Tagarchief: verwondering

Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 augustus 2012

Dag 360: Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd

Terugkijkend naar de afgelopen 359 dagen van verbinding maken met de natuur, vallen me een aantal situaties met kinderen op. En dan ook nog in twee uitersten: kinderen die zich laten verwonderen door de natuur en kinderen die er heel angstig voor zijn. Het ligt voor de hand om te denken dat dit laatste aan de aard van het kind zelf ligt, maar wij weten inmiddels natuurlijk beter!

Toen ik op dag 200 een meisje in het vogelhospitaal ontmoette dat niet alleen bang voor alle vogels was, maar ook alles vies vond, wist ik zeker dat deze emoties niet van nature van haar afkomstig waren. Alle andere kinderen uit haar klas waren nieuwsgierig, de één met een voorkeur voor roofvogels, de ander voor eendjes, maar allemaal in enige mate verwonderd. In het ergste geval zou je kunnen denken dat ze nooit met dieren (of natuur) in aanraking komt en in het beste geval dat ze het leert van haar ouders die zelf bang voor dieren zijn of alles wat maar natuurlijk is ‘vies’ vinden.

Deze blog werd veel gelezen en ik kreeg een aantal reacties. De schrik zat er bij velen goed in. Menig lezer vond het onvoorstelbaar (en kwalijk) dat het dus mogelijk is dat kinderen zo ver van hun natuurlijke omgeving verwijderd kunnen zijn.

Niet alleen in het onderwijs is het van belang om naast rekenen en taal voldoende kennis te verspreiden over de natuur die ons nog altijd voedt. Ouders hebben ook een belangrijke functie in het ‘normaal’ laten zijn van natuur. Het kan helaas al op de meest onschuldige manier misgaan, bijvoorbeeld door als ouder te roepen dat modder vies is en je er ver van moet blijven. Ik snap dat de achterliggende reden is dat je als ouder niet zit te wachten op nog meer was in de wasmand. Maar door te zeggen dat het vies is, leer je je kind dat modder en zand (want dat is het) iets is waar je als mens niets mee te maken moet hebben.

En zo creëer je met kleine stapjes een scheiding tussen mens en natuur. We moeten ons daar veel bewuster van zijn. Pas als we weer diep in ons hart voelen hoe hard we de natuur nodig hebben om te overleven, dan kunnen we goed voor onze omgeving zorgen en deze weer gezond maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – met oefeningen in een natuurlijke omgeving, is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De ontdekkingsreiziger in je aanspreken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 maart 2012

Dag 202: De ontdekkingsreiziger in je aanspreken

Jaren geleden was ik zo gelukkig om een roerdomp te zien aan de slootkant bij mijn huis. Ze zouden in het rietachtige gebied hier toch vaker moeten zitten. Ik scan met de verrekijker het riet wel eens af, maar ik zie en hoor ze niet. Maar vandaag zag ik er wel eentje. In het gras. Dood.

Zo had ik de roerdomp liever niet gezien natuurlijk. Ware het niet dat ik zijn veren nu eens goed kan bekijken. Ondanks de teleurstelling komt mijn verwondering over deze mooie vogel naar boven. Ik bekijk hem van alle kanten. Je voelen als een ontdekkingsreiziger en je laten aantrekken door dingen die je onbekend zijn, haalt het kind in je naar boven. De energie die dat met zich mee brengt, maar ook de voldoening die je krijgt als je met je zintuigen op ontdekkingsreis gaat, is fenomenaal.

Ooit ging ik met een vriendin naar Disney in Parijs. We hadden afgesproken dat we door onze kinderogen naar de attracties zouden kijken. We hebben ons volledig uitgeleefd en renden van hot naar her. We lieten ons leiden door alles wat we leuk of spannend vonden. Geen vaste route of het idee dat we alles zouden moeten zien, maar gewoon onze zintuigen volgen, dat was het plan. Moe maar uiterst voldaan stortten we ’s avonds in bed om diep te slapen van alle vermoeienissen. Dit resulteerde de volgende dag in een zeer ontspannen staat van Zijn.

Het is goed om regelmatig door de verwonderogen van het kind in je te kijken. Automatisch gaan dan allerlei zintuigen aan. Je wilt dingen aanraken (wat je vroeger niet mocht van je moeder) of misschien wel proeven (wat je ten stelligste werd ontraden), of je wilt gewoon je neus achterna (zonder bang te zijn dat je vader en moeder in paniek raken).

In moderne musea krijgen ze het door. De vaste looproutes worden vervangen door ‘volg je gevoel’ routes die voor iedereen anders kunnen zijn. De museum ervaring is daardoor veel intensiever en het onderwijs aspect komt beter tot zijn recht.

Nu nog iedereen de natuur in krijgen om daar ontdekkingsreiziger te spelen. Hoe meer we ons erover verwonderen, hoe meer respect we ervoor krijgen. Bescherming van iets dat we respecteren en waar we van zijn gaan houden, is het logische gevolg.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je opnieuw leren verwonderen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Vijf jaar oud en nu al bang voor de natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 maart 2012

Dag 200: Vijf jaar oud en nu al bang voor de natuur

Een bizarre tegenstelling kom ik deze week tegen. Ik merk een groot contrast op tussen twee kleine meisjes en hun verbinding met dieren. Het eerste meisje van 5 jaar, ontmoet ik in het vogelhospitaal. Ze krijgt daar met haar klasgenootjes een rondleiding. De meeste kinderen zijn nieuwsgierig en kijken om zich heen, soms een tikje voorzichtig, maar meestal verwonderd over wat ze allemaal zien. Dan zie ik het meisje buiten onbedaarlijk huilen. De juf komt dichterbij en ik hoor haar zeggen: “Maar een eend is toch niet zo eng?” Het meisje huilt dikke tranen en de juf haalt haar weg bij een kwakende eend.

Als het meisje met haar groepje even later de ziekenboeg in komt is er al snel hilariteit in de groep omdat het nogal ruikt in deze ziekenzaal. Snel knijpen de kleine handjes de neuzen dicht. Nieuwsgierig kijken ze in de hokken en zeggen wat ze denken te zien zitten. Sommigen weten het precies anderen zeggen eend tegen een zwaan of meerkoet.

Dan grijpt de juf weer in: het eerdergenoemde meisje is in paniek en probeert haar huilen in te houden, maar dat lukt niet zo goed. Half hyperventilerend wordt ze door de juf mee naar buiten genomen, weg van de vogels. De andere kinderen kijken haar verbaasd na. Wat is er hier, behalve de lucht, nu zo eng?

Het andere meisje dat mijn aandacht ving, is een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd die in een aflevering van de Dog Whisperer de opdracht krijgt om met twee honden te gaan wandelen op straat. Haar buurvrouw, van wie de honden zijn, kan niet met ze over straat zonder dat ze verschrikkelijk trekken of bang zijn. De hondenfluisteraar legt het meisje heel simpel uit wat ze moet doen, en ze doet het braaf. Tot verbazing van de eigenaresse van de honden. De reden: het meisje heeft geen vooroordelen of angsten, maar is in het Nu en doet het gewoon. Geen enkel spoor van nervositeit of ongerustheid. Missie ‘honden heropvoeding’ geslaagd.

Wat mij nu het meest intrigeert is hoe het kan dat er zo’n groot verschil tussen deze twee meisjes van 5 zit. Bang voor een hond zijn, daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar voor een eend? Zou het eendenmeisje nog nooit de eendjes hebben gevoerd? Zou ze überhaupt wel in contact komen met dieren of met een natuurlijke omgeving? Het leek echt of dit de eerste keer was. Het hondenmeisje was een natuurtalent, voelde zich helemaal senang met dieren om zich heen, zoals de meeste kinderen in het vogelhospitaal. De verwondering over het leven was veel groter dan hun angst.

Ik vraag me oprecht af wat er van dit kleine meisje terecht moet komen als er nu al geen verwondering is over het natuurlijke leven om haar heen…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ontdekkingsreiziger in eigen tuin – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 januari 2012

Dag 164:  Ontdekkingsreiziger in eigen tuin

Niet alleen buiten kom je juweeltjes tegen, zoals gisteren, toen ik die prachtige zwammen zag. Vandaag werd ik aangetrokken door een schitterend citaat waar de verwondering over de natuur wel heel mooi in beschreven wordt:

“Minute creatures swarm around us…objects of potentially endless study and admiration, if we are willing to sweep our vision down from the world lined by the horizon to include the world an arm’s length away. A lifetime can be spent in a Magellanic voyage around the trunk of a tree.”

Het citaat is van Edward Osborne Wilson (1929), bioloog, onderzoeker en auteur.

Ik wordt heel blij van dit citaat omdat het voor mij de nog steeds grote onbekendheid weergeeft die wij hebben met de wereld om ons heen. Nog steeds worden er nieuwe organismen ontdekt, ter land en ter zee. De mens wekt de indruk het allemaal al zo goed te weten hoe het er op onze planeet aan toe gaat. Maar Wilson geeft met dit citaat aan dat we blind zijn voor de kleine wereld, en geen idee hebben welke invloed het uiteindelijk op ons kan uitoefenen.

Dit moet schrijver Michael Crichton’s inspiratie zijn geweest om zijn allerlaatste (niet door hem zelf afgemaakte) boek te schrijven: Micro. Ik ben net in het boek begonnen, en ongetwijfeld zal er zich een enorm drama gaan afspelen op micro niveau. Het mooie is dat er een kern van waarheid in zit: er spelen zich misschien wel drama’s af aan de voet van de eik achter mijn huis waar ik geen idee van heb. Ik moet op ontdekkingsreis,  in eigen tuin!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De eenzame pinguin ; 365 dagen verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


14 januari 2012

Dag 151: De eenzame pinguin

Op het Otago schiereiland, vlakbij de Nieuw-Zeelandse stad Dunedin bevinden zich bijzondere vogelkolonies, waaronder die van de Geeloog pinguin (Megadyptes antipodes). Je mag er gelukkig alleen onder begeleiding naartoe, want dat gedeelte van het eiland is verklaard tot natuurreservaat voor deze Nieuw-Zeelandse natives. Via een uitgebreid overdekt en gecamoufleerd loopgravenstelsel begeleidt een gids je tot zeer dicht bij de nesten. De internationale groep van ongeveer 15 mensen is opgewekt en nieuwsgierig. Bij de eerste aanblik van een pinguin nest slaat dit om in totale verwondering. Zie hier waarom:

Ah mam, is er nog een hapje? (c) Francoise Vaal

Weldra zal vader op pad moeten gaan om meer voedsel te brengen naar deze hongerige snelgroeiende peuters.

Vader tuurt over het strand of de kust veilig is. (c) Francoise Vaal

Na een grondige inspectie van mogelijk gevaar op het strand, waagt hij de overtocht.

De eenzame pinguin

Een verantwoordelijke vader op weg naar de Stille Oceaan. (c) Francoise Vaal

Tegen deze beelden kan geen enkel verhaal op. De herkenning van het leven, het opgroeien, het eten en zorgen, maakt dat ik me voor altijd met dit kleine gezinnetje verbonden zal voelen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur door de ogen van een kind


31 oktober 2011

Dag 98: Natuur door de ogen van een kind

“The pursuit of truth and beauty is a sphere of activity in which we are permitted to remain children all our lives.” ~ Albert Einstein

Ik vind dit wel een toepasselijke quote voor een aantal bevindingen van de afgelopen dagen. Allereerst kwam ik ergens in een artikel tegen dat een echtpaar met hun jonge kinderen op wereldreis waren en zij anders naar de wereld gingen kijken juist door de aanwezigheid van de kinderen. Ze noemen als voorbeeld dat ze bij een gigantische waterval in Brazilië zijn aangekomen en de kinderen eigenlijk alleen maar oog hebben voor een vlinder. De ouders worden tijdens hun reis steeds geconfronteerd met de verwondering van hun kinderen, die heel anders lag dan bij hen zelf.

Toen ik de afgelopen week aan het wandelen was viel me het verschil op tussen kinderen die aan de ‘leiband’ van de ouders liepen, en kinderen die vrij waren. De vrije kinderen konden zelf op ontdekkingsreis gaan in het bos en daarmee hun eigen zintuigen volgen. De andere, onvrije, kinderen werden door hun ouders veroordeeld voor het vies maken van hun broek of schoenen en werden ook steeds gewaarschuwd voor vieze of gevaarlijke dingen. Zij zagen er een stuk ongelukkiger uit dan de vrije kinderen. Dat het een hele opgave was om met hun ouders het bos in te gaan, was wel duidelijk.

Er zit natuurlijk een groot verschil tussen het helemaal aan het lot overlaten van kinderen en ze zoveel mogelijk beperken in vrijheid. In beide gevallen is er geen goede verbinding tussen de ouders en de kinderen. De één is niet echt geïnteresseerd in de belevingswereld van het kind, en de ander wil zijn wil opleggen aan het kind of denkt alleen aan de eigen consequenties (wassen van de kleding).

De meest enthousiaste kinderen zie je, als in ieder geval één van de begeleiders (kan ook opa of oma zijn) meegaat in de nieuwsgierigheid van de kinderen, of sterker nog: wanneer de ouder zelf in zijn kind-rol stapt en zich ook over van alles verwondert.  Je ziet dan een prachtige gedeelde geestdrift ontstaan. Even uit de verantwoordelijke rol stappen (zonder gevaarlijk te gaan doen) en met verwondering naar de wereld om je heen kijken, los van conventies en patronen, is bevrijdend en geeft energie.

De meest eenvoudige vragen die je dan kunt stellen kunnen baanbrekend zijn. En daar hoef je geen wetenschapper voor te zijn. Einstein gebruikte zijn kinderlijke nieuwsgierigheid om naar de natuur te kijken en dat legde hem geen windeieren.

Een Duitse bioloog keek door kinderogen naar vervormde bomen en vroeg zich af: die boom heeft een bult, waarom is dat? En zo ontstond zijn onderzoek naar hoe bomen zichzelf verstevigen na een tak-breuk. Dit principe is gekopieerd en wordt nu in de bouw toegepast.

Brainstormen over een probleem gaat ook alleen maar goed als je door kinderogen naar het probleem durft te kijken. De ontvankelijkheid en vrijheid geven ruimte voor nieuwe ideeën.

De simpele vraag van een kind: “Hoe kan die boom nou zoveel water opzuigen? Heeft ie een pomp?” is voor wetenschappers een hele goede vraag, want hoe doet die boom dat eigenlijk zonder elektrisch aangedreven motoren? Mijn volgende gedachte is dan meteen: wij zouden dat ook zonder opgewekte energie moeten kunnen!

Nieuwsgierigheid, verwondering en vrij zijn van conventies, dat zijn de belangrijkste componenten om met een frisse blik naar iets te kijken. Laten we die kwaliteiten zo lang mogelijk respecteren in onze kinderen, wie weet is de volgende Einstein in aantocht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen