Tagarchief: verbondenheid

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 augustus 2012

Dag 360: Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd

Terugkijkend naar de afgelopen 359 dagen van verbinding maken met de natuur, vallen me een aantal situaties met kinderen op. En dan ook nog in twee uitersten: kinderen die zich laten verwonderen door de natuur en kinderen die er heel angstig voor zijn. Het ligt voor de hand om te denken dat dit laatste aan de aard van het kind zelf ligt, maar wij weten inmiddels natuurlijk beter!

Toen ik op dag 200 een meisje in het vogelhospitaal ontmoette dat niet alleen bang voor alle vogels was, maar ook alles vies vond, wist ik zeker dat deze emoties niet van nature van haar afkomstig waren. Alle andere kinderen uit haar klas waren nieuwsgierig, de één met een voorkeur voor roofvogels, de ander voor eendjes, maar allemaal in enige mate verwonderd. In het ergste geval zou je kunnen denken dat ze nooit met dieren (of natuur) in aanraking komt en in het beste geval dat ze het leert van haar ouders die zelf bang voor dieren zijn of alles wat maar natuurlijk is ‘vies’ vinden.

Deze blog werd veel gelezen en ik kreeg een aantal reacties. De schrik zat er bij velen goed in. Menig lezer vond het onvoorstelbaar (en kwalijk) dat het dus mogelijk is dat kinderen zo ver van hun natuurlijke omgeving verwijderd kunnen zijn.

Niet alleen in het onderwijs is het van belang om naast rekenen en taal voldoende kennis te verspreiden over de natuur die ons nog altijd voedt. Ouders hebben ook een belangrijke functie in het ‘normaal’ laten zijn van natuur. Het kan helaas al op de meest onschuldige manier misgaan, bijvoorbeeld door als ouder te roepen dat modder vies is en je er ver van moet blijven. Ik snap dat de achterliggende reden is dat je als ouder niet zit te wachten op nog meer was in de wasmand. Maar door te zeggen dat het vies is, leer je je kind dat modder en zand (want dat is het) iets is waar je als mens niets mee te maken moet hebben.

En zo creëer je met kleine stapjes een scheiding tussen mens en natuur. We moeten ons daar veel bewuster van zijn. Pas als we weer diep in ons hart voelen hoe hard we de natuur nodig hebben om te overleven, dan kunnen we goed voor onze omgeving zorgen en deze weer gezond maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – met oefeningen in een natuurlijke omgeving, is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 augustus 2012

Dag 359: Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht

Het werd hoog tijd, maar eindelijk beginnen psychoanalytische wetenschappers het nu wel eens te worden: de menselijke psyche heeft invloed op het niet aanpakken van klimaatverandering. Huh? Maar we willen toch allemaal een gezonde wereld zonder allerlei natuurrampen? Wat houdt ons dan tegen?

Er zijn natuurlijk altijd weer studies met de daarbij behorende cijfers nodig (zie hier voor interview met wetenschapper in NY Times) om te bevestigen wat ieder logisch nadenkend mens al lang had kunnen bedenken: Angst, aannames en excuses om er niet over na te denken, het bij anderen neerleggen van het probleem en het uit onmacht niet te weten waar te beginnen, houdt ons tegen om problemen daadwerkelijk aan te pakken.

Iedereen wil een gezond klimaat, schoon water en gifvrij land. Er is niemand die niet van welke natuur dan ook houdt. We zijn echter opgegroeid in een tijd die nog steeds qua indeling gebaseerd is op de industriële revolutie, denkende dat er onuitputtelijke grondstoffen voorhanden zijn en dat het allemaal niet op kan. We worden in het onderwijs nog altijd klaargestoomd om deel te nemen aan datzelfde proces dat eeuwen geleden werd ontworpen. Struisvogelpolitiek ligt dus voor de hand; het voelt comfortabel, zo leven en handelen we al eeuwen, dus waarom zullen we het veranderen? Daarnaast zijn we ook nog eens angstig om te veranderen, want dan weten we niet wat ons voorland zal zijn. Maar juist deze struisvogelpolitiek en angst brengen apathie voort. Wat ons boven het hoofd hangt is groot en niet te overzien, zodat we als een ‘deer in the headlights’ bevriezen. We ondernemen geen actie, met als gevolg dat we overreden zullen worden.

Wanneer is de kans groter dat je tot actie overgaat om de wereld beter te maken in plaats van verder te vervuilen? Dat kan pas als er gevoelens van verbondenheid met de natuur zijn. Die verbondenheid voel je pas goed wanneer je natuurlijke zintuigen geprikkeld worden. Uiteraard is het regelmatig en voor langere tijd in contact komen met natuur van groot belang.  Een zeer onderschatte maar uiterst belangrijke rol is hier weggelegd voor de maatschappij, voor het onderwijs en voor ouders.

Je kunt pas echt om iets geven als je ervan houdt. En je kunt pas echt van iets houden als je er verbinding mee maakt. Het lot van onze planeet ligt in de liefde die wij voelen voor onze leefomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbondenheid met de natuur zoeken op een dieper niveau? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 augustus 2012

Dag 357: Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel

De quote die ik vandaag op Facebook lees van de Dalai Lama is een cadeautje:

“Developing concern for others, thinking of them as part of us, brings us self-confidence, reduces our sense of suspicion and mistrust, and enables us to develop a calm mind.”

De belangrijke actie die hierin zit, blijkt tevens de moeilijkste te zijn: aan anderen denken als zijnde een deel van ons.

In de toegepaste ecopsychologie wordt gesproken over webstrings. Hiermee bedoelt dr. Michael Cohen, de onzichtbare (maar wel voelbare!) draden waarmee wij allen met elkaar verbonden zijn in het grote web. De Dalai Lama focust in zijn quote op de webstrings tussen mensen, maar webstrings moeten in een breder kader getrokken worden. Niet alleen zijn er onderlinge menselijke verbanden, maar ook zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze natuurlijke omgeving door de voeding die we ervan krijgen.

Iedere actie die één organisme doet, is voelbaar in het hele web. Op kleine schaal kan het iets zijn binnen het gezin, wanneer één van de familieleden iets onderneemt waar het hele gezin last van heeft. Op iets grotere schaal kan het betekenen dat iemand in een buurt onrust zaait of zich niet harmonieus gedraagt waardoor er een negatief geladen sfeer ontstaat. Vervolgens krijgt iemand het aan zijn hart, kunnen kinderen niet slapen, slaagt er iemand niet voor zijn examen, waardoor ouders harder moeten werken om weer het geld voor volgend jaar op tafel te krijgen, waardoor een ander familielid minder aandacht krijgt en gestrest raakt, waardoor de hond het moet ontgelden, waardoor deze zijn tanden in de kat van de buren zet, waardoor er burenruzie ontstaat en de één de ander doodschiet, waardoor de wijk een nog slechtere naam krijgt en niemand zijn huis verkocht krijgt, waardoor mensen in financiele problemen komen………..etc.

We staan eigenlijk nooit stil bij onze acties en de gevolgen daarvan voor het grote geheel. Dat was niet het geval toen we nog in kleine gemeenschappen leefden en iedere verandering snel voelbaar was. De gevolgen die onze acties nu hebben zijn veel onduidelijker doordat we in grote gemeenschappen leven en zeer individualistisch zijn. Hierdoor zijn we sneller geneigd grenzen te overschrijden, omdat we simpelweg niet tegengehouden worden door onze omgeving.

Zo kun je de vervuiling van de aarde ook bekijken. Doordat we op de korte termijn niet voelen en ervaren wat we verkeerd doen, gaan we zonder nadenken door. Ik zie niet wat er gebeurt als ik veel te veel wasmiddel gebruik. Het water dat ik drink wordt gezuiverd, de sloot naast mijn huis veranderd niet en ik merk niets aan het grondwater. En dus ervaar ik de gevolgen niet. Dat ga je pas aanvoelen wanneer je verbinding maakt met je omgeving en oprecht geïnteresseerd bent in wat het nodig heeft om goed te kunnen leven (of het nu een mens is of de natuurlijke omgeving).

Het moge duidelijk zijn dat goede relaties bestaan doordat er een evenwicht is tussen geven en nemen. Die balans kan pas ontstaan als je er af en toe bij stilstaat wat jouw acties tot gevolg hebben en hoe ze het grote web raken.

Daarmee is het bewust worden van de invloed die je hebt op het web, de allerbelangrijkste stap om tot verbetering van onze totale samenleving te komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met de natuurlijke omgeving? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De pinguïn kolonie onderwijst – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 augustus 2012

Dag 355: De pinguïn kolonie onderwijst

De laatste 10 dagen van deze weblog wil ik terugblikken op bijzondere natuurervaringen en ecopsychologische inzichten die het afgelopen jaar de revue zijn gepasseerd.

Een moment dat me altijd bij zal blijven is het van dichtbij aanschouwen van een kolonie geeloog pinguïns in Nieuw-Zeeland. Alleen al om aan de andere kant van de wereld te vertoeven is een bijzonderheid, maar zo dichtbij en ongezien (!) deze prachtige dieren bewonderen is een wonderlijke ervaring. (klik hier voor de eerdere blog met foto’s)

Op het Otago schiereiland hebben ze een soort overdekte loopgraven gemaakt, waardoor het voor de pinguïns niet mogelijk is om de toeristen te zien. En dat is een gouden zet. Om dieren in hun natuurlijke habitat, hun natuurlijke ding te zien doen, dat raakt de menselijke zintuigen.

In dit specifieke geval werd mijn zorgzame zintuig het meest actief. Het zien voederen van één van de ouders en het gulzig opschrokken van het voedsel door de jongen, vertedert zonder meer. Maar ook de rust die de dieren uitstralen, het met elkaar uitrusten van vermoeienissen in stilte, deed iets met de hele groep toeristen. Niemand zei iets. Iedereen synchroniseerde met de rust, de staat van zijn van de pinguïns. Het is dat de gids ons opriep snel naar een andere gang te rennen zodat we een eenzame pinguïn naar zee konden zien lopen, anders waren we met zijn tienen nog lang ‘in het moment’ gebleven.

Dit was één van de momenten het afgelopen jaar, waarin het me wederom heftig bevestigd werd, welke gezonde uitwerking contact met de natuur op de mens heeft. Naast zorgzaamheid kon je niets anders dan bewondering, nieuwsgierigheid, dankbaarheid en pure liefde voelen voor deze prachtige zeldzame dieren. Onze oer-zintuigen werden geprikkeld, er werd niets gedacht alleen maar ervaren en dat voelde zo goed!

Als alle mensen op aarde wekelijks een natuurervaring hebben waarin al deze waarden naar voren mogen komen, dan wordt de wereld ongetwijfeld een stuk leefbaarder.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Dichterbij je oer-zintuigen komen? Wandel mee met de Terugnaarjenatuur wandeling! Voor info klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een mooie les in natuurlijke samenwerking – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 augustus 2012

Dag 351: Een mooie les in natuurlijke samenwerking

Ik was met een heel andere blog begonnen, totdat ik het nieuws hoorde dat Anky van Grunsven weer een heel goede kür had gereden. Meteen de video opgezocht op internet en zoals ik dat vele malen eerder deed: ik viel stil. Ik heb geen verstand van dressuur rijden, laat ik dat voorop stellen, maar volgens mij kan iedere leek zien hoe mooi mens en dier in balans zijn.

De wil om samen te werken is zo overduidelijk aanwezig dat ik er emotioneel van wordt. Als ze in de bak zijn, zijn ze één. Het kan niet anders dan dat ze elkaar het vertrouwen geven om samen de klus te klaren.  Ze gaan voor elkaar.

Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt keer op keer geraakt door deze mooie combinatie. Mens en dier samen, mens en natuur samen, in harmonie en met wederzijds respect. Ik heb zojuist een stukje van mijn levensideaal mogen aanschouwen. Dank je wel Anky en Salinero!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je innerlijke natuur een handje helpen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 augustus 2012

Dag 347: Je innerlijke natuur een handje helpen

Ik heb een hekel aan het grijze dekbed boven mijn hoofd. Daarmee bedoel ik, een dicht saai grijs wolkendek dat alle contrast uit de omgeving lijkt te halen. Mijn humeur heeft daar onder te lijden. En helemaal in de winter als dit soms weken aan kan houden. Contrasten en kleuren voelen voor mij aan als ‘leven’.

Een zonnebril kan wonderen verrichten. Niet alleen moet het onze ogen beschermen tegen al te fel licht, daarnaast kun je het gebruiken als stemmingsfilter. Net zoals een fotograaf of filmregisseur gebruik maakt van speciale lenzen en filters om stemming te maken, zo kun je ook een zonnebril gebruiken. Een heel goedkoop zonnebrilletje met oranjebruine glazen, maakt mijn wereld mooier en warmer als alles buiten grijs is. Dat brilletje helpt me om ‘leven’ te zien wanneer mijn natuurlijke visuele zintuig het niet ervaart.

Grijs maar rustig weer is dus veel onaantrekkelijker voor mij dan bijvoorbeeld deze lucht die ik vanmorgen fotografeerde:

 

Geen bedreiging, maar een teken van leven!

 

Hier zit dreiging in, maar ook verlichting. De verschillende vormen die ook nog veranderen onder invloed van de wind, maken het voor mij levendig. Het feit dat er ieder moment regen uit kan vallen, doet me niets. Voor mij is het vervormen, het ontwikkelen en veranderen van de lucht aantrekkelijk. En dat zegt iets over mij.

Stilstaan en niet verder ontwikkelen of groeien, staat niet in mijn persoonlijke woordenboek. Ik heb dat nodig om me goed te voelen. Het is natuurlijk geen toeval dat ik relatietherapeut en coach ben. Ook daar probeer ik in stilstaande situaties beweging te brengen. Het hoort bij mij.

Natuurverschijnselen die aantrekkelijk voor je zijn, zeggen iets over jezelf. Uitvinden wat het is, kan een waardevolle oefening voor je zijn. Naast het feit dat je iets leert over jezelf, verdiep je de verbondenheid met de natuur. De natuur om je heen, raakt de natuur in je. Soms helpt een menselijke uitvinding, in dit geval de zonnebril, om dat nog beter te ervaren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Nog meer leren over jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Bewondering als basis voor iedere relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 augustus 2012

Dag 345: Bewondering als basis voor iedere relatie

De buurman is druk bezig om de laurierhaag aan zijn kant met de motorzaag te fatsoeneren. Als je deze plant zijn gang laat gaan, dan kun je na verloop van tijd je huis niet meer in. Het lijkt een struik, maar overduidelijk eentje met boom-aspiraties. Nu pas wordt duidelijk hoeveel vogels een nestje bouwen in onze heg. Over een afstand van 7 meter kwam hij 6 nestjes tegen. Dichtbevolkt dus!

Het is maar goed dat ze niet allemaal tegelijk eitjes leggen en uitbroeden. Het zou dan een continu in-en-uit-de-heg-vliegen zijn. De één broed langer dan de ander, weer een ander heeft voorkeur voor warmer weer, of wil de kinderen sneller het nest uit hebben. Ik zou zeggen: niets menselijks is hen vreemd.

Ik ben blij en trots, dat het goed toeven is in onze heg. Maar als ik dit nestje dan zie, dan bekruipt medelijden me:

Waarom dit ei nu net niet?

Waarom is dat ene eitje nu niet uitgekomen? Wat ging er mis? Hoe kan het zijn dat het nog zo mooi heel is, als ongetwijfeld de broertjes en zusjes er bovenop hebben gezeten?

Als ik dan eens goed kijk naar het nestje dan slaat het medelijden om in bewondering. Hoe vakkundig is dit nestje gemaakt, van berkentwijgjes, afgewisseld met mos en aan de binnenkant afgewerkt met aarde voor de winddichtheid. Geen enkele machine is hier aan te pas gekomen. Alles is met een snavel gebouwd!

Ineens realiseer ik me dat “bewondering voor de ander” een belangrijke pijler is in menselijke relaties. Dit geldt dus in een veel breder vlak. Ik bewonder het vernuft waarmee alle organismen goed voor zichzelf en hun nakomelingen zorgen. En dat in alle eenvoud.  Die bewondering voedt mijn relatie met de natuur. Maar je vraagt je af….. zouden wij door hen ook ooit bewonderd worden?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer over jezelf in relatie tot anderen leren? Klik hier

Wat een bouwkundig vernuft!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Simpelweg verslaafd aan natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 augustus 2012

Dag 343: Simpelweg verslaafd aan natuur

Als je dagelijks verbindingsmomenten met de natuur maakt, ga je merken dat je veel meer gaat ervaren in steeds kortere tijd. Door steeds beter gebruik te maken van de zintuigen, kom je steeds dichter bij jezelf en worden ervaringen intenser. Een innerlijke rust is sneller bereikbaar met diepe ontspanning als resultaat.

Waar ik vroeger 10 minuten wandelde met de hond, volledig in gedachten verzonken en bij thuiskomst niet meer wetend waar ik had gelopen, ervaar ik nu het volgende:

–          dat de zon erg fel is en een zonnebril nodig is

–          dit licht maakt de ochtendschaduwen van de bomen harder

–          het verschil in de groene kleuren van de bomen is overduidelijk

–          het verschil in de soorten bomen valt nu heel erg op

–          een groepje schapen ligt te rusten en het licht valt heel mooi op hun vacht

–          de kleuren in het weiland, variërend van geel, groen, paars tot roestbruin zijn duidelijk aanwezig

–          de waterlelies zijn nog gesloten, ondanks de felle zon

–          een meerkoet zoekt driftig naar eten

–          moeder-eend brengt snel haar jongen in veiligheid

–          een reiger staat zich te krabben aan de waterkant

–          twee koeien duwen speels tegen elkaar aan en jagen daarmee twee ganzen weg

–          de zwaluwen scheren laag over het gras

–          het zachte briesje waait heerlijk in mijn gezicht, het is nog niet te warm

–          de grote kudde schapen komt aangelopen en het geeft me een gevoel van saamhorigheid

–          ik voel enorme rijkdom dat al dit leven om mij heen geeft.

–          ik leef!

 

Ik zou vroeger nog niet de helft ervaren hebben in dezelfde tijd. Mijn gedachten waren ongetwijfeld bij mijn werk, bij problemen van anderen of van mezelf. Terwijl ik buiten was, richtte ik me naar binnen maar dan naar mijn hoofd. Ik focuste op alle gedachten die daar rond spookten, waarmee ik het contact met de rest van mezelf verloor. Nu weet ik dat de beweging naar buiten, de natuur in, ook een beweging naar binnen kan betekenen, niet naar gedachten, maar naar zintuiglijk ervaren. Het hele lijf doet nu mee.

Als de zintuigen wakker zijn geworden, willen ze niet meer in slaap gehouden worden. Ze zullen zich steeds duidelijker laten merken om het goede gevoel weer te ervaren. En dus zorg ik er wel voor dat ze hun dagelijkse natuur-synchronisatie krijgen. Natuurverslaafd dus. Dat zou iedereen moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gebruik leren maken van al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het hulpvaardige instinct is onmisbaar – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juli 2012

Dag 340: Het hulpvaardige instinct is onmisbaar

Alles is met alles verbonden. We voelen het vaak niet zo, maar toch is het zo. De kleinste verandering in een ecologisch systeem kan voor alle gelieerde onderdelen een groot effect hebben. Dit kan in een relatie, in een gezin, in een familie, op de werkvloer, in een wijk, stad, land, en ja, zelfs de wereld plaats vinden. Niemand kan alles alleen. We zouden dat soms willen, maar we zijn altijd afhankelijk van anderen.

Diep in ons zit een altruïsme mechanisme dat ervoor zorgt dat we hulp bieden aan soortgenoten in nood. Als we alleen op een weg lopen en iemand ligt daar met een gebroken heup, dan is het er lastig voorbij lopen. Ons instinct voor gemeenschappelijkheid gaat in werking en we helpen de persoon.

Niet alleen voor mensen doen we dat, voor dieren ook. Ik zou persoonlijk niet langs een gewond dier kunnen lopen en daar niets aan doen. Het minimale zou zijn de dierenambulance bellen, of misschien de dierenbescherming, zodat er iets aan het lijden gaat gebeuren. Ook hier is het zintuig voor gemeenschappelijkheid aan het werk. Het gevoel deel uit te maken van een groter geheel waarin alles met alles verbonden is, zorgt ervoor dat we lijden proberen te verkorten om de onderlinge verbanden in het grote wereld-web weer te herstellen.

Dit zintuig is behoorlijk naar de achtergrond verdrongen in het ik-ik-ik tijdperk, waarin we alleen maar oog voor onszelf hebben en anderen niet belangrijk vinden. Maar het mooie ervan is, dat als je mensen die erg op zichzelf gericht zijn vraagt waar ze behoefte aan hebben, dan is het saamhorigheid of vriendschap. Het is een oud instinct dat ervoor zorgt dat we in leven blijven, door voor elkaar op te komen en elkaar te helpen.

Vandaag wandelde ik door de kudde schapen en zag dat honderden meters verderop een klein groepje van 5 schapen af stond te wachten wat ik ging doen. De grote groep had ik moeiteloos kunnen doorkruisen, maar het groepje hield me angstvallig in de gaten. Al snel had ik door wat de reden was: 2 schapen hadden veel pijn aan de poten en konden amper lopen. Bij iedere stap die ze probeerden, voelde ik de pijn bijna zelf. Zo afschuwelijk hopeloos zag het eruit. Het viel me op dat de andere 3 schapen nergens last van hadden. En ik trok de conclusie: zij blijven bij de andere twee om ze niet achter te laten als vossenprooi. Met zijn vijven zijn ze veel machtiger dan met zijn tweeën. Ook zij zijn er als kudde bij gebaat om elkaar in leven te houden en de kudde te laten bestaan. De kudde betekent veiligheid en geborgenheid.

Als de mens dit zelfde instinct zou verliezen, zijn we ten dode opgeschreven. Je hoeft niet iedere dag bij je buren op de koffie, maar de verbindingen goed houden door wederzijds hulp te bieden waar nodig, is essentieel voor een goed ecologisch systeempje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbindingen opnieuw leren voelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Onnadenkendheid met grote gevolgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juli 2012

Dag 338: Onnadenkendheid met grote gevolgen

Eerder deze week schreef ik al over het belang van het vertoeven in de juiste omgeving. Vandaag heb ik een mooi voorbeeld over hoe de omgeving negatief op je in kan werken. Onderstaande foto is genomen aan de Spiegelplas in de gemeente Wijdemeren. Het is een fraai strandje waar honden welkom zijn (het echte zonnestrand is verderop). Een idyllisch plekje, waar je heerlijk in de ochtendzon kunt vertoeven. Je ziet de meerkoeten, kuifeendjes en futen aan je voorbij trekken en het verkeersgeraas is ver weg. Een klein stukje paradijs in de overvolle Randstad.

Maar dan gebeurt er dit:

Natuurlijke verbindingen verstoord door menselijke interventie

 

Als je bovenstaande gelezen hebt, heb je er hopelijk een goed gevoel bij gekregen en zie je jezelf misschien wel zitten op dat fijne strandje. Maar wat gebeurt er met je als je naar de foto kijkt? Welke gevoelens dringen zich op?

Vanaf de eerste seconde dat ik dit ‘bord in wording’ zag (ja er moet nog informatie in komen, het is geen kunstwerk) werd ik woedend. Niet alleen om dat het menselijke vervuiling is op een plek waar dat helemaal niet nodig is, maar ook omdat de gehele energie van de plek verstoord wordt door dit stuk metaal. Voordat dit onooglijke ding hier stond, had je het gevoel van vrijheid, van ruimte, één zijn met de natuur. Al deze verbindingen worden nu verbroken door menselijk staal.

Dát is wat er met ons gebeurd als we teveel in een ‘door de mens gemaakte’ omgeving vertoeven. Onze natuurlijke verbindingen, waar wij ons juist goed door gaan voelen, worden afgekapt. We raken afgekoppeld door een metalen stoorzender. Alleen pure natuur, waar we helemaal los zijn van menselijke bouwsels, laat ons op het diepste niveau tot onszelf komen.

Op dit diepste niveau komt de uiterste ontspanning tot stand en een gevoel van welzijn valt ons ten deel.

Jammer dat gemeente-planners hier geen enkele kaas van hebben gegeten. Als je de natuur echt een warm hart toedraagt, dan laat je het wel om wanstaltige “natuur” borden te plaatsen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren ontspannen door op het diepste niveau verbinding te maken met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld -365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juli 2012

Dag 337: De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld

Daar zitten ze dan. Heel gemoedelijk dicht tegen elkaar aan: een piepklein mereltje en een baby meerkoetje. Samen krijgen ze te eten, wel een beetje dringen voor het lekkerste hapje, maar als de maagjes vol zijn, kruipen ze weer lekker dicht tegen elkaar aan. Niks vreemdelingenhaat, niks belemmerende gedachten.

Deze twee pukkies maken het beste van het moment. Ze zijn even veroordeeld om een couveuse te delen in het vogelhospitaal. Wij doen al moeilijk als iemand in een restaurant een tafel met ons moet delen. Iedere keer weer sta ik er versteld van hoe ver wij mensen af zijn geraakt van het ‘in het moment zijn’. En vooral: het niet meer kunnen kijken naar de goedheid van de ander.

Om de ware kern van iemand te doorgronden, moeten we natuurlijk eerst ons zelf doorgronden. We moeten ons de vraag stellen: “Wie ben ik, zonder naam, zonder dure spullen, zonder mijn carrière, zonder mijn koophuis?” Als we dat allemaal los kunnen zien van wie we werkelijk zijn, kunnen we de authentieke ander ook ervaren.

Het mereltje laat zich in zijn puurste vorm aan het meerkoetje zien en vice versa. Zij zijn wezentjes die willen uitgroeien tot hun originele zelf, in de best mogelijke omstandigheden. Zolang het aantrekkelijk is om bij elkaar te vertoeven, zal van vijandschap geen sprake zijn. Hun wegen scheiden pas als het meerkoetje echt moet zwemmen, omdat hij alleen daar in zijn element kan zijn. Tot die tijd hebben ze geen belemmerende angstige gedachten van hoe het verder met ze moet als ze groot zijn. Ze veroordelen elkaar niet om dat de één nu eenmaal een boom nodig heeft en de ander water.

We zouden onszelf zoveel leed kunnen besparen als we korte metten maken met belemmerende gedachten en elkaar gaan zien voor wat we in werkelijkheid zijn: organismen die zichzelf willen zijn. Soms moet je door de buitenkant heen durven kijken. De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact komen met je authentieke zelf? Wandel mee met de terugnaarjenatuur wandeling a.s. zondag, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Synchroniseren in je favoriete omgeving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 juli 2012

Dag 336: Synchroniseren in je favoriete omgeving

Langzaam maar zeker zie je, en hoor je, het seizoen alweer veranderen. De ganzen heb ik maandenlang niet gehoord, ze waren veel te druk met de opvoeding, maar nu zijn ze weer in groten getale aanwezig in de velden en in de lucht. De vogels fluiten minder fanatiek. Her en der zijn ze wel hoorbaar, maar niet zo driftig als een maand geleden. Alsof ze de zomer even afwachten. Sommige van mijn perkplanten zijn ook alweer klaar met bloeien, terwijl de herfstasters volop in de groei zijn. Voor mij voelt het al als afscheid nemen.

Niet iedereen houdt van hetzelfde seizoen. De één leeft op in de zomer, de ander in de herfst. Het heeft te maken met je zintuiglijke voorkeuren. Ik ben duidelijk een lentekind. Ik ben geboren in de tijd van natuurlijke overvloed, aan geluiden, kleuren, volume, variatie en geboorte. Het heeft alles in zich. Ik resoneer met de voorjaar overvloed, dan ben ik in mijn element.

Voor iedereen is het van belang om te synchroniseren met ritmes, omgevingen, visuele stimuli die bij je passen. Het geeft het gevoel op je plek te zijn en erbij te horen. Ben je ongelukkig, maar niet zozeer met je werk of in je relatie, dan kan het goed zijn om eens te kijken naar de omgeving waarin je vertoeft. (En niet te vergeten het klimaat, hoewel niet iedereen de mogelijkheid heeft om zomaar van klimaat te veranderen). Als je een strandmens bent, resoneer je met de golven, de wind en de ruimte. Om dan drie hoog achter te gaan zitten in een flat is niet zo verstandig. Tenzij je wekelijks je portie strand krijgt.

Dat laatste is van belang. Als je je op bepaalde plekken meer in je element voelt, dan betekent het dat je zintuigen in werking gaan en je een voldaan gevoel ervaart. Ben je te weinig op die plekken dan doe je de zintuigen tekort en kan er zelfs stress ontstaan. Regelmatig de omgeving opzoeken waarin al je zintuigen aangaan, is hét recept om je goed te voelen. Die omgeving waarin je het beste de meeste zintuigen synchroniseert, is in de natuur. Welk onderdeel dat van de natuur is, is voor iedereen anders. En dat is maar goed ook.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

In één klap van wisselvalligheid naar kalmte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juli 2012

Dag 330: In één klap van wisselvalligheid naar kalmte

Op een wisselvallige dag als vandaag kan ik maar weinig aantrekkelijke momenten ontdekken. En mijn humeur wordt ook steeds onaantrekkelijker. De fleece truien zijn niet lang in de kast gebleven, ik heb gewoon mijn herfstkleding alweer aan. Wat een feest. Maar ik zou deze weblog natuurlijk nooit schrijven als er toch niet een mooi natuurmomentje was vandaag.

Na flink in de weer te zijn geweest met de hogedrukreiniger van het vogelhospitaal, ben ik blij om even de rust op te zoeken bij de huismascotte, de Amerikaanse ruigpootbuizerd. Op dag 232 introduceerde ik deze prachtige vogel al. Toen vanwege het bijzondere feit dat ze, ondanks dat ze nooit in de vrije natuur is geweest, toch een ei had gelegd en het probeerde uit te broeden. Iedereen had met haar te doen. Ze heeft al nooit vliegen geleerd, dan mag ze ook nog niet eens losgelaten worden omdat ze een uitheemse soort is en is haar ei ook niet bevrucht! Aan haar merk je niets, zij leeft bij de dag in haar ruime privé kooi. Ze neemt bij veel mensen een apart plekje in, ook bij mij.

Het is mijn beurt om haar kooi te fatsoeneren en haar eten te geven. Als je de kooi instapt, komt ze al naar je toe. Snel doe je dan de deur dicht uit angst dat ze wegvliegt, maar dat gebeurt dus niet. Ze blijft rustig voor je zitten op de grond en wacht wat je haar gaat geven. Volledig geconditioneerd met haar omgeving.

Ik loop naar het fonteintje om een tuinslang aan te sluiten als het hard begint te regenen. Ze houdt niet van de regen, dat is duidelijk, want ze vlucht meteen onder het afdakje en neemt plaats op een grote zitstok. Terwijl ik aan het klungelen ben met de tuinslang, merk ik dat ze vlak naast me zit. Op nog geen 10 centimeter van mijn arm kijkt ze naar wat ik aan het doen ben. Al snel raakt ze verveeld en steekt ze haar veren een beetje op om te relaxen. En dan ineens word ik me ervan bewust: ik sta hier 10 centimeter verwijderd van een enorme roofvogel, die mijn gezelschap tolereert, en me zelfs opzoekt! Ze kan namelijk ook elders onder het afdakje gaan zitten, maar nee, haar plek is naast me.

Dan raakt het eeuwige dilemma je. Je weet diep in je hart dat deze luchtacrobaat vrij had moeten vliegen. Er is niets mooiers dan dat je haar zou zien laveren op windstromen. Maar tegelijkertijd is het vreselijk mooi om zo dichtbij haar te zijn!

Ik blijf bij haar staan en voel haar kalme energie. Eventjes zitten we er met zijn tweeën in. De regen en mijn slechte humeur bestaan niet meer.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De kalme energie van de natuur nog dieper op je in laten werken? Klik hier voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verbondenheid als basis voor het leven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 juli 2012

Dag 320: Verbondenheid als basis voor het leven

Een hagedisje. Zomaar op het asfalt. Ik weet dat ze hier moeten zitten, maar je ziet ze zelden en nu zit er eentje pontificaal op de weg. Snel geef ik mijn hond een zet zodat ze er niet bovenop gaat staan. Een slangetje wil ze nog wel eens doorhebben, maar alleen als deze in het gras ritselt door de beweging die het maakt. Een hagedis gaat haar detectiezintuigen te boven. Het wordt niet herkend als iets levends. Dat doet me denken aan mijn vorige hond die totaal geen aandacht had voor de Amerikaanse rattenslang die ik toen in huis had. In een prachtig terrarium, compleet met boomstam, kon de slang mooi heen en weer bewegen. Kennelijk is het een zodanig langzame beweging dat er net zo goed een tuinslang voor de hond in had kunnen hangen. De slang was totaal oninteressant.

Onbekend maakt onbemind geldt voor de mens zeer zeker ook. We zijn niet geïnteresseerd in anderen als we ze niet (her)kennen. Als we geen enkele band met Afghanistan hebben, geen enkele Afghaan kennen, geen beeld hebben van het land, dan doet het ons ook niet zoveel wat daar gebeurt. Het wordt alweer anders als een familielid door het leger uitgezonden wordt. Dan is er ineens een verbinding met die plek en is er wel aandacht.

Onbekende natuur maakt dus net zo goed onbeminde natuur. Een werknemer van een oliebedrijf die dwars door een natuurgebied een pijplijn neer moet leggen, zal daar geen enkele moeite mee hebben als hij het gebied nog nooit heeft bezocht. Als hij er wekenlang verbleven zou zijn en hebben genoten van de natuur, dan is er ook verbinding gemaakt en zal het de uitkomst van zijn werk beïnvloeden.

Het herkennen, waarderen en dus verbinding maken met medeaardbewoners (menselijk of niet-menselijk) is essentieel om ons ecologische systeem van zorgzaam samenleven in stand te houden. En dat is niet alleen aan biologen, ecologen en andere wetenschappers voorbehouden. Dat begint al met een ontmoeting met een hagedisje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf leren kennen door de natuur? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Meebewegen zonder jezelf te verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juli 2012

Dag 318: Meebewegen zonder jezelf te verliezen

Een prachtig schouwspel van wolken vandaag: op hoger niveau was de windsnelheid duidelijk anders dan dichter bij de Aarde. Dit resulteerde in wollige, langzaam bewegende, wolken op het laagste niveau en wilde, continu veranderende, vegen op het hoogste niveau. Meteen leg ik de link met het verschil in snelheid van mensen dat in een relatie voor problemen kan zorgen.

Niet alleen kan een mens een hoger energieniveau hebben dan een ander, de denk- en beslis snelheid kan ook drastisch verschillen. In het begin van de relatie lijken de snelheden parallel te zijn, maar in het verloop van vele jaren worden de verschillen duidelijk. Net zoals de wind de oorzaak is van het verschil in wolken, is er ook voor het uiteenlopen van levenssnelheden een oorzaak aan te wijzen.

Plotseling ontslag, een overlijden, verhoogde werkdruk of een ziekte kan een grote invloed uitoefenen op het menselijk gedrag. Al dan niet verwerkte emoties dringen zich op, overtuigingen worden sterker en een voorkeursstrategie ter overleving wordt aangenomen. Als men van nature een snelle denker en doener is, kan dit verhevigen na een ingrijpende gebeurtenis. Andersom geldt hetzelfde voor een langzamere denker en doener: deze kan nog voorzichtiger worden in doen en laten.

Als zoiets dus voorvalt tijdens een relatie kunnen de twee snelheden behoorlijk uiteen gaan lopen. En dan geldt er ook nog zoiets als: hoe sneller de één gaat, hoe meer de ander op de rem gaat trappen. Beiden graven zich dieper in de eigen denk- en gedragsstrategie en de synergie is ver te zoeken.

Op zich hoeft dit geen probleem te zijn als men weer terug kan schakelen naar het oude niveau, waarin het samenleven nog wel ging. De wind blijft tenslotte niet altijd waaien. Maar als de wind is gaan liggen en je blijft in een extreme stand staan, dan kan het nuttig zijn om hulp te zoeken. Weerstand bieden heeft in geen geval zin. Als je de druk opvoert bij een wolk valt hij uiteen in een vorm van neerslag, te vergelijken met een melt down in de relatie.

Meebewegen zonder jezelf te verliezen is de kunst. Een wolk is dat nou weer niet gegeven.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Overleven door verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juni 2012

Dag 312: Overleven door verbondenheid

Lonesome George is afgelopen week overleden. De laatste Galapagos reuzenschildpad van zijn soort. De laatste van je soort zijn…. dat klinkt triest om meer dan één reden. Of George eenzaam was zal niemand weten, maar die gedachte raakt me wel. Misschien was de soort hoe dan ook gedoemd om uit te sterven, maar ik kan het idee niet onderdrukken dat de mens daar schuldig aan moet zijn.

Het doet me denken aan een documentaire die ik ooit zag van de laatste indiaan van het Yahi volk in Californie: Ishi. Zijn stam bestond voor de goldrush nog uit 400 mensen, maar na verdreven te zijn door de goudzoekers, vergiftigd te zijn door verontreinigd water, verhongerd te zijn doordat al het wild dat voor hun neus werd weggekaapt, bleef er nog maar een handjevol over. Ishi was echt de laatste overlevende. De omgeving was verstoord door externe factoren: de hebberige mens.

De mens staat te weinig stil bij het effect dat hij heeft op de omgeving. We realiseren niet dat niets en niemand zonder een goede verbinding met anderen kan blijven bestaan. Alles heeft elkaar nodig ter overleving. Dat is de balans die de natuur in miljarden jaren heeft gecreëerd.

Als we de natuur niet leegtrekken voor eigen gewin maar er een goede wederzijdse samenwerking mee aangaan, dan zal het zich tot in de oneindigheid voortzetten. De Galapagos zouden niet half leeggeroofd zijn voor soorten onderzoek en wellicht zouden er meer schildpadden zijn overgebleven. Als de settlers een positieve samenwerkende houding hadden aangenomen ten opzichte van de Yahi indianen zou het volk nu nog hebben kunnen bestaan.

Die enorme gerichtheid op onszelf, zal ons uiteindelijk een keer de das omdoen. Egocentrisme zorgt voor ongeïnteresseerdheid, een gebrek aan empathie en zorgzaamheid en uiteindelijk in afkoppeling van het geheel. Als de natuur haar geduld met ons verliest en tot chaos overgaat, dan zullen we echt ervaren wat eenzaamheid is. Ook dan hebben zogenaamde externe factoren ons tot laatste overlevenden gemaakt. Maar alleen omdat we ze als extern hebben bestempeld. De natuur is niet extern, het is een deel van ons waar we mee moeten verbinden ter overleving.

Laten we leren van Lonesome George en Ishi, opdat we het nooit zover zullen laten komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De verbinding met het Al leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 304:  Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie

Ik kijk naar de druivenstruik die langs mijn raam groeit. Ik zie dat de meeste takken braaf meegroeien met de hoofdtak, allemaal dezelfde richting uit, op één na. Die zoekt verbinding met een varen die een paar centimeter verderop staat. Het zoekt zijn eigen weg, want het heeft kennelijk behoefte aan iets anders, maar is nog altijd verbonden met de hoofdtak. Daar krijgt het zijn voeding van. Het zoekt alleen een nieuwe, andere, eigen weg terwijl het honkvast blijft.

Deze week loop ik tegen de overtuiging ‘alles op één plek willen vinden’ aan. Ik ontmoet mensen die twijfelen aan hun relatie. Ze kijken naar hun partner en geven aan niets meer te voelen. Sommigen zijn al lang geleden afgekoppeld, maar anderen dénken dat ze afgekoppeld zijn.

Aan de basis van deze problematiek staat onder andere de overtuiging dat de partner moet voldoen aan alle verwachtingen. De ander moet steun en toeverlaat zijn, een maatje, avontuurlijk, speels, maar ook verantwoordelijk en soms zijn er ook nog wensen over het uiterlijk.

Niemand kan voldoen aan alle verwachtingen. Die prins/prinses op het witte paard is een leuk gegeven, maar in de realiteit zijn deze niet te vinden. Tenzij je geen enkele verwachting hebt natuurlijk. Die mensen zijn er ook, zij zijn tevreden met wat ze hebben.

Toch heeft bijna iedereen iets nodig uit een relatie. De belangrijkste vraag is echter: wát heb je precies nodig binnen de relatie? En vervolgens: wat kun je ook buiten de relatie zoeken?

Veel mensen die dit lezen zullen meteen denken aan seks buiten de deur, maar dat is maar één aspect van een menselijke behoefte. Het kan ook intellectueel sparren zijn, of een spirituele verbinding, of een diepgaande emotionele verbinding met een vriend of vriendin. Al deze onderdelen denken velen te moeten vinden in één persoon. Nogmaals, dat zou mooi zijn, maar juist verbinden met mensen buiten je relatie kan mooi zijn.

Wat het vaak moeilijk maakt is de onzekerheid van de partner, die het ziet als een persoonlijke afwijzing en moeite blijft hebben met het niet kunnen voldoen aan alle behoeften. Er zou een hoop minder leed in de wereld zijn als die onzekerheid, dat twijfelen aan onszelf, er niet meer zou zijn. Een enorme vrijheid valt ons dan ten deel!

Een goede verbinding met het thuisfront houden en toch een eigen weg kunnen inslaan, net als de druiventak, is het geheim om niet af te koppelen. De vaardigheid die wij mensen nodig hebben, is het duidelijk en op positieve wijze bespreken van onze behoeften, zodat er genoeg veiligheid voor de ander is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zin in een meditatieve wandeling en tegelijk verbinden met de natuur? Klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Natuurfilosofie op grote hoogte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juni 2012

Dag 296: Natuurfilosofie op grote hoogte

Met een vliegtuig reizen overtreedt natuurlijk alle milieuwetten. Het kost teveel fossiele brandstof die aan het opraken is en vervuilt ook nog. Ik ben blij dat er proeven worden gedaan met het vliegen op allerlei alternatieve energiebronnen en van mij mag dit snel doorgevoerd worden. Want ik beken het maar meteen: ik neem een aantal maal per jaar het vliegtuig. Ik volg daarmee ten eerste mijn hart, dat wordt aangetrokken door natuurgebieden in verre oorden. Ten tweede vind ik het observeren van de aarde van grote hoogte, en niet in de laatste plaats de formatie van wolken, prachtig om te zien.

Bijna een half jaar geleden schreef ik over een vlucht boven Australië en de zon die ik er zag opkomen. Het was een waar schouwspel van licht, kleur en schaduwen dat zich onder mij afspeelde. Voor zover ik kon ontdekken was er niemand in het vliegtuig die dit heeft gadegeslagen (behalve de piloot, hoop ik). De meeste mensen sliepen, een enkeling keek tv. Dat voelde een beetje als een teleurstelling, want ik voelde me als een kind zo blij en kon het met niemand delen. Uiteraard volgde daarna de gedachte: “Ik heb lekker iets moois gezien en jullie lekker nie-hiet!”

Als ik onze planeet van grote hoogte bekijk, voel ik alleen maar meer liefde voor alle natuur die er in miljoenen jaren is ontstaan. De verbintenissen tussen atomen, cellen en organismen die in al die jaren zijn gemaakt, dwingen respect af. Juist door er van een afstand naar te kijken, ervaar je de bijzonderheid. (Dat zeggen ook ruimtevaarders die de Aarde daadwerkelijk vanuit een heel ander perspectief hebben aanschouwd. Het perspectief waarmee zij naar het leven kijken is voor velen van hen drastisch veranderd bij terugkomst.)

Onze dagelijkse gang van zaken is natuurlijk op micro niveau. Alleen de vierkante centimeters in onze naaste omgeving lijken van belang. En dat zijn ze ook, maar het is goed om af en toe onze aardbol van een afstand te bekijken, en dus van perspectief te veranderen, om te ervaren hoe bijzonder deze ronde bol is. Je realiseert je nog meer dat dit alles is wat we hebben en dat alles met alles verbonden is. Ieder onderdeel maakt een essentieel deel uit van het geheel en moet het geheel voeden, niet afbreken.

Je kunt je tijdens een vlucht natuurijk alleen concentreren op je reisdoel, maar kijk eens wat vaker uit het raampje en ervaar de Aarde in al zijn schoonheid. Bedenk dan waarom het zo aantrekkelijk voor je is om er te leven en vervolgens wat je eraan kunt doen om een ‘voedend’ deel van dat grote geheel te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren van de natuur met de voeten op de grond? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen