindelijk was de lang-orige viervoeter natuurlijk veel te snel en zag ik zowel mijn hond als de koe vaart minderen. Toen gebeurde er iets moois.

De koe keek naar mijn hond, mijn hond naar de koe en vervolgens keken ze in de richting waarin de haas verdwenen was. Vervolgens keken ze nog een keer naar elkaar en weer in de richting van de vertrokken haas. Wat speelde zich hier af?

Ik kan niet anders denken dan dat beiden de speelse jachtenergie in elkaar herkenden. Mensen zouden al lang een paar woorden met elkaar gewisseld hebben, maar ook deze twee totaal verschillende dieren communiceerden met elkaar. En dat kan alleen maar door de energie die ze uitgestraald hebben. Mensen vangen ook allerlei energieën op, maar we zijn ons er vaak niet bewust van.

Vele jaren geleden kwam ik terug van een reis naar British Columbia (Canada) en Alaska. Een maand lang vertoefde ik in de meest prachtige natuurgebieden en was ik het hectische leven in Nederland totaal ontwend. Eenmaal terugviel ik ook nog eens in een grote puinhoop op mijn werk. Ik was het zo zat dat ik ontslag nam, zonder uitzicht op een nieuwe baan. Vol zelfvertrouwen liep ik het gebouw uit en de één na de andere man floot naar me, maakte een opmerking of papte zelfs met mij aan. Laten we duidelijk zijn, dat was zeker geen dagelijkse kost voor mij. Dat moment van het zelfverzekerd zijn en honderd procent achter mijn beslissing staan deed iets met mijn energie. En die energie werd wel heel duidelijk door anderen opgevangen.

Als je eenmaal door hebt welke uitstraling je hebt op je omgeving, heb je goud in handen. Ik hoor van cliënten hoe moeilijk ze het vinden om een connectie met anderen te maken. Pas als het hen duidelijk wordt wat hun exacte uitstraling is, kunnen ze het ten gunste veranderen. Mensen die diep in hun hart denken: ‘ik ben niet goed genoeg of ‘ik moet het toch alleen doen’ of ‘ik ben een mislukking’, stralen dit ook uit. En zo roep je ook nog onheil over jezelf af: anderen reageren op die negatieve houding en trappen je nog verder de grond in, of nodigen je nergens voor uit en laten je links liggen. Allemaal reacties die je juist niet wilt. Ben je vanuit je hart dankbaar voor het leven, voor wat anderen doen dan reageren mensen op juist die uitstraling en versterk je de positieve energie.

Mijn hond en de koe hebben ongetwijfeld de teleurstelling over de haas in elkaar herkend. Dat het totaal verschillende dieren zijn, maakt dus niet uit. Ze werken met de zintuigen en dat is alles wat ze nodig hebben.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gaan herkennen wat de energie is die je uitstraalt? Klik hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verbondenheid als basis voor het leven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 juli 2012

Dag 320: Verbondenheid als basis voor het leven

Een hagedisje. Zomaar op het asfalt. Ik weet dat ze hier moeten zitten, maar je ziet ze zelden en nu zit er eentje pontificaal op de weg. Snel geef ik mijn hond een zet zodat ze er niet bovenop gaat staan. Een slangetje wil ze nog wel eens doorhebben, maar alleen als deze in het gras ritselt door de beweging die het maakt. Een hagedis gaat haar detectiezintuigen te boven. Het wordt niet herkend als iets levends. Dat doet me denken aan mijn vorige hond die totaal geen aandacht had voor de Amerikaanse rattenslang die ik toen in huis had. In een prachtig terrarium, compleet met boomstam, kon de slang mooi heen en weer bewegen. Kennelijk is het een zodanig langzame beweging dat er net zo goed een tuinslang voor de hond in had kunnen hangen. De slang was totaal oninteressant.

Onbekend maakt onbemind geldt voor de mens zeer zeker ook. We zijn niet geïnteresseerd in anderen als we ze niet (her)kennen. Als we geen enkele band met Afghanistan hebben, geen enkele Afghaan kennen, geen beeld hebben van het land, dan doet het ons ook niet zoveel wat daar gebeurt. Het wordt alweer anders als een familielid door het leger uitgezonden wordt. Dan is er ineens een verbinding met die plek en is er wel aandacht.

Onbekende natuur maakt dus net zo goed onbeminde natuur. Een werknemer van een oliebedrijf die dwars door een natuurgebied een pijplijn neer moet leggen, zal daar geen enkele moeite mee hebben als hij het gebied nog nooit heeft bezocht. Als hij er wekenlang verbleven zou zijn en hebben genoten van de natuur, dan is er ook verbinding gemaakt en zal het de uitkomst van zijn werk beïnvloeden.

Het herkennen, waarderen en dus verbinding maken met medeaardbewoners (menselijk of niet-menselijk) is essentieel om ons ecologische systeem van zorgzaam samenleven in stand te houden. En dat is niet alleen aan biologen, ecologen en andere wetenschappers voorbehouden. Dat begint al met een ontmoeting met een hagedisje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf leren kennen door de natuur? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 juli 2012

Dag 317: Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien

We geraken soms in lastige situaties en doen dan ons uiterste best om het anderen naar de zin te maken, daarbij vergetend wat er ook alweer goed voor ons was. Het is heel belangrijk om het eigen motortje te laten draaien door dingen te doen die je blij maken. De mogelijkheden liggen jammer genoeg niet altijd voor de hand. Als je echter je vindingrijkheid gebruikt, kun je van een slechte situatie een iets betere maken.

Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vandaag bij twee scholeksters. Ze waren in het vogelhospitaal beland en geplaatst in de couveuse. Niet echt een lekkere plek om nu eens voor 100% een scholekster te zijn. Scholeksters eten wormpjes en visjes die in het water leven. Ze vissen hun eten heel handig op met hun lange snavel. In een couveuse ben je wel het verst af van een natuurlijke manier van eten. Zou je denken, zij hadden echter uitgevonden dat het plekje iets aangenamer kon zijn.

Ik wilde ze een bakje water geven met wat wormpjes maar keek naar de grootte van de vogels en vond het bakje dat ik had gepakt een beetje zielig. Ik pakte een grotere, vulde het met water en wormpjes en meteen staken ze hun lange rode snavel in het water. Nadat ze uitgegeten waren zag ik ze er met zijn tweeën in staan, tevreden rustend na de maaltijd.

Voor hen was dat bakje water het meest aantrekkelijke in een ongewone situatie. Dus waarom niet het beste ervan gemaakt? Het doet me denken aan de film de Birdman of Alcatraz, over een gevangene die een vogeltje te eten gaf door de tralies heen. Het was aantrekkelijk voor hem om iets te verzorgen, en tegelijkertijd een stukje vrijheid in zijn cel te halen.

De afschuwelijke verhalen die je soms hoort van kinderen (maar ook volwassenen) die jarenlang zijn opgesloten door ouders of kidnappers, hebben vaak ook een lichte kant. Deze gevangenen verliezen hun gevoel voor wat aantrekkelijk voor hen is niet. Ze maken vrienden met het zonlicht, of een muis of spin, puur omdat het aantrekkelijk is om verbinding te maken.

Blijven klagen over een vervelende situatie brengt je in een neerwaartse depressieve spiraal. Op het moment dat je iets vind dat aantrekkelijk voor je is, zal het meteen iets beter met je gaan, om de simpele reden dat je je hart gevolgd hebt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren opnieuw naar je hart te luisteren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

 

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Overleven door verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juni 2012

Dag 312: Overleven door verbondenheid

Lonesome George is afgelopen week overleden. De laatste Galapagos reuzenschildpad van zijn soort. De laatste van je soort zijn…. dat klinkt triest om meer dan één reden. Of George eenzaam was zal niemand weten, maar die gedachte raakt me wel. Misschien was de soort hoe dan ook gedoemd om uit te sterven, maar ik kan het idee niet onderdrukken dat de mens daar schuldig aan moet zijn.

Het doet me denken aan een documentaire die ik ooit zag van de laatste indiaan van het Yahi volk in Californie: Ishi. Zijn stam bestond voor de goldrush nog uit 400 mensen, maar na verdreven te zijn door de goudzoekers, vergiftigd te zijn door verontreinigd water, verhongerd te zijn doordat al het wild dat voor hun neus werd weggekaapt, bleef er nog maar een handjevol over. Ishi was echt de laatste overlevende. De omgeving was verstoord door externe factoren: de hebberige mens.

De mens staat te weinig stil bij het effect dat hij heeft op de omgeving. We realiseren niet dat niets en niemand zonder een goede verbinding met anderen kan blijven bestaan. Alles heeft elkaar nodig ter overleving. Dat is de balans die de natuur in miljarden jaren heeft gecreëerd.

Als we de natuur niet leegtrekken voor eigen gewin maar er een goede wederzijdse samenwerking mee aangaan, dan zal het zich tot in de oneindigheid voortzetten. De Galapagos zouden niet half leeggeroofd zijn voor soorten onderzoek en wellicht zouden er meer schildpadden zijn overgebleven. Als de settlers een positieve samenwerkende houding hadden aangenomen ten opzichte van de Yahi indianen zou het volk nu nog hebben kunnen bestaan.

Die enorme gerichtheid op onszelf, zal ons uiteindelijk een keer de das omdoen. Egocentrisme zorgt voor ongeïnteresseerdheid, een gebrek aan empathie en zorgzaamheid en uiteindelijk in afkoppeling van het geheel. Als de natuur haar geduld met ons verliest en tot chaos overgaat, dan zullen we echt ervaren wat eenzaamheid is. Ook dan hebben zogenaamde externe factoren ons tot laatste overlevenden gemaakt. Maar alleen omdat we ze als extern hebben bestempeld. De natuur is niet extern, het is een deel van ons waar we mee moeten verbinden ter overleving.

Laten we leren van Lonesome George en Ishi, opdat we het nooit zover zullen laten komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De verbinding met het Al leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 304:  Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie

Ik kijk naar de druivenstruik die langs mijn raam groeit. Ik zie dat de meeste takken braaf meegroeien met de hoofdtak, allemaal dezelfde richting uit, op één na. Die zoekt verbinding met een varen die een paar centimeter verderop staat. Het zoekt zijn eigen weg, want het heeft kennelijk behoefte aan iets anders, maar is nog altijd verbonden met de hoofdtak. Daar krijgt het zijn voeding van. Het zoekt alleen een nieuwe, andere, eigen weg terwijl het honkvast blijft.

Deze week loop ik tegen de overtuiging ‘alles op één plek willen vinden’ aan. Ik ontmoet mensen die twijfelen aan hun relatie. Ze kijken naar hun partner en geven aan niets meer te voelen. Sommigen zijn al lang geleden afgekoppeld, maar anderen dénken dat ze afgekoppeld zijn.

Aan de basis van deze problematiek staat onder andere de overtuiging dat de partner moet voldoen aan alle verwachtingen. De ander moet steun en toeverlaat zijn, een maatje, avontuurlijk, speels, maar ook verantwoordelijk en soms zijn er ook nog wensen over het uiterlijk.

Niemand kan voldoen aan alle verwachtingen. Die prins/prinses op het witte paard is een leuk gegeven, maar in de realiteit zijn deze niet te vinden. Tenzij je geen enkele verwachting hebt natuurlijk. Die mensen zijn er ook, zij zijn tevreden met wat ze hebben.

Toch heeft bijna iedereen iets nodig uit een relatie. De belangrijkste vraag is echter: wát heb je precies nodig binnen de relatie? En vervolgens: wat kun je ook buiten de relatie zoeken?

Veel mensen die dit lezen zullen meteen denken aan seks buiten de deur, maar dat is maar één aspect van een menselijke behoefte. Het kan ook intellectueel sparren zijn, of een spirituele verbinding, of een diepgaande emotionele verbinding met een vriend of vriendin. Al deze onderdelen denken velen te moeten vinden in één persoon. Nogmaals, dat zou mooi zijn, maar juist verbinden met mensen buiten je relatie kan mooi zijn.

Wat het vaak moeilijk maakt is de onzekerheid van de partner, die het ziet als een persoonlijke afwijzing en moeite blijft hebben met het niet kunnen voldoen aan alle behoeften. Er zou een hoop minder leed in de wereld zijn als die onzekerheid, dat twijfelen aan onszelf, er niet meer zou zijn. Een enorme vrijheid valt ons dan ten deel!

Een goede verbinding met het thuisfront houden en toch een eigen weg kunnen inslaan, net als de druiventak, is het geheim om niet af te koppelen. De vaardigheid die wij mensen nodig hebben, is het duidelijk en op positieve wijze bespreken van onze behoeften, zodat er genoeg veiligheid voor de ander is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zin in een meditatieve wandeling en tegelijk verbinden met de natuur? Klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Natuurfilosofie op grote hoogte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juni 2012

Dag 296: Natuurfilosofie op grote hoogte

Met een vliegtuig reizen overtreedt natuurlijk alle milieuwetten. Het kost teveel fossiele brandstof die aan het opraken is en vervuilt ook nog. Ik ben blij dat er proeven worden gedaan met het vliegen op allerlei alternatieve energiebronnen en van mij mag dit snel doorgevoerd worden. Want ik beken het maar meteen: ik neem een aantal maal per jaar het vliegtuig. Ik volg daarmee ten eerste mijn hart, dat wordt aangetrokken door natuurgebieden in verre oorden. Ten tweede vind ik het observeren van de aarde van grote hoogte, en niet in de laatste plaats de formatie van wolken, prachtig om te zien.

Bijna een half jaar geleden schreef ik over een vlucht boven Australië en de zon die ik er zag opkomen. Het was een waar schouwspel van licht, kleur en schaduwen dat zich onder mij afspeelde. Voor zover ik kon ontdekken was er niemand in het vliegtuig die dit heeft gadegeslagen (behalve de piloot, hoop ik). De meeste mensen sliepen, een enkeling keek tv. Dat voelde een beetje als een teleurstelling, want ik voelde me als een kind zo blij en kon het met niemand delen. Uiteraard volgde daarna de gedachte: “Ik heb lekker iets moois gezien en jullie lekker nie-hiet!”

Als ik onze planeet van grote hoogte bekijk, voel ik alleen maar meer liefde voor alle natuur die er in miljoenen jaren is ontstaan. De verbintenissen tussen atomen, cellen en organismen die in al die jaren zijn gemaakt, dwingen respect af. Juist door er van een afstand naar te kijken, ervaar je de bijzonderheid. (Dat zeggen ook ruimtevaarders die de Aarde daadwerkelijk vanuit een heel ander perspectief hebben aanschouwd. Het perspectief waarmee zij naar het leven kijken is voor velen van hen drastisch veranderd bij terugkomst.)

Onze dagelijkse gang van zaken is natuurlijk op micro niveau. Alleen de vierkante centimeters in onze naaste omgeving lijken van belang. En dat zijn ze ook, maar het is goed om af en toe onze aardbol van een afstand te bekijken, en dus van perspectief te veranderen, om te ervaren hoe bijzonder deze ronde bol is. Je realiseert je nog meer dat dit alles is wat we hebben en dat alles met alles verbonden is. Ieder onderdeel maakt een essentieel deel uit van het geheel en moet het geheel voeden, niet afbreken.

Je kunt je tijdens een vlucht natuurijk alleen concentreren op je reisdoel, maar kijk eens wat vaker uit het raampje en ervaar de Aarde in al zijn schoonheid. Bedenk dan waarom het zo aantrekkelijk voor je is om er te leven en vervolgens wat je eraan kunt doen om een ‘voedend’ deel van dat grote geheel te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren van de natuur met de voeten op de grond? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen