Tagarchief: vogels

Jong gevoeld, oud geperfectioneerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 april 2012

Dag 252: Jong gevoeld, oud geperfectioneerd

Op een winderige dag als vandaag is het een cadeautje om de vogels te zien laveren op de windstromen. Vanachter mijn bureau zie ik een koppel eenden met grote snelheid dalen, naar mijn idee recht op een weiland af, maar op het laatste moment maken ze een klein beweging en landen feilloos in een sloot. Alleen al het kijken naar de beweging doet iets met me, ik beeld me in dat ik diezelfde beweging ook maak. Dat voelt goed! Het doet me denken aan de ritjes in de zweefmolen die ik als kind maakte.

Later vandaag zie ik ganzen worstelen met vallende winden terwijl een buizerd probeert stil te hangen om naar eten te zoeken. Als je naar hun vleugels kijkt kun je de inspanning bijna voelen. Ieder spiertje in hun vleugel reageert op luchtdruk. De zintuigen staan op scherp. Zo zijn ze opgegroeid en hebben ze hun vlucht geperfectioneerd, net als de ooievaars die toch wel het mooiste zweven vandaag.

Wat zou er gebeuren als wij onze jeugd doorbrengen met het perfect leren volgen van onze zintuigen? Niet alleen de fijne motorische beweging tot in de puntjes leren beheersen, maar ook het ontwikkelen van de intuïtie, het aanvoelen van gevaar, het gaan reageren op licht, richting, warmte, het instinctief leren kiezen voor gezonde voeding en ga zo maar door. Maar hoe krijg je dat voor elkaar?

Duidelijk mag zijn dat kinderen dat niet leren door veel binnen te zitten en hun tijd door te brengen achter een computer. Door buiten te spelen en te leren omgaan met de omgeving gaan alle zintuigen open en leert het lijf, maar ook de geest, wat goed is. Kinderen die deze ruimte krijgen hebben daar op latere leeftijd profijt van. Ze weten wat ze moeten doen om zich goed te voelen, of hoe ze daar weer naar terug moeten na een lastige tijd. Als de ervaring er eenmaal is, laat dit een onuitwisbare indruk achter. Jong geleerd, oud gedaan.

Het is voor niemand te laat om opnieuw in contact met de zintuigen te komen. Het duurt hoogstens wat langer omdat er meer geconditioneerde lagen afgepeld moeten worden. Dus wat let je om opnieuw te leren vertrouwen op jezelf?

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Gekwetter, gesputter, getril, gekras, gekwek en gegak. Heerlijk! – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 april 2012

Dag 248: Gekwetter, gesputter, getril, gekras, gekwek en gegak. Heerlijk!

De afgelopen dagen zit het weer niet echt mee om eens lekker lang in de natuur te vertoeven. Of je wordt overvallen door een regen- of onweersbui, of je waait weg. Je hebt dan natuurlijk de neiging om binnen te blijven waar het lekker comfortabel is. Doordat je jezelf dan afsluit van de natuurlijke omgeving, worden de zintuigen ook in slaap gesust. En juist die zintuigen laten ons voelen dat we leven!

Dus toch naar buiten in de regen. Ik moet wel (gelukkig), want hondlief moet wandelen. In het gehate regenpak gehesen en hup naar buiten. De capuchon moet ook op en dat vind ik nog het meest vervelende, want dan kan ik niet goed om me heen kijken. Maar vandaag is dat mijn geluk.

Vanwege tegenwind en regen kan ik alleen maar naar de grond kijken. En daardoor vallen ineens alle vogelliederen op. Van alle kanten hoor ik gekwetter, gesputter, getril, gekras, gekwek en gegak in alle denkbare volumes. Ik erger me aan de capuchon omdat die tussen mij en het geluid zit. Gelukkig houdt de regen even op en kan ik hem af doen. De geluiden komen nu ongefilterd op me af en als vanzelf komt er een glimlach op mijn gezicht.

Het is lastig om niet meteen een etiketje op ieder geluid te plakken. Op het moment dat je denkt “dat is een karekiet”,  zit je alweer in je hoofd en verbreek je de zintuiglijke verbinding.

Niet analyseren, alleen luisteren en het gevoel door je heen laten gaan dat je van het gezang krijgt. Pas als je dat ervaren hebt kun je een omschrijving aan je gevoel geven. Vandaag is dat voor mij het woord ‘veiligheid’. Het vrolijke onophoudelijke zingen van grote en klein vogels raakt mijn zintuig voor veiligheid op een heel prettige manier. Ineens zijn de regen en wind lang zo erg niet meer.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren om jezelf over te geven aan de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Zingen zoals je gebekt bent


9 januari 2012

Dag 146: Zingen zoals je gebekt bent

Als er één ding is dat snel opvalt zodra je voet op Nieuw Zeelandse bodem hebt gezet, dan zijn het wel de afwijkende vogelgeluiden. Sommige geluiden zijn heel herkenbaar -die van een mus of merel- maar die van de vogels die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen, vallen direct op. Als  je ooit in een dierentuin het geluid van de Australische Kookaburra hebt gehoord, dan weet je hoe vreemd vogelgeluiden in Nederlandse oren kunnen klinken.

De eerste zanger die me opvalt, is de Bell Bird. Hij doet zijn naam eer aan, want hij klinkt als de spreekwoordelijke klok. Te zien krijg je hem amper, dit kleine zangertje met enorm stemgeluid houdt zich graag een beetje schuil. Al turend over de regenwouden met de prachtige varenbomen, probeer ik de Bell Bird te ontwaren. Zonder resultaat.

Meer geluk heb ik later als ik een ander inheems vogelgeluid onterecht bestempel als een door mensen gemaakt geluid. Het klinkt zo vreemd dat het voor mijn oren bijna geen vogel kán zijn! Bij het spotten van deze native heb ik meer geluk. De Tui is bijna net zo groot als een merel en bovendien zwart met een prachtige witte veer op de bef, dus valt wat sneller op in het groen. Hier vind je een voorbeeld waarvan je een beetje een idee krijgt, maar geloof me, het kan nog veel gekker klinken!

Verliefd word ik echter op het ritmische geluid van een klein vogeltje dat ook bijna overal is te horen: de Grey Warbler ( in het Nederlands: de Maori mangrove zanger). Ik hoor hem voor het eerst in het Abel Tasman park, aan de noordelijke kust van het Zuid Eiland. Het is een funky ritme dat zo aanstekelijk werkt dat je mee moet bewegen met het ritme! Het blijft ook in je hoofd zitten. Op dat moment weet ik nog niet dat het de Grey Warbler is. Ik probeer het voor te zingen aan een lokale biologe, die haar best doet, maar er niets mee kan. Pas als ik een cd beluister met Nieuw Zeelandse vogelgeluiden, leer ik wie de hiphop zanger is.

Dat is niet het enige dat me duidelijk wordt. Er is een duidelijk verschil in ritme tussen de zanger op de cd en die in het Tasman park. Die op de cd is veel rommeliger, maakt wel dezelfde tonen, maar niet in het aanstekelijke ritme.

Overal waar ik een Grey Warbler hoor, maak ik een vergelijking met de eerst gehoorde versie. Geen enkele lijkt erop. De Tasman versie wint het te allen tijde van alle anderen. Het is natuurlijk onzin om te denken dat er één vogeltje afwijkt van de groep. Ongetwijfeld zullen de andere soortgenoten ook allemaal hun eigen lied zingen, alleen met dermate kleine verschillen dat het een mensenoor niet opvalt.

Ik realiseer me hoe mooi het is dat ze niet op elkaar lijken, dat ze hun eigen ding doen, zo goed als ze kunnen. Daar zouden wij mensen ook eens vaker stil bij moeten staan:  dat we niet klakkeloos kopiëren van wat ons voorgeschoteld wordt in het leven, maar dat we ons eigen lied maken en authentiek durven zijn.

Wat een wijze les van een heel klein vogeltje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur