Tagarchief: waardering

Verbondenheid als basis voor het leven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 juli 2012

Dag 320: Verbondenheid als basis voor het leven

Een hagedisje. Zomaar op het asfalt. Ik weet dat ze hier moeten zitten, maar je ziet ze zelden en nu zit er eentje pontificaal op de weg. Snel geef ik mijn hond een zet zodat ze er niet bovenop gaat staan. Een slangetje wil ze nog wel eens doorhebben, maar alleen als deze in het gras ritselt door de beweging die het maakt. Een hagedis gaat haar detectiezintuigen te boven. Het wordt niet herkend als iets levends. Dat doet me denken aan mijn vorige hond die totaal geen aandacht had voor de Amerikaanse rattenslang die ik toen in huis had. In een prachtig terrarium, compleet met boomstam, kon de slang mooi heen en weer bewegen. Kennelijk is het een zodanig langzame beweging dat er net zo goed een tuinslang voor de hond in had kunnen hangen. De slang was totaal oninteressant.

Onbekend maakt onbemind geldt voor de mens zeer zeker ook. We zijn niet geïnteresseerd in anderen als we ze niet (her)kennen. Als we geen enkele band met Afghanistan hebben, geen enkele Afghaan kennen, geen beeld hebben van het land, dan doet het ons ook niet zoveel wat daar gebeurt. Het wordt alweer anders als een familielid door het leger uitgezonden wordt. Dan is er ineens een verbinding met die plek en is er wel aandacht.

Onbekende natuur maakt dus net zo goed onbeminde natuur. Een werknemer van een oliebedrijf die dwars door een natuurgebied een pijplijn neer moet leggen, zal daar geen enkele moeite mee hebben als hij het gebied nog nooit heeft bezocht. Als hij er wekenlang verbleven zou zijn en hebben genoten van de natuur, dan is er ook verbinding gemaakt en zal het de uitkomst van zijn werk beïnvloeden.

Het herkennen, waarderen en dus verbinding maken met medeaardbewoners (menselijk of niet-menselijk) is essentieel om ons ecologische systeem van zorgzaam samenleven in stand te houden. En dat is niet alleen aan biologen, ecologen en andere wetenschappers voorbehouden. Dat begint al met een ontmoeting met een hagedisje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf leren kennen door de natuur? Klik hier

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

De mens is geen afval, iedereen doet mee – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 april 2012

Dag 238: De mens is geen afval, iedereen doet mee

In de krant staat vandaag een bericht over twee gevangenen in de Amerikaanse staat Louisiana die al 40 jaar eenzaam zijn opgesloten. Dat raakt mij omdat dit in de basis een ‘negeren’ is van medeburgers (zie eerdere blog deze week ). Daarmee praat ik niet goed wat ze gedaan hebben, iemand vermoorden mag niet ongestraft blijven. Maar om de daders vervolgens 40 jaar te negeren is wel de zwaarste straf die je kunt bedenken.

In de natuur wordt niets buitengesloten. Alles is bruikbaar. Er bestaat geen afval. Iets wat dood gaat wordt opgenomen door het grote systeem. Iets wat niet functioneert op een bepaalde plek wordt niet verstoten, maar het zoekt zelf een weg waarin het wel kan functioneren.

Je zou kunnen zeggen dat de gevangenen in kwestie niet in hun juiste doen waren toen ze hun daad begingen. Het allermooiste zou natuurlijk geweest zijn als ze zelf het bij hen passende leven gingen zoeken, maar om allerlei redenen zijn ze daar niet toe in staat geweest. Vervolgens worden ze ook niet geholpen om wel in een goede staat van zijn te komen, door in ieder geval het gevoel te hebben dat ze erbij horen. In plaats daarvan worden ze nog verder weggehouden van het leven. Dat dit niet werkt blijkt keer op keer, want gevangenissen blijven vol.

Mensen (behalve zwaar psychiatrische patiënten misschien) die voldoening kunnen halen uit het op waarde geschat worden door de omgeving, hebben de neiging om dit steeds weer op te zoeken. De prettige ervaring die ze hebben, werkt aanstekelijk voor ze. Die waardering krijgen ze als ze deel kunnen nemen aan het grote geheel. Bijvoorbeeld door (zie deze eerdere blog ) in een moestuin te werken waarin groente voor de medegevangenen verbouwd wordt. Ook door te werken met dieren, bijvoorbeeld het opvoeden van blindengeleidehonden. Dat kan nog steeds binnen de muren van de gevangenis. Ze maken dan in ieder geval deel uit van ‘leven’, of dit nu een dier of een groente is. Uit vele onderzoeken blijkt dat dit daadwerkelijk iets doet met een mens. Het zelfvertrouwen stijgt en ze waarderen het leven weer.

Als de natuur geen afval kent en alles weer opneemt, waarom zouden wij medemensen dan blijvend negeren?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur