Tagarchief: vrijheid

Speelsheid is verplicht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juni 2012

Dag 306: Speelsheid is verplicht

En dan is het moment daar: het vrijlaten van de vogels nu hun ‘ziekenhuisopname’ in het vogelhospitaal. Voor medewerkers is dit natuurlijk de kroon op het werk. Na soms maanden van verzorging mogen ze dan eindelijk weer de wijde wereld in.

De buizerds in de grote buitenkooi zijn ook aan de beurt. Maar daar valt me iets anders op. De buitenkooi bestaat uit een betonnen ondergrond met daarop geplaatst zitplekken en een schuilhok, en is omgeven door een stevig net. De buizerds hebben doorgekregen dat ze dit net kunnen gebruiken om in te hangen en zo hun vleugels eens lekker te laten wapperen. Let wel, ze kunnen flink rondvliegen in de kooi dus de extra vleugelbewegingen hebben ze niet echt nodig. Het lijkt er toch echt op dat het speelsheid is. Zo vliegen ze een rondje, zo hangen ze eens lekker ondersteboven in het net en maken daar soms ook nog geluid bij. Keer op keer zoeken hun machtige poten het net en laten ze los om vervolgens met het grootste gemak zich te laten dragen door hun vleugels. Ik word er bijna jaloers op, want het lijkt me heerlijk als je dit kan.

Het is duidelijk dat mijn zintuig voor spelen geactiveerd wordt. Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat er te weinig écht gespeeld wordt. Ik heb het niet over alle digitale online games, maar over het spontane spelen in de buitenlucht. We gaan al te weinig naar buiten, en als we al gaan, dan zit ons hoofd nog steeds vol met verantwoordelijkheden. We ‘moeten’ bijvoorbeeld hardlopen of fietsen voor onze gezondheid, of we moeten snel de hond uitlaten zodat we weer verder kunnen met ons werk.

Spelen geeft niet alleen een gevoel van ruimte en vrijheid maar haalt ook de creativiteit in ons naar boven. Speelsheid ervaren is een must voor ons welbevinden. Waarom vergeten we het dan zo vaak?

De buizerd maakt gebruik van wat voorhanden is en laat zijn creativiteit erop los. Vertaald naar menselijke begrippen weet ik zeker dat dit veel meer voldoening geeft dan het meedoen met kant-en-klare spelletjes. Het zelf een hut bouwen met gevonden materialen is veel leuker dan een kant en klare gekochte hut. De ruimte, vrijheid en creativiteit zit vooral in het zelf bedenken en vormgeven van de activiteit.

Misschien zijn we het vergeten toen we opgroeiden en hebben we het zintuig stilgelegd zoals we dat met meer gedaan hebben. Nu de vakantieperiode is begonnen, is het misschien goed om eens flink te spelen, als er toch minder verantwoordelijkheden zijn. Bouw een hut, of leg een compleet waterwerk op het strand aan, rol van een duin… of nee beter nog: laat je leiden door je zintuig en verzin het zelf!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen opnieuw aan het werk leren zetten? Klik hier

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een goede relatie begint bij jezelf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juni 2012

Dag 291: Een goede relatie begint bij jezelf

Het verbaast me iedere keer weer hoe dieren in onze omgeving een spiegel voor ons zijn. Vooral honden blijken keer op keer in staat te zijn om ons iets te vertellen over onszelf.

Toen ik gisteren bij de deur afscheid nam van een cliënt, liep mijn hond naar buiten. Ze liet zich vallen in het grind en ging er uitgebreid in rollen. Ze doet dit vaker, het is een soort massage voor haar rug. De cliënt keek naar de hond en zei: “Ik zou ook veel vaker mijn zintuigen moeten volgen en doen waar ik op dat moment zin in heb, net als je hond.” Een mooi afsluitend inzicht van een sessie over het volgen van je Vrije Zelf.

Later in de middag wandelde ik over de hei, en ontmoette twee mensen met een zwarte Schotse terriër. Het hondje was zeer geïnteresseerd in mijn hond en al snel dartelden ze over de hei, de terriër keffend van plezier.

De eigenaren lieten mij weten dat ze de hond pas een paar dagen hadden. Hij was weggedaan door iemand die vond dat hij te hard aan de riem trok, en teveel blafte. De nieuwe eigenaren werden gewaarschuwd dat ze hem goed aan de lijn moesten houden anders zouden er wel eens ongelukken kunnen gebeuren. De nieuwe baasjes voelden het hondje echter aan en lieten hem juist los in een gebied waar veel honden komen.

Met een volledig relaxte uitstraling sloegen ze het hondje gade en riepen ze hem als ze echt verder wilden lopen, waarop hij hen braaf volgde. “Het lijkt wel een ander hondje, ” zeiden ze.

De wijze les die we hieruit kunnen trekken is dat wanneer we zelf relaxed zijn en vol zelfvertrouwen, we dit over brengen op anderen. We zijn in staat om de ander ruimte te geven en daarmee ons respect te tonen.

Wanneer we angstig zijn of in een negatieve denkspiraal zitten, uit zich dat in ons gedrag en onze houding. We gaan duwen en trekken in onze relaties, en veroorzaken dat anderen zich van ons afkoppelen. Je zou dus kunnen zeggen dat een gelukkige relatie bij jezelf begint.

Als je balans, harmonie en ruimte uitstraalt dan is de kans groter dat de ander hier positief op reageert. Is dit niet het geval dan zit er duidelijk iets scheef in het leven van de ander. Maar dan nog, als je hiervoor ruimte geeft en de incidentele buien van de ander respecteert en bespreekt wat er aan ten grondslag kan liggen, dan is de kans groot dat er snel weer balans wordt gevonden. Ga je jezelf opdringen, maak je jezelf kwaad, erger je je aan de ander, dan maak je geen ruimte en is de reactie op jouw gedrag navenant.

De Schotse terriër kreeg het vertrouwen, de rust en de ruimte en leerde ineens zichzelf te zijn. Een vrolijk en sociaal hondje was het resultaat.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen!  Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf –  is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De psychische deur achter je dicht trekken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 juni 2012

Dag 289: De psychische deur achter je dicht trekken

Iedereen die een vogelhuisje in de tuin heeft hangen en het gepiep van jongen heeft gehoord, wacht met spanning het moment van uitvliegen af. Als je geluk hebt, dan maak je het mee, maar helaas is de kans groter dat je het niet ziet. “Maar dan hoop ik dat ze terugkomen om te slapen, ” hoorde ik een buurvrouw zeggen. Alweer helaas, want de meeste kleine tuinvogels komen niet meer terug in het nest. Eruit is eruit.

Praktisch gezien doen de meeste mensen dat ook, maar psychisch gezien valt dat nog heel erg tegen. Allemaal hebben we wel een ‘wond’ opgelopen in onze jeugd, omdat er in een bepaalde behoefte niet werd voorzien. De één leert er goed mee omgaan, maar anderen neigen naar een strategie die een tijdlang werkt, maar vervolgens niets meer voor hen doet. Dat is het moment waarop er problemen in een mensenleven ontstaan.

Misschien ben je het met een aantal normen en waarden van je ouders wel eens en draag je die graag met je mee. Maar wat nu als hun normen en waarden in een voor jou essentiële behoefte niet konden en kunnen voorzien?

Vaak blijven we de deze onvervulde behoefte met ons meesleuren en projecteren we het gebrek op onze geliefden. Van hen wordt verwacht dat ze het gat opvullen dat de ouders ooit hebben doen ontstaan. Helaas zullen ze daar nooit aan kunnen voldoen, omdat ze je ouders nu eenmaal niet zijn. De kunst is om de wond te accepteren en daarmee jezelf te accepteren. Ophouden met het zoeken naar opvulling van de wond, loslaten dus, kan het meest waardevolle zijn wat je ooit zal overkomen. Dan verlaat je het huis van je ouders pas echt, als de psychische ballast band is doorgesneden. Je bent vrij om echt jezelf te worden. Net als al die uitgevlogen vogeltjes.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Loslaten van wat niet meer werkt? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Een natuurlijke bevrijdingsdag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 mei 2012

Dag 259: Een natuurlijke Bevrijdingsdag

Het is tegelijk een moeilijk maar ook prachtig moment: het loslaten van na ziekte herstelde vogels. Vandaag kon ik een fitis zijn vrijheid geven en mocht een gierzwaluw ook het luchtruim kiezen. De zintuigen voor ruimte en beweging resoneren automatisch mee als je ze weg ziet vliegen. Je herkent dat gevoel van vrijheid. Misschien wel van vroeger, als op vrijdagmiddag de school uit ging, of misschien nog steeds wel op de vrijdag als je de deur van je werk achter je dichttrekt.

Als ik naar de vogels kijk die nog allemaal in hun kooien zitten dan bekruipt me een schuldgevoel. Ik begrijp dat mensen graag een vogel dichtbij hebben, vanwege hun zangkunsten, of gewoon omdat ze leuk of mooi zijn. Je kunt intens om ze geven en het beste met ze voor hebben en ze toch in een gesloten kooi houden.

“If you love somebody set them free,” zong Sting ooit. Het was een grote hit, maar ik vraag me af of de inhoud ervan door iedereen wel begrepen werd. De kunst van het houden van iemand, of het nu een mens, dier of ander organisme betreft, is het in de vrije essentie laten zijn van die ander. Dat betekent geen beperkingen opleggen, niet veroordelen tot gevangenschap of allerlei regels, maar kunnen genieten en houden van de ander zoals hij/zij/het is. Dat is nog knap lastig, want automatisch willen we diegene waar we van houden veel om ons heen hebben, en dat gaat het beste door ze vast te ketenen (figuurlijk gesproken, mag ik hopen).

In relaties vinden we het al heel moeilijk om de ander compleet vrij te laten, maar dat geldt ook voor onze relatie met de natuur. We stoppen dieren in dierentuinen omdat we er graag naar kijken en er misschien wel intens om geven. We begrenzen natuur door bomen om te hakken of versperringen neer te zetten zodat de natuur een halt toe wordt geroepen. We houden onze tuinen onkruid vrij, omdat we van die mooie bloemen houden en niet van de minder esthetische soorten, en dus begrenzen we die waarvan we houden in perken en borders, goed in het zicht maar niet vrij om te bewegen.

Wat een bizarre tegenstelling zit er toch in de mens: je bent van een organisme gaan houden omdat je het in vrijheid in zijn eigen doen en laten ervaren hebt. Vervolgens leg je ketenen aan uit liefde, maar daardoor gaat de essentie die je eerder ervoer, juist verloren. Waarvan moeten wij ons zelf nu eigenlijk bevrijden?

Een gierzwaluw en een fitis zijn prachtig om dicht bij je te willen houden. Maar wat een schitterend gezicht als ze de wind onder hun vleugels krijgen. Dat ze helemaal in hun element zijn, resoneert in ieder geval veel harder in mij dan wanneer ze achter de tralies zitten. En toch ben ik ook blij dat ik ze van dichtbij, vanachter diezelfde tralies, eens goed heb mogen bekijken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten en jezelf bevrijden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het gevecht tegen tijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 april 2012

Dag 240: Het gevecht tegen tijd

Terwijl ik vandaag in de tuin aan het werk ben, valt me op hoe vaak ik denk aan de tijd; hoe laat het is en of ik al naar mijn volgende klusje moet overstappen. Ik heb vandaag geen horloge om, dat scheelt, maar toch laat ik me beïnvloeden.

Als ik zo eens naar de plantjes kijk, realiseer ik me dat zij bijna geen tijd kennen. Alleen met licht en donker en de 4 seizoenen houden ze rekening. Wat heerlijk overzichtelijk. Ze wachten op het juiste aantrekkelijke moment en dan gaan ze iets doen: bloeien of groeien.

Ook bijzonder, en tegelijk zo gewoon, vind ik het dat zaadjes soms jarenlang in een verpakking kunnen zitten en als je ze in de aarde stopt en water geeft, dan gaan ze ineens aan de slag. Geen enkel besef van tijd, maar met een focus op ideale omstandigheden. Je zou ook kunnen zeggen dat ze heel geduldig zijn. Als je geduld hebt dan maakt tijd je niet uit.

Het is een kunst om als mens geduld te bewaren en te wachten totdat de ideale situatie zich voordoet. Om toch maar ergens grip op te hebben kiezen we dan vaak voor een mindere situatie, soms zelfs een partner die maar gedeeltelijk voldoet of kopen we iets wat net niet is wat we eigenlijk zouden willen. Dan hebben we in ieder geval maar wat. We zijn dus kennelijk in staat om ‘onze ziel te verkopen’ om maar niet geduldig te hoeven afwachten.

Ik kijk naar de zaaibakjes waar ik zojuist zaden in heb geplant, in de hoop dat er tomaten, aubergines en uien uit op rijzen. Wekenlang zal ik geduld op moeten brengen voordat ik ze zelfs maar kan overbrengen naar de moestuin en dan zal ik nog langer moeten wachten.

Ineens moet ik denken aan de film Easy Rider waarin acteurs Dennis Hopper en Peter Fonda met de motor op pad gaan en demonstratief hun horloge weggooien. Eigenlijk helemaal geen slecht idee. Het brengt enorme vrijheid met zich mee waarin je kunt openstaan voor aantrekkelijke situaties zonder de tijd in de gaten te hoeven houden.

Jammer dat we alleen vaak afspraken met anderen hebben. Op tijd zijn, is dan toch wel zo respectvol. Maar het geeft aan dat het goed is om met grote regelmaat de tijd los te laten en te varen op je pluk-de-dag gevoel. Die vrijheid geeft dubbel zoveel energie.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

5 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gevangen in een te beperkt hoofd


19 oktober 2011

Dag 86: Gevangen in een te beperkt hoofd

Vanmorgen word ik getrakteerd op prachtige luchten hier in de polder. Het zijn enorme wolken die alleen maar groter lijken te worden. Ik blijf staan en verwonder me over dit prachtige schouwspel. “De Oude Meesters zouden hier wel raad mee geweten hebben”, zeg ik hardop.

Waarom voel ik me vandaag zo aangetrokken tot deze almaar expanderende wolken? Ik kijk en voel bij mezelf en heb de neiging om mijn armen te spreiden en weg te vliegen met de laagovervliegende zwanenfamilie. Wat heerlijk als je toch zo weg kunt vliegen en gebruik kunt maken van de ruimte. Dat is kennelijk vandaag belangrijk voor me.

Thuis aangekomen kruip ik achter de computer en bekijk wat oude tweets in mijn favorieten. Meteen wordt mijn aandacht getrokken door een aantal die juist met beperking van vrijheid en ruimte te maken hebben:

–         Orka Morgan in gevangenschap en de Orka blog van Nico Dijkshoorn

–         Het als comfortabel verkopen van een zeugenkooi, gespot op een landbouwbeurs door Wakker Dier

Ieder mens heeft zijn mond vol over vrij zijn. We willen allemaal de vrijheid hebben om te doen en laten wat we willen. O wee als we daarin beknot worden, dan schreeuwen we moord en brand! Hoe kan het toch zijn dat je als mens dan bedenkt dat het wel oké is om een levend wezen klem te zetten in een kooi? Wat gebeurt daar toch in ons brein?

Nico Dijkshoorn stelt in zijn blog dat we gevangen zitten in een veel te beperkt hoofd. Hij heeft in de kern gelijk. We leren wel veel op school, stoppen ons hoofd vol met informatie, maar vooral met informatie die anderen zo hebben bedacht. We volgen datgene wat ons wordt voorgeschoteld en krijgen (of nemen) geen ruimte om zelf na te denken. Daar begint de gevangenschap in ons hoofd.

De meesten van ons leren niet om zelf initiatieven te ontplooien, om vrij te zijn in de wijze van leren (progressieve scholen daargelaten) en zelf op ontdekkingsreis uit te gaan. We worden gevormd naar wat er van ons verwacht wordt en dat komt niet alleen door het onderwijs, maar ook door reclamemakers die uitmaken dat we een trend moeten volgen willen we erbij horen.

Mensen die verder durven denken, die uit de tredmolen durven springen en de vrijheid nemen om zelf naar de waarheid op zoek te gaan, ontspringen die beperking. En dat zijn de out-of-the-box denkers, de #durftevragen tweeps, de Occupiers op Wallstreet, de natuurvoorvechters etc.

We blijven maar oude wetmatigheden volgen en zitten daarin gevangen. We zijn helemaal niet vrij! Laat staan dat we een dier de vrijheid kunnen geven. Dat kunnen we niet eens bedenken.

Vrijheid begint met het creatief zoeken naar andere, betere mogelijkheden. In dit specifieke geval om dieren zo dicht mogelijk bij hun authentieke dier-zijn te laten komen.

Weg met zeughekken en te kleine bassins dus.

Leve de ruimte.

“Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.” ~Ralph Waldo Emerson

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor ruimtelijke coaching klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dilemma: gevangen of vrij


22 augustus 2011

Dag 48 : Dilemma: gevangen of vrij

Gisteravond werd deel twee uitgezonden van Ocean Giants, wederom een prachtige BBC serie, ditmaal over dolfijnen en walvissen. Ik denk dat er geen mens ter wereld is die niet blij wordt als hij deze prachtige dieren uit het water ziet springen. De snelheid van de dolfijnen en de enormiteit van de walvissen spreken tot de verbeelding. Deze dieren zijn net als wij bewust van zichzelf, en wellicht vinden we ze daarom wel zo bijzonder.

Voor een Nederlander is het Dolfinarium in Harderwijk de eerste logische stop om dolfijnen en orka’s te zien. Ik kan me nog goed herinneren dat ik als klein meisje geobsedeerd was door de springende dolfijnen. Twintig jaar later was ik blij dat ik in Sea World Florida was, om daar dolfijnen te mogen aaien en van dichtbij een reusachtige orka een ‘bommetje’ te zien maken. Ik vond het geweldig, en toch doet het zeer.

Het dilemma van de natuurliefhebber: je wilt de dieren graag zien en je kunt er dan soms niet onderuit om ze in een dierentuin of aquarium te gaan zien. Ik vond de film Free Willy geweldig, ik keek meer naar de orka dan naar de verhaallijn. Toen ik hoorde dat de orka werd vrijgelaten en naar IJsland was gebracht om daar weer te leren vrij te zijn, vond ik dat nog beter! Iedere dag volgde ik de webcam en het dagboek en las hoe het met hem ging. Aan de ene kant was ik blij om een orka in een film te zien, en aan de andere kant was ik oh zo blij dat er een poging werd gedaan om hem vrij te laten.

Onlangs zag ik de film The Cove, waarin Ric O’Barry (ooit trainer van Flipper, ’s werelds beroemdste dolfijn) vecht tegen het doden van dolfijnen in Japan. O’Barry stond ook ooit voor het dilemma: werken met deze prachtige dieren, of vechten voor hun vrijheid.

Ik voel me verscheurd: ik ben zo blij dat ik als klein meisje naar Flipper mocht kijken. Hoe had ik anders geweten wat dit voor bijzondere dieren waren?  Juist deze films hebben mijn liefde voor de natuur aangewakkerd. Flipper, Skippy, Grizzly Adams, ik zag ze allemaal en achteraf ben ik daar blij om.

Toen ik vorig jaar in het aquarium van Atlanta in de haaientunnel een walvishaai over me heen zag zwemmen, was ik diep ontroerd. Ik was er niet weg te slaan. Maar ook toen kreeg ik het gevoel dat ze eigenlijk vrij rond horen te zwemmen. Dan had ik er alleen nooit eentje gezien….Ik kom er niet uit.

Zelf ben ik enorm gesteld op mijn vrijheid. Hoe kan ik het dan ooit goedkeuren dat deze prachtige dieren gevangen worden gehouden? Toegegeven, het aquarium in Atlanta waarin de walvishaaien, samen met zeeschildpadden, manta’s en andere haaien zwemmen, is gigantisch. Maar toch.

Als je de natuur wilt beschermen, dan moet je dus weten wat je beschermt. Het is noodzakelijk om de dieren te kunnen ervaren. Je zet je niet in voor iets dat je niet kent of waar je niet van houdt. En dat betekent dus toch dat je sommige dieren in gevangenschap moet zien. Wat een dilemma!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen