Tagarchief: webstrings

Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 augustus 2012

Dag 357: Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel

De quote die ik vandaag op Facebook lees van de Dalai Lama is een cadeautje:

“Developing concern for others, thinking of them as part of us, brings us self-confidence, reduces our sense of suspicion and mistrust, and enables us to develop a calm mind.”

De belangrijke actie die hierin zit, blijkt tevens de moeilijkste te zijn: aan anderen denken als zijnde een deel van ons.

In de toegepaste ecopsychologie wordt gesproken over webstrings. Hiermee bedoelt dr. Michael Cohen, de onzichtbare (maar wel voelbare!) draden waarmee wij allen met elkaar verbonden zijn in het grote web. De Dalai Lama focust in zijn quote op de webstrings tussen mensen, maar webstrings moeten in een breder kader getrokken worden. Niet alleen zijn er onderlinge menselijke verbanden, maar ook zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze natuurlijke omgeving door de voeding die we ervan krijgen.

Iedere actie die één organisme doet, is voelbaar in het hele web. Op kleine schaal kan het iets zijn binnen het gezin, wanneer één van de familieleden iets onderneemt waar het hele gezin last van heeft. Op iets grotere schaal kan het betekenen dat iemand in een buurt onrust zaait of zich niet harmonieus gedraagt waardoor er een negatief geladen sfeer ontstaat. Vervolgens krijgt iemand het aan zijn hart, kunnen kinderen niet slapen, slaagt er iemand niet voor zijn examen, waardoor ouders harder moeten werken om weer het geld voor volgend jaar op tafel te krijgen, waardoor een ander familielid minder aandacht krijgt en gestrest raakt, waardoor de hond het moet ontgelden, waardoor deze zijn tanden in de kat van de buren zet, waardoor er burenruzie ontstaat en de één de ander doodschiet, waardoor de wijk een nog slechtere naam krijgt en niemand zijn huis verkocht krijgt, waardoor mensen in financiele problemen komen………..etc.

We staan eigenlijk nooit stil bij onze acties en de gevolgen daarvan voor het grote geheel. Dat was niet het geval toen we nog in kleine gemeenschappen leefden en iedere verandering snel voelbaar was. De gevolgen die onze acties nu hebben zijn veel onduidelijker doordat we in grote gemeenschappen leven en zeer individualistisch zijn. Hierdoor zijn we sneller geneigd grenzen te overschrijden, omdat we simpelweg niet tegengehouden worden door onze omgeving.

Zo kun je de vervuiling van de aarde ook bekijken. Doordat we op de korte termijn niet voelen en ervaren wat we verkeerd doen, gaan we zonder nadenken door. Ik zie niet wat er gebeurt als ik veel te veel wasmiddel gebruik. Het water dat ik drink wordt gezuiverd, de sloot naast mijn huis veranderd niet en ik merk niets aan het grondwater. En dus ervaar ik de gevolgen niet. Dat ga je pas aanvoelen wanneer je verbinding maakt met je omgeving en oprecht geïnteresseerd bent in wat het nodig heeft om goed te kunnen leven (of het nu een mens is of de natuurlijke omgeving).

Het moge duidelijk zijn dat goede relaties bestaan doordat er een evenwicht is tussen geven en nemen. Die balans kan pas ontstaan als je er af en toe bij stilstaat wat jouw acties tot gevolg hebben en hoe ze het grote web raken.

Daarmee is het bewust worden van de invloed die je hebt op het web, de allerbelangrijkste stap om tot verbetering van onze totale samenleving te komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met de natuurlijke omgeving? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Het hulpvaardige instinct is onmisbaar – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juli 2012

Dag 340: Het hulpvaardige instinct is onmisbaar

Alles is met alles verbonden. We voelen het vaak niet zo, maar toch is het zo. De kleinste verandering in een ecologisch systeem kan voor alle gelieerde onderdelen een groot effect hebben. Dit kan in een relatie, in een gezin, in een familie, op de werkvloer, in een wijk, stad, land, en ja, zelfs de wereld plaats vinden. Niemand kan alles alleen. We zouden dat soms willen, maar we zijn altijd afhankelijk van anderen.

Diep in ons zit een altruïsme mechanisme dat ervoor zorgt dat we hulp bieden aan soortgenoten in nood. Als we alleen op een weg lopen en iemand ligt daar met een gebroken heup, dan is het er lastig voorbij lopen. Ons instinct voor gemeenschappelijkheid gaat in werking en we helpen de persoon.

Niet alleen voor mensen doen we dat, voor dieren ook. Ik zou persoonlijk niet langs een gewond dier kunnen lopen en daar niets aan doen. Het minimale zou zijn de dierenambulance bellen, of misschien de dierenbescherming, zodat er iets aan het lijden gaat gebeuren. Ook hier is het zintuig voor gemeenschappelijkheid aan het werk. Het gevoel deel uit te maken van een groter geheel waarin alles met alles verbonden is, zorgt ervoor dat we lijden proberen te verkorten om de onderlinge verbanden in het grote wereld-web weer te herstellen.

Dit zintuig is behoorlijk naar de achtergrond verdrongen in het ik-ik-ik tijdperk, waarin we alleen maar oog voor onszelf hebben en anderen niet belangrijk vinden. Maar het mooie ervan is, dat als je mensen die erg op zichzelf gericht zijn vraagt waar ze behoefte aan hebben, dan is het saamhorigheid of vriendschap. Het is een oud instinct dat ervoor zorgt dat we in leven blijven, door voor elkaar op te komen en elkaar te helpen.

Vandaag wandelde ik door de kudde schapen en zag dat honderden meters verderop een klein groepje van 5 schapen af stond te wachten wat ik ging doen. De grote groep had ik moeiteloos kunnen doorkruisen, maar het groepje hield me angstvallig in de gaten. Al snel had ik door wat de reden was: 2 schapen hadden veel pijn aan de poten en konden amper lopen. Bij iedere stap die ze probeerden, voelde ik de pijn bijna zelf. Zo afschuwelijk hopeloos zag het eruit. Het viel me op dat de andere 3 schapen nergens last van hadden. En ik trok de conclusie: zij blijven bij de andere twee om ze niet achter te laten als vossenprooi. Met zijn vijven zijn ze veel machtiger dan met zijn tweeën. Ook zij zijn er als kudde bij gebaat om elkaar in leven te houden en de kudde te laten bestaan. De kudde betekent veiligheid en geborgenheid.

Als de mens dit zelfde instinct zou verliezen, zijn we ten dode opgeschreven. Je hoeft niet iedere dag bij je buren op de koffie, maar de verbindingen goed houden door wederzijds hulp te bieden waar nodig, is essentieel voor een goed ecologisch systeempje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbindingen opnieuw leren voelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 maart 2012

Dag 201:  Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik

Natuurliefhebbers worden vaak als ‘watjes’, ‘softies’ of de bekende ‘geitenwollensokken’ afgeschilderd. Ze worden veroordeeld als emotioneel en zouden niet helemaal met beide benen in het echte leven staan. “Als het aan hen ligt, wonen we straks allemaal weer in een grot!” is een zin die ik laatst ergens in een artikel over de jacht tegenkwam.

Ja, ik ben emotioneel over de natuur. En ik ben blij dat er meer mensen met mij zijn die dat ook hebben. Ik weet waarom ik er emotioneel over ben. Vandaag word ik daar weer even aan herinnerd.

Het is lente aan het worden en zo langzamerhand moet er weer eens wat in de tuin gebeuren. De moestuin omspitten, dat heb ik vandaag op mijn programma staan. Lekker dat stukje grond klaar maken voor al die lekkere groenten die er straks in mogen groeien. Dat voelt goed. Ik ben bezig om nieuw leven te scheppen en natuur de ruimte te geven.

Mijn partner ging in de weer met de motorzaag. De vlinderstruiken moeten (?) teruggesnoeid en ze zijn zo groot geworden dat alleen een gemotoriseerd apparaat daar nog doorheen komt. Ik hoor de zaag maar schenk geen aandacht aan wat er gaat gebeuren. Pas een half uur later, als de klus is geklaard, ga ik kijken en zie de vlinderstruiken geminimaliseerd. Au! Dat doet even pijn. Twee hele grote struiken, die mij en vele insecten en vogels van dienst zijn geweest, zijn afgezaagd tot een minimum. Er is gezaagd in een ander leven dat ook nog eens geen inspraak heeft!

En waarom is dit een geitenwollensokken emotie? Omdat het een sociaal gevoel betreft. Ik heb een leven drastisch veranderd. En wie ben ik dat ik dat mag? Het is een sociaal gevoel dat betrokkenheid weergeeft bij een groter systeem waar ik deel van uit maak. Een wijsheid die komt door inzicht in ecologische samenhang: dat wij mensen niet apart zijn van de natuur en er niet zonder kunnen. Daardoor zijn we er voor altijd mee verbonden. En als je een onderdeel daarvan geheel voor eigen plezier halveert, dan verstoor je de verbinding in een groter geheel.

Toch is er nog wel een lichtpuntje. Als de struik is teruggesnoeid is de kans groter dat er meer bloemen aan komen. Meer bloemen aan de struik betekent meer vlinders, meer hommels en meer bijen! Aha! En die laatstgenoemden hebben het al zo zwaar, dus die kunnen wel wat extra gebruiken. Ziezo, heb ik het inmengen in natuurlijke processen toch even snel goed gepraat voor mezelf.

En toch… terwijl ik dit schrijf zie ik buiten de geamputeerde struik. Dat doet pijn. We hebben zwaar ingegrepen in een ander leven en dus in het systeem. Als er nu dan maar wel heel veel bloemen aan komen…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Je één leren voelen met het grote systeem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Je natuurlijke essentie ervaren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 februari 2012

Dag 189: Je natuurlijke essentie ervaren

Hij was binnengebracht als een heel zielig en verzwakt vogeltje. Ik zie hem voor het eerst in zijn, met een handdoek afgedekte, kooi waarin hij nogal verwart om zich heen kijkt. In het donker zitten, met weinig tocht en afleiding, dat zou hem weer op de been moeten helpen. Alle verzorgers maken met liefde zijn bak schoon, geven eten en medicijnen en plaatsen mooie stukken boomschors, ter afleiding, in zijn kooitje.

Al na een paar dagen maakt hij kabaal. Druk fladderend en overal zijn snavel in zettend, is hij ongetwijfeld geen populaire buurman. Naast hem zit een versufte merel en daarnaast een spreeuw met een flinke hersenschudding. Lekker als je zo’n asociaal naast je hebt! Gelukkig maken deze vogels niet snel burenruzie, de ellende wordt eerder genegeerd. Een goede strategie in dit geval, want iedere dag is er meer herrie te horen achter de handdoek.

Vandaag is de grote dag, hij mag naar een fris en net schoongemaakt buitenverblijf met heuse boom in het midden! Meteen wordt duidelijk waarvoor deze vogel in de wieg is gelegd: hij klampt zich vast aan de stam en pikt vervolgens keihard om insecten eruit te krijgen. Voor wie anders is deze rol weggelegd dan voor de grote bonte specht?

Al heel snel vervult hij zijn rol met verve. Na ruim een week opgesloten te hebben gezeten in een kleine kooi kan nu zijn innerlijke natuur weer helemaal tevoorschijn komen. Daar word je dus echt even stil van.

Het zien van dit natuurlijke gedrag raakt mijn ziel. Ik maak een connectie met wat onmiskenbaar de essentie van de specht is en een gevoel van herkenning is merkbaar. De vrijheid om te kunnen doen waarvoor je bent gemaakt, is wat mij raakt. Het natuurlijke gedrag van de specht raakt het natuurlijk gedrag in mij en een gevoel van blijheid, vrijheid en dieper weten, komt naar boven. Het ervaren van de essentie van de natuur raakt mij op een veel dieper niveau dan ik ooit voor mogelijk hield.

Velen zullen helaas nooit in staat zijn om de eigen essentie te ervaren. Het loskomen van ‘opgedrongen essenties’ door anderen kan een levenslange klus zijn. Het is echter voor iedereen mogelijk om opnieuw verbinding te maken met de natuur, en het geluk in jezelf te vinden. Ik gun het iedereen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Gevraagd: dwarsliggers! 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


13 januari 2012

Dag 150: Gevraagd: dwarsliggers!

Directeuren, managers en coaches zijn vaak heel druk met de vraag: hoe stel ik een goed en efficient team samen? Edward de Bono schreef over de diversiteit binnen een team in zijn boek ‘Zes denkende hoofddeksels’. Iedereen is het erover eens dat diversiteit in een team noodzakelijk is. Het versterkt de gezamenlijke intelligentie, ofwel het totaal zou meer dan de som der delen zijn.

Als iedereen hetzelfde zou denken of doen, dan zou er veel van dezelfde kracht vrijkomen. En die zou dan juist destructief zijn in plaats van creërend. Je zou het omgekeerde misschien denken, maar  tegenwerkende krachten kunnen elkaar juist positief versterken. Een team is sterk als de teamleden zich niet klakkeloos aan elkaar aanpassen, maar met eigen ideeen komen. Als een teamlid een bepaalde ontwikkeling inzet, moeten er reacties loskomen. Dit vormt de basis om naar perfectionering van het systeem toe te werken. Je zou ook kunnen zeggen: dwarsliggen is verplicht!

Het ligt natuurlijk niet zo zwart/wit als ik hierboven schets, want als iedereen dwarsligt vanuit eigenwijsheid of door niets van anderen aan te nemen, dan is het team gedoemd te mislukken. Het is dan meer dwarsliggen in de zin van de eigen authenticiteit naar voren schuiven. Uiteindelijk gaat het om het respecteren van de ideeën en eigenheid van de ander waarna je kunt inventariseren of je daar zelf iets aan hebt.

 En waar hebben we dit eerder gezien? In de natuur! Ieder organisme lijkt zijn eigen ding te doen, maar werkt juist samen met de omgeving om tot het beste resultaat te komen. Het is gewillig een teamlid van het systeem voor eigen overleving. 

Als ik naar voorbeelden in mijn eigen tuin kijk, dan erger ik me bijvoorbeeld dood aan gras dat dwars door een bloembed groeit. Driftig probeer ik het er allemaal uit te rukken, want ik wil op die plek alleen bloemen en geen gras. Mijn gedachte is dat de bloemen overwoekerd raken en het gras de overhand krijgt. Als ik echter goed kijk, zie ik dat dit niet het geval is. Het gras groeit er wel tussendoor, maar krijgt alleen die ruimte van de bloemen die het mag hebben.  De bloemen schijnen geen last van het eigenwijze gras te hebben. Wint het bloembed er iets mee? Ja, het gras beschermt de bloemen namelijk als het heel hard waait.

Natuurlijk zijn er woekerplanten en woeker-teamleden. Als die eenmaal hun kans zien en geen rekening houden met de andere leden dan is het gebeurd met de samenwerking. In een ideaal systeem kan ieder teamlid zichzelf zijn en tegelijkertijd openstaan voor de meningen van anderen. Authenticiteit is geboden! 

Als we nu eerst maar eens onze ego’s los konden laten….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, Uncategorized

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 1 beslissing…grote gevolgen


21 december 2011

Dag 142: 1 beslissing… grote gevolgen

Iedere keer weer fluit de natuur ons terug. We brengen veranderingen aan, denkend dat we het goed doen, maar veroorzaken een ramp. Vandaag heb ik geleerd welke desastreuze gevolgen onze goede bedoelingen kunnen hebben.

Zowel in Australie als in Nieuw Zeeland zijn ooit konijnen geintroduceerd. Ze kwamen er van origine niet voor. Nu weten we allemaal hoe goed konijnen zich voort kunnen planten en dat ze al snel een plaag vormen. Dat gebeurde dan ook down under.  De mens bracht iets mee dat een grote impact op de omgeving had. Laten we wel zijn, dat waren niet alleen de westerlingen die zich kwamen vestigen in de 19e eeuw. Eeuwen eerder namen de Maori’s per ongeluk ratten en muizen mee, die ook niet  voor kwamen op de eilanden.

Gevolg van deze ongewilde introductie was dat er een plaag ontstond. Dus wat denken we dan: als we een plaag hebben proberen we dat tegen te gaan door zelf zo min mogelijk energie te gebruiken: laten we een ander dier inzetten. In het geval van Nieuw-Zeeland werden dat wezels om de konijnen op te eten.

Dat lijkt dan een goed idee, maar de mens kan niet goed overzien wat 1 beslissing een heel ecosysteem aandoet. In het bovenstaande geval deden de wezels goed werk, maar toen het konijnenaantal  drastisch was  verminderd, gingen ze over op vogeleieren. En daar ontstond een probleem: de vogels in Nieuw-Zeeland waren nooit predatoren gewend en konden dus makkelijk weggejaagd of zelfs gevangen worden. Gevolg: inheemse vogelsoorten staan op de rode lijst omdat ze bijna uitgeroeid zijn, zoals bijvoorbeeld de kiwi en de kakapo (een soort loop papagaai).

Iedere beslissing die de mens neemt kan veel grotere gevolgen hebben dan aanvankelijk wordt bedacht. We zijn teveel gericht op onszelf en het eigen welzijn om goed de gevolgen voor een systeem te overzien.

Dat werkt in ons prive leven ook zo.  We denken aan onszelf en overzien de gevolgen niet voor onze relatie, of soms voor onze familie. We zijn te ver af geraakt van een gezamenlijk systeem en kunnen met gemak meer stuk maken dan ons lief is.

In plaats van denken wat er goed voor ons is, zou het goed kunnen zijn om te bedenken wat onze beslissing betekent voor mensen in onze naaste omgeving, en vooral hoe je tot een win/win situatie kunt komen. Er zou veel leed bespaard kunnen worden, met name in relaties, als er meer bewustzijn is over wat goed is voor allen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Toestemming vragen aan de natuur


3 december 2011

Dag 131: Toestemming vragen aan de natuur

Stel dat er iemand bij je aanbelt, je doet de deur open en deze persoon loopt, zonder iets te zeggen, meteen door naar de keuken, graait in de koelkast naar voedingsmiddelen en begint deze voor je neus op te eten. Welke gevoelens komen er dan bij je naar boven? Zou je angstig zijn of boos? Of misschien teleurgesteld dat deze persoon je niets vraagt? Wat gebeurt er met de energie in je huis als een wildvreemde zomaar binnenkomt? Zeer waarschijnlijk voelt de energie meteen negatief. Deze persoon hoort tenslotte niet in het levensweb dat je in je huis hebt gesponnen.

Een zelfde vergelijking kun je maken als het huis de natuur is, en de indringer de mens. In wezen gebeurt precies hetzelfde als er een graafmachine in de aarde wordt gezet om bijvoorbeeld mineralen eruit te halen. De natuur heeft er honderden, zo niet duizenden jaren over gedaan om zich te vormen en onderlinge relaties aan te gaan die zeer coöperatief en voedend zijn, en ineens wordt dat web uit elkaar getrokken door een machine. De energie die op die plek heerste wordt dus wreed verstoord, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Als een vreemde toestemming aan je vraagt om iets te mogen eten uit je koelkast, voelt dat al heel anders aan, dan wanneer deze persoon lukraak binnenkomt. Je bent dan altijd nog in staat om te kiezen of je toestemming geeft of niet.

Stel je eens voor dat we toestemming aan de natuur zouden vragen voordat we gaan graven of bouwen? Hoe zou dat voor het ecologische systeem zijn? Ik hoor je denken: wat een onzin, de natuur kan toch geen antwoord geven!

Niets is minder waar, als je maar de moeite wil nemen om te ervaren wat de natuur je te vertellen heeft. Er zijn ‘landschap fluisteraars’ (biologen of ecologen maar ook boeren) die een natuurlijke omgeving heel goed kunnen ‘lezen’. Ze bestuderen alle onderdelen van een gebied, voelen hoe het met elkaar samenwerkt en passen daarop hun plannen aan. Er zijn architecten die gebruik maken van deze diensten om hun ontwerp zo goed mogelijk in de omgeving te laten passen en het zo min mogelijk te verstoren.

Op deze manier zou je kunnen zeggen dat je toestemming aan het gebied vraagt door te respecteren wat er gaande is en daar rekening mee te houden. Je laat dan het modeleren naar menselijke maatstaven los en accepteert dat je moet samenwerken met de natuurlijke omgeving in plaats van het te domineren en te vernietigen.

Als je op een dergelijke doordachte manier omgaat met een gebied zou het wel eens kunnen zijn dat je veel betere ideeën kunnen ontwikkelen omdat je brein niet in de platgetreden paden treedt. Met nieuwe inzichten valt veel te redden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur voorrang neemt


2 december 2011

Dag 130: Als de natuur voorrang neemt

Deze week staat voor mij in het teken van het voorrang verlenen. Een paar dagen geleden moest ik boven op de remmen voor een woerd die iets te langzaam hoogte maakte en rakelings over mijn motorkap scheerde. Toen ik in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik de bestuurder in de auto achter mij zijn hoofd schudden. Deed hij dat tegen de eend of tegen mij?

Vanmorgen moest ik pas op de plaats maken voor twee net opstijgende zwanen die vanaf de plassen de polder in wilden. Ze moesten snel stijgen in verband met de dijk en nog eens extra omdat ik daar liep. Wat een enorme kracht hebben die vleugels als je daar vlak onder staat! Even een momentje stilstaan bij het dagelijks leven van een dier doe ik graag. Me even verwonderen doet wonderen voor mijn gemoed.

Een tijdje geleden reed ik in mijn auto en kwam vlak bij mijn huis in een kleine file terecht. Dat is heel ongebruikelijk op die plek dus ik stak mijn hoofd uit het raam om te zien wat er aan de hand was. Een rebelse koe rende over de weg met twee mensen erachter aan. Ik schoot meteen in de lach omdat de koe zich niet liet vangen en onverwachte bewegingen maakte.

Op het tegenliggende weggedeelte stonden ook een aantal auto’s stil. Iemand schoot de twee mensen te hulp, twee andere mensen stapten boos uit en begonnen te vitten op de twee koeienvangers. Of ze niet beter op hun koe konden letten! Het is duidelijk dat voor dit soort mensen dieren alleen maar lastig zijn.

Uiteindelijk laat de koe zich toch achter een hek manoeuvreren en het verkeer kan weer doorrijden. De meeste mensen steken nog even de hand op naar de koeienvangers, maar de negatieve ‘ik ben belangrijk’-mensen uiteraard niet.

Een groot gedeelte van onze maatschappij is doordrenkt van dit antropocentrisme ofwel het denken dat de mens het centrum van het universum is. We hebben hier helaas al eeuwen mee te maken en het is een moeilijk uit te roeien gezichtspunt.

Ik vind het juist geweldig als er weer een bouwproject wordt stilgelegd door een zeldzame hamster of salamander. Natuurlijk heb ik ook begrip voor de aannemers, maar ik geniet van het feit dat er mensen oplettend zijn en voorrang aan de natuur geven. Want als we iets slecht kunnen dan is het wel voorrang geven aan het leven dat natuur heet. (We kunnen al slecht voorrang aan medemensen geven uit angst tekort gedaan te worden).

Laatst raakte er een pony te water, geschrokken van het plotselinge gebalk van een ezel. Veel mensen stopten, stapten uit, vroegen of ze konden helpen. Ook hier zie je weer zure types voorbijrijden die het vervelend vinden dat ze moeten wachten voor de aanstormende brandweerauto. Ik hoop dat deze zuurlingen verworden tot een zeer kleine minderheid, en dat het voorrang geven aan de natuur bij iedereen in het systeem komt.

Tenslotte is het een mindfulness cadeautje als een mensenleven even tot stilstand wordt gebracht omdat een dier voorrang neemt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het perfecte geven en nemen


1 december 2011

Dag 129: Het perfecte geven en nemen

Ik hou van de natuur en ben graag buiten, maar ik hou ook van internet en de natuurlijke cadeautjes die ik daarop tegenkom. Vanmorgen liep ik tegen dit prachtige filmpje over bestuiving aan. Bestuiving is nu niet een onderwerp waar ik vaak aan denk, maar dit filmpje maakt me bewust van het prachtige proces dat bloemen en dieren met elkaar hebben.

Het draait allemaal om aantrekkingskracht. Ze hebben maar 1 doel en dat is hun leven doorgeven. Voor de bloem betekent dat: stuifmeel meegeven. Je vraagt je af hoe dat voor het eerst is ontstaan. Was de bloem er eerst en had deze al het gevoel iets te moeten lokken om vervolgens stuifmeel kwijt te raken? Of was de bloem daar nog niet mee bezig en werd er al gefoerageerd door vogels en insecten waarná ze op het idee kwam?

Een schitterend mechanisme zit hier achter: het samen evolueren en in samenwerking het leven door willen geven. Het gaat om onlosmakelijk met elkaar verbonden willen zijn. Er is een onuitgesproken afspraak: ik geef jou eten, draag jij dan mijn stuifmeel naar een andere bloem.

Wat zou het mooi zijn als de mens dit ook tot in de perfectie zou kunnen beheersen (ik besef dat ik daarmee mezelf als relatiecounselor uit de markt prijs). Juist in mijn vak kom ik relaties tegen waarin het geven en nemen volledig scheef is gegroeid. Er is 1 persoon die veel geeft, en de ander neemt teveel. De gever loopt leeg en er ontstaan moeilijkheden.

Wij mensen kunnen veel te lang blijven hangen in een situatie die ons niet meer voedt. We gaan, om wat voor reden dan ook, maar door, en hebben niet in de gaten dat we al lang niets meer krijgen.

In een relatie of verbinding is er altijd een samenwerking, een uitwisseling van geven en nemen. Dat is de basis van de hele natuur: evenredig geven en nemen. Nemen zonder te vervuilen en verantwoordelijkheid nemen om iets terug te geven aan het systeem waartoe je behoort.

Het hele bestuivingproces is een tot in de perfectie uitgevoerd systeem, ontstaan zonder gedachten, alleen maar gebaseerd op aantrekkingskracht en de drijvende kracht het leven door te willen geven. De beste manier die de natuur daarvoor heeft gevonden is: geven en nemen.

Wat zijn we toch ver weg geraakt van deze perfecte verbinding.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Dieren als redders


26 november 2011

Dag 124: Dieren als redders

Deze week ontwaar ik een mooi contrast in de natuur. Allereerst zie ik een stukje herhaling van de eerste Frozen Planet aflevering waarin een grote bizon een kleine bizon hardhandig ondersteboven loopt en het kleintje daarmee opoffert aan de wolven. Vreselijk om te zien, maar door deze actie wordt het lijden van de kleine bizon aanzienlijk verkort. En daarmee natuurlijk ook de onveiligheid van de kudde. Mijn overheersende reactie is de schok. Het hoort er allemaal bij, ik weet het, en toch kan ik het niet nalaten om mijn menselijke gedachten de ruimte te geven: waarom vallen die grote bizons die wolven niet aan? Met vereende krachten lopen ze in een echte stampede de wolventroep onder de voeten. En1000 kiloover je heen krijgen vindt ook een wolf geen pretje. Maar goed, ze doen het niet, en daar zal ongetwijfeld een reden voor zijn. In ieder geval leek er weinig begrip van de grote bizon voor de kleine te zijn. Maar misschien was er juist veel begrip bij de grote bizon door bewust het lijden te verkorten?

Gelukkig struikelde ik vanmorgen over een tweet waarin werd verwezen naar een gekko die en andere in levensgevaar verkerende gekko te hulp komt. Klik hier voor de video.  Hier is het bewijs dat er dus wel degelijk empathie bestaat in de dierenwereld en dat het niet ‘ieder voor zich’ is. Moederdieren die hun kinderen redden, zien we natuurlijk regelmatig. Maar volwassen dieren die elkaar redden, dat zien we veel minder vaak.

Ik ben opgelucht dat het er in de natuur niet alleen maar keihard aan toe gaat. Een dergelijk gezegde nemen we te snel in de mond, en soms zelfs als excuus om onze eigen daden te vergoelijken. We praten het goed dat wij alleen maar aan ons zelf denken, ‘want dat is in de natuur toch ook zo?’ Niet dus. Het is dus kennelijk WEL natuurlijk om elkaar te redden in de dierenwereld.

Ook dit filmpje van twee schildpadden zal je ontroeren. Voor mij is het duidelijk: dieren voelen dat een ander in nood is en kunnen adequaat reageren. En dat hoeft niet per se een dier van dezelfde soort te zijn. Er zijn eeuwenoude verhalen over de hulp van dieren aan mensen. De bekendste daarvan zijn die over wolven die mensen redden en dolfijnen die drenkelingen helpen. Tegenwoordig kennen we onze hulphonden die blinden helpen, maar ook de speurneuzen in aardbevingsgebieden en niet te vergeten de snuffelaars op luchthavens.

In tijden waarin egocentrisme hoogtij lijkt te vieren zijn deze waarnemingen van de gekko’s en de schildpadden het lichtpuntje in het donker.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? klik hier

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Een gebroken houten hart


25 november 2011

Dag 123: Een gebroken houten hart

Ik ben in de rouw. Er is een motorzaag in een dierbare gezet. Mijn prachtige oude beuk is niet meer. Tientallen keren heb ik er langs gewandeld en keer op keer verwonderde ik mij over de prachtige vorm van zijn takken die ik uit alle hoeken fotografisch heb vastgelegd. Voor mij was het een levend kunstwerk dat veranderde met ieder seizoen. Nu ligt hij daar, ontmanteld en in stukken.

Ik zag het wel aankomen omdat het wel duidelijk was dat hij ziek was. Er zat geen blad meer aan. En dat was juist waarom je de prachtige vormen van de takken kon zien met de hemel als achtergrond. Het doet me in ieder geval goed dat de bomenzagers met zeer groot materieel moesten uitrukken. Dit was een boom met allure die alleen met veel bombarie ten onder mocht gaan.

Vele jaren geleden was er in de buurt waar ik woonde een braakliggend stuk land dat een natuurgebiedje was geworden. Ik liep er dagelijks langs een hele grote wilg die daar aan de kant van een klein slootje stond. Op een dag stormde het flink en ik zei: ‘Blijf je wel staan, vriend?!’ klopte even op zijn bast en vervolgde mijn weg. De volgende dag was de ravage niet te overzien. De storm was te krachtig geweest en de wilg was afgebroken.

Daar lag hij over het pad, je moest er nu overheen klimmen om je wandeling te vervolgen. Dat deed ik dan ook braaf. Op een of andere manier was ik blij dat hij er nog lag. Grote verwondering toen ik een paar maanden later zag dat hij gewoon weer begon uit te lopen. Met een klein stukje wortel was hij nog met de aarde verbonden en dat was net genoeg om weer kleine takjes en blaadjes te maken.

Op dat moment in mijn leven had ik het even nodig om te zien dat je na een flinke ‘storm’ nog altijd jezelf kon zijn en weer tot bloei kon komen. Voor die wijsheid ben ik de wilg nog steeds dankbaar.

Ondertussen ben ik verhuisd en heb ik de wilg al lang niet meer gezien. Toch denk ik dat hij nog steeds op zijn plekje ligt en uitlopers heeft. Dat geeft me een heel ander gevoel dan de machtige beuk die in stukjes op de grond ligt en straks weg zal zijn. Weggerukt uit mijn leven, als een dierbare.

Ja, ik ben een bomenknuffelaar, want ik ben ze, naast hun esthetische waarde, heel dankbaar voor alle zuurstof die ze me geven, voor het opslaan van kooldioxide die ik uitstoot en voor het geven van schaduw op warme dagen.

In Vlaanderen worden dit weekeinde duizenden bomen geplant. Ik hoop dat daar net zulke machtige bomen uit voortkomen als mijn wilg en beuk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling (de laatste dit jaar) klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuurlijk leren denken in een relatie


23 november 2011

Dag 121: Natuurlijk leren denken in een relatie

We leren al jong dat de wereld er is om overwonnen te worden. Land is er om ontgonnen of bebouwd te worden, rivieren om ingedamd te worden, zeeën moeten leeg getrokken en wilde dieren beteugeld en het liefst achter een hek. Ook wordt ons al heel jong geleerd dat het leven een wedstrijd is om beter, mooier, sterker, rijker, intelligenter, creatiever, slanker te worden dan anderen, anders betekenen we niets.

`Ik moet winnen om te mogen bestaan` (en alle variaties hierop) is dus onze onderliggende overtuiging van het leven geworden. Het ‘survival of the fittest’ adagium zoals we dat kennen van Darwin blijkt echter anders te liggen. Het is niet de sterkste die overleeft, het is het organisme dat het beste kan samenwerken met de omgeving waarin het leeft. Geen competitie maar coöperatie dus.

In mijn counselingpraktijk merk ik dit ook bij cliënten met relatieproblemen. Relaties zijn vaak een competitie geworden van wie er gelijk heeft of wie zijn/haar zin krijgt. Er wordt vaak niet meer gezond gecommuniceerd (door de wedijver om gelijk te krijgen) om tot gezamenlijke oplossingen te komen.

Als je deel uit wilt maken van een systeem, een relatie of gezin in dit geval, dan moet je communiceren met dat systeem, zodat het systeem en het individu, met elkaar een goede relatie aan kunnen gaan zonder elkaar te kwetsen. En dat laatste is maar al te vaak wel het geval. We kwetsen elkaar door de ander overal de schuld van te geven en door eigen fouten niet te willen toegeven, of we ontkennen dat er problemen zijn en gaan door met wat we doen zonder met de ander rekening te houden of we laten zaken langs ons heen gaan met een ‘na mij de zondvloed’ mentaliteit. Hoe we als kind geleerd hebben naar de wereld te kijken met wedijver, concurrentie en overwinning, uit zich in onze relaties. Het ‘overwinnen’ is ons uitgangspunt geworden en wordt juist onze ondergang.

Dat hoeft het echter niet te zijn als we opnieuw leren hoe het er in de natuur aan toe gaat met relaties. Organismen (cellen, entiteiten etc.) kregen miljarden jaren geleden de tijd om hun eigen authenticiteit te presenteren aan andere organismen. Langzaam werd er affiniteit met anderen gegenereerd en dat leidde tot gezonde, gebalanceerde en geperfectioneerde verbindingen en samenwerking. Deze organismen leerden van hun omgeving, hoe deze werkt, hoe de andere organismen in elkaar steken en waar ze behoefte aan hebben. Door te leren van de andere elementen in een omgeving is het voor een organisme mogelijk goed te integreren.

Als je de perfectie van de samenwerking tussen natuurlijke elementen gaat zien en ervaren dan kun je die ook toepassen in je eigen leven. Verhoogd bewustzijn van natuurlijke processen is nodig om affectieve relaties aan te gaan. Dat ontstaat als je wilt weten wat de ander nodig heeft of wat er in de ander omgaat en je daar oprecht aandacht aan wilt besteden en moeite voor wilt doen. En dat werkt, net als in de natuur, twee kanten op. Er is geen enkel organisme dat alleen maar ontvangt en niets geeft. Een goede verbinding is een harmonieuze uitwisseling van geven en nemen. Dat geldt voor de natuur, en dus ook voor ons.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je Natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken


14 november 2011

Dag 112: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken

Als ik mensen vraag: “Waarom is het leven op vakantie beter? Dan krijg ik de volgende antwoorden die in twee categorieën op te splitsen zijn:

Negatief:

–         ik hoef niet meer aan thuis te denken

–         ik heb niet al die verantwoordelijkheid meer

–         ik hoef niet naar mijn werk

–         ik hoef de kinderen niet overal naartoe te brengen

–         ik hoef geen eten te koken

–         ik heb geen huishouden te runnen

–         ik hoef niet vroeg op te staan

 

Positief:

–         ik ben lekker de hele dag buiten

–         ik ben veel dingen aan het bezichtigen

–         ik eet lekker buiten

–         ik maak lange bergwandelingen

–         ik feest de hele nacht en lig dan lekker de hele dag op het strand

–         ik ga iedere avond uit eten

–         ik doe alleen wat ik leuk vind

En ga zo nog maar even door. Als je het eerste lijstje bekijkt dan benauwt het je meteen. Dat is de gevangenis die je wilt ontvluchten. Kijk je naar het tweede lijstje dan voel je je meteen ontspannen en denk je misschien terug aan een leuke vakantie die je hebt gevierd.

Opvallend is dat alle negatieve dingen niets met ‘buiten zijn” te maken heeft. De conclusie die je daaruit kunt trekken is: het veel buiten vertoeven, op welke manier dan ook, heeft een ontspannend effect op de mens.

Eenmaal weer thuisgekomen vallen we weer terug in het oude ritme en sluiten we ons weer op in huizen, kantoorgebouwen, auto’s, treinen, sportscholen en gymzalen, en wandelen we hooguit met de hond een uurtje per dag en wat langer met de kinderen in het weekend. Veel mensen zoeken dan naar een substituut voor dat prettige gevoel dat ze op de vakantie hadden. Ze denken het te vinden in teveel eten en drinken, teveel kopen, teveel achter de computer zitten gamen of chatten of veel uitgaan en niet te vergeten: door het gebruik van drugs.

Het gaat natuurlijk allemaal om het bevredigen van de zintuigen. Logisch, want we zijn van nature zintuiglijke wezens. Als we op vakantie zijn dan resetten onze zintuigen zich automatisch. De zintuigen verbinden zich weer met datgene waar ze vandaan komen, de natuur, en dus voelen we ons automatisch beter, relaxter en in balans. Onze zintuigen komen dus het allerbeste tot uitdrukking als we buiten zijn in een natuurlijk omgeving. Dan worden verbindingen gemaakt en komt het gevoel ‘een deel van het geheel te zijn’ en ‘echt te leven’ naar voren.

Het heeft dus niet echt zin om langdurig op artificiële wijze te proberen de zintuigen te bevredigen, want dit is nooit afdoende. Men blijft dan zoeken naar ‘meermeermeer’ en zo ontstaan verslavingen.

De zintuigen voldoening geven helpt dus als je het natuurlijke stukje vakantie incorporeert in het dagelijkse leven. En daar hoef je niet eens spectaculaire landschappen voor te hebben dat kan ook een parkje, een bos of het strand zijn.

Wordt vervolgd.

 

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het belangrijkste verlanglijstje ooit


13 november 2011

Dag 111: Het belangrijkste verlanglijstje ooit

Lieve Sinterklaas,

In deze tijden van economische zwakte durf ik u eigenlijk niet goed om een gunst te vragen. Veel mensen hebben het moeilijk en moeten alle eindjes aan elkaar knopen. Mijn hoop is dat u ze een beetje kunt verlichten in deze moeilijke tijd. Ik schaam mij om te moeten bekennen dat ik ook een lijstje zou willen inleveren, omdat ik helaas niet in staat ben geweest om wat probleempjes zelf op te lossen. Ik hoop dat u mij dit niet kwalijk neemt en toch naar mijn lijstje wilt kijken. Hier komt het:

– Een GiGa Plastic Filter om al het weggegooide plastic in mijn oceanen te verzamelen

– Een Evaporateur de Plastic om het plastic uit alle vissenmagen te verwijderen

– Een Global Air Freshener om mijn luchten te zuiveren

– Een Co2 Extra Regulator om overtollig broeikasgas op te slaan

– Een Zeef Extraordinaire om chemicaliën in mijn korst op te vangen

– Een 24 uurs Mobiele Verbinding met ieder mens

– Een Aarde Educatie Pakket “Hoe kan ik leven op de aarde zonder deze voorgoed te beschadigen” voor iedereen

Alvast hartelijk dank voor het lezen van mijn bescheiden verlanglijstje. Ik hoop dat u er iets mee kunt.  Doet u voorzichtig op de daken? Ik kan mijn zwaartekracht nog altijd niet uitzetten.

Lieve groet,

Moeder Aarde

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Veertigers in het levensweb


7 november 2011

Dag 105 : Veertigers in het levensweb

Afgelopen weekend las ik een ingezonden opinie artikel in dagblad Trouw waarin Marc van Oostendorp, werkzaam bij het Meertens instituut, schrijft over de veertigers van nu. Ofwel, over mensen die in de jaren ‘60 geboren zijn. Hij beschrijft hun gemakzucht, hun hang naar het comfortabele en het niet nemen van eigen verantwoordelijkheid. De veertigers zouden teveel aan het handje lopen van de voorgaande generatie, de babyboomers, en geen eigen inbreng hebben.  Ik ben ook zo’n veertiger en ik zou dus ingedut en ingekakt zijn en het allemaal maar voor lief nemen en geen vechtlust hebben voor idealen.

Juist gister schreef ik (volgens Oostendorp (43) communiceert onze generatie heel goed, waarvoor dank) over de enorme geestdrift bij mensen in het natuur en milieu gebeuren. Voor vrouwen als Esther Ouwehand enMarianne Thieme (Partij voor de Dieren) die het met zijn tweeën opnemen tegen de gevestigde, altijd naar geld kijkende orde, neem ik mijn petje af. Beiden zijn geboren in de jaren ’70. Zou dat nu echt het verschil maken?

Ik vraag me af hoe generatie Nix heeft kunnen ontstaan. Alles heeft met alles te maken, dus zou het dan zijn dat onze ouders iets te strijdlustig waren en hebben wij daar een afkeer van? Hebben we teveel stakingen en demonstraties meegemaakt in onze jeugd waar we een hekel aan hebben gekregen? Waren onze ouders te schreeuwerig en distantiëren wij ons daar nu van?

Als ik het goed bekijk en terugdenk aan mijn lagere school jaren waarin ik verantwoording nemen geleerd zou moeten hebben, dan zeg ik: Nee, dat heb ik niet geleerd, en is ook niet vanuit het onderwijs gestimuleerd. We moesten vooral ‘volgen’. En op de middelbare school ging het eigenlijk al niet anders. Het is een beetje een kip/ei verhaal dus. Komt het nu dat wij Nix’ers zelf apathisch zijn, of zijn we apathisch gemaakt door onze plek in het geheel?

Alle mensen, of het nu actievoerders en proactievelingen zijn of niet, hebben hun plaats in het levensweb. Net als in natuurlijke ecosystemen heeft iedere actie een tegenreactie.  Misschien zou je dan kunnen zeggen dat de veertigers de tegenreactie zijn op de actievoerende hippies die onze ouders geweest zouden kunnen zijn. Onze kinderen zijn dan weer een reactie op onze terughoudendheid en zijn wellicht strijdlustiger.  En dus denk ik dat de veertigers van nu wel degelijk hun eigen functie hebben in het web hebben. Niets is hier voor niets op aarde.

Wellicht praat ik hiermee mijn plek in het web goed. Maar ik durf er best voor uit te komen dat ik het lef van de Occupy’ers niet heb om op het Beursplein te gaan zitten in een tentje. En toch steun ik ze van harte. Op mijn eigen manier doe ik mijn best om een steentje bij te dragen tussen mijn werkzaamheden door. Ben ik dan nog steeds zo’n gezapige veertiger en speel ik maar een marginale rol door te communiceren over ideeën, verandering en evolutie in plaats van op de barricade te staan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in het web klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes


2 november 2011

Dag 100:  100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes

De eerste honderd dagen van mijn jaar lang verbinden met de natuur zitten erop. Honderd dagen heel bewust bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt en nagaan welke invloed het op me heeft, doet wel iets met me. Het verbinden van typisch menselijke dingen aan het denken in natuurlijke systemen geeft mij een dieper begrip van wat er allemaal aan de hand is, goed en minder goed.

In deze afgelopen tijd volgt de ene financiële crisis de andere op, zorgt Bleker er voor dat er geen natuurbeleid meer is, maken we ons zorgen om het welzijn van Orka Morgan, om de megastallen, om het onverdoofd ritueel slachten, komt de #Occupy beweging op, zien we Afrikaanse regimes omvallen, moordt een gek geworden Noor een eiland uit, is de zomer veel te nat, zijn er fantastisch mooie BBC natuurdocumentaires uitgezonden, worden er apps gemaakt om de mensen naar buiten te krijgen, zijn er 7 miljard mensen op aarde, doet TNO geen proeven meer op non-humane primaten, en wordt er een tweede hap uit de Apple genomen door het overlijden van Steve Jobs. Wat een impact heeft deze kleine opsomming van zaken op de wereld.

En ondertussen probeer ik mijn rationele denken met grotere regelmaat te vervangen door eerst te gaan voelen wat dingen met mij doen. Het is maar goed dat je niet overal voor open hoeft te staan want dat zouden je zintuigen niet overleven. Gelukkig kunnen we ons ook afsluiten voor nieuws dat op ons afkomt.

Wanneer slaat de balans door naar het ontkennen dat er een probleem is? Waar ligt de grens tussen struisvogelpolitiek bedrijven en je ergens voor inzetten?

Ik voel me wel eens in honderd stukjes getrokken door alle goed bedoelende organisaties die bijna dagelijks een beroep op mijn vrijgevigheid doen. Die per e-mail komen kun je nog ongezien negeren, maar de mensen die aan de deur komen zijn lastiger weg te zetten. Ik gun het ze allemaal, opdat ze goed onderzoek kunnen doen en mensen kunnen helpen gezond te worden. Ik gun iedereen geluk en welvaart en wil heel graag helpen om de wereld te verbeteren…. en toch kan ik dan die ene vraag niet onderdrukken:

Zijn we niet met zijn allen in de hele wereld pleisters aan het plakken op een chronische ziekte die onder onze fysieke, materiële en emotionele wonden zit, namelijk die van het afgesneden zijn van de natuur (en daarmee onze natuur), waardoor we niet meer weten wat gezond voor ons en onze omgeving is?

Alle stromingen die de afgelopen honderd dagen de revue zijn gepasseerd willen het anders, of dat nu het vervangen van asociale politieke regimes in Afrika of het Midden-Oosten betreft, of de Occupiers in de westerse wereld die de failliete economische regimes willen veranderen, of de natuurbeschermers die wereldwijd roepen dat we moeten ophouden met onze vervuilende regimes.

Er moet iets grondig anders. In de hele wereld. We kunnen niet pleisters blijven plakken als de ondergrond verrot is.  Als de wortels van een boom verrot zijn kun je blijven snoeien, maar uiteindelijk valt hij toch een keer om.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren verbinden met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Universele Verklaring van de rechten van de Aarde


1 november 2011

Dag 99 : Universele verklaring van de rechten van de Aarde

Je kunt je zo gemakkelijk verliezen in het internet, van het één surf je naar het ander, en het één is nog interessanter dan het andere. Doodmoe word ik ervan. Het staat me soms ook gewoon tegen door de enorme hoeveelheid informatie die op je af komt (en daar draag ik zelf ook nog eens aan bij).

Als je goed zoekt is het heel goede informatie, waar je blij van wordt omdat je merkt dat anderen met hetzelfde bezig zijn als jij. De herkenning geeft voldoening. Maar dat betekent wel dat je door een brij van minder goed ‘passende’ informatieverstrekkers heen moet.

Vandaag vond ik een klein pareltje in het woud der informatie dat in 2010 aan mijn aandacht was ontsnapt: De universele verklaring van de rechten van de aarde. Het is helaas nog niet in het Nederlands vertaald maar een aantal punten zijn het waard om hier toch even weer te geven.

In artikel 1 (lid 1 t/m 7) wordt duidelijk beschreven wie en wat de Aarde is en wie/wat er toe behoort.

In artikel 2 worden de rechten beschreven zoals:

–         het recht om te leven en te bestaan

–         het recht om gerespecteerd te worden

–         het recht op water als een bron van leven

–         het recht op een schone lucht

–         het recht om vrij te zijn van vervuiling, vergiftiging en radioactiviteit

–         het recht om hersteld te worden volgens de letter van deze verklaring in geval van verstoring door menselijke bedrijvigheid

etc.

En in artikel 3 worden de verplichtingen van de mens aan de Aarde opgesomd, zoals ander andere:

–         ieder mens is verantwoordelijk voor het respectvol behandelen en in harmonie leven met de Aarde

–         ieder mens moet deelnemen aan het leren, het analyseren, het interpreteren en communiceren over hoe te leven in harmonie met de Aarde, zoals opgesteld in deze verklaring

–         ieder mens moet garanderen dat de schade die is toegebracht aan de Aarde door menselijk geweld, rechtgezet wordt en dat zij die er verantwoordelijk voor zijn verplicht zijn om de schade en daarmee de gezondheid van de Aarde te herstellen

etc.

Hoe kun je het hier niet mee eens zijn? Als alle mensen op aarde deze verklaring al op jonge leeftijd zouden meekrijgen in opvoeding, dan vraag ik me af wat de resultaten daarvan zouden zijn op de lange termijn. Ik zou toch denken dat het echt wel iets teweegbrengt, ware het niet dat het vooral in de praktijk toegepast dient te worden. Voorlopig zijn dit alleen nog maar woorden in een verklaring. Het ‘walk the talk’ is onontbeerlijk, en daarvoor is het nodig dat we letterlijk voeling houden met onze omgeving. Eerst voelen hoe iets ervoor staat en dan de woorden eraan koppelen. Maar het bereiken dat deze universele rechten door de VN geaccordeerd zouden worden, is de allerbelangrijkste stap.

Klik hier voor de weblog van de organisatie

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze collectieve waanzin


26 oktober 2011

Dag 93: Onze collectieve waanzin

Mijn mailbox zit vandaag vol met meldingen van natuur en milieu nieuwsgroepen die allemaal mijn aandacht vragen. Ik scan de koppen en een enkel artikel lees ik. Meestal ben ik het eens, soms heb ik mijn bedenkingen. Als ik de boodschappen en achtergronden analyseer, dan kan ik alleen tot de volgende gedachte komen: we zijn allemaal gek!

Welk organisme leeft het leven door openlijk de eigen omgeving, waarvan het afhankelijk is, te vervuilen, te vernietigen, onherstelbaar te veranderen?

Welk organisme vervuilt het water, terwijl het daarvan afhankelijk is om te leven?

Welk organisme vervuilt de grond, terwijl het afhankelijk is van gezonde gewassen die er op groeien?

Welk organisme produceert afval dat niet te absorberen is door het web van leven?

Welk organisme stopt zichzelf vol met chemicaliën terwijl het weet dat het schadelijk is voor zichzelf?

Welk organisme negeert alle zintuiglijke waarschuwingen ter bescherming van de eigen gezondheid?

De mens.

Het wordt me steeds duidelijker waarom we maar doorgaan met het negeren van onze natuurlijke omgeving: we staan er niet mee in contact. Natuurvolken gebruiken hun zintuigen om te leren en te leven van de natuur, in samenwerking met de natuur. Voor hen is het heel duidelijk dat zij afhankelijk zijn van hun natuurlijke omgeving, ze leven er midden in. Ze maken er contact mee, zien wat er gebeurt, leren wat dieren en planten nodig hebben, en wat ze ervan kunnen gebruiken, zonder het te vernietigen (want ze willen het later ook weer gebruiken)

Doordat we onszelf opsluiten in gebouwen in grote steden en geen contact hebben met de omgeving die ons voedt en verzorgt, nemen we beslissingen die losgekoppeld zijn van ons welzijn. Vanuit geïsoleerde, artificieel verwarmde of gekoelde ruimten, ver weg van waar het echte leven zich afspeelt, besluiten we zaken over het leven. We begrijpen de natuur niet, omdat we er niet IN vertoeven. We hebben ons zelf losgekoppeld van de omgeving die ons voorziet van onze voedingsmiddelen. Voedsel komt toch uit pakjes, drank uit een fles en zuurstof toch uit een apparaat?

Onze gekte keren kan alleen:

  1. Door echt fysiek contact te maken met het support-system dat je in leven houdt
  2. Door te gaan begrijpen dat je zelf deel uitmaakt van het systeem, en snapt dat iedere actie die je doet om het systeem te schaden, uiteindelijk negatief bij je terugkomt

Dat geldt voor iedereen, ook voor bankiers, financiers, schaliegas-boorders, dictators, chemici, tuinbouwers, veeboeren, vissers, vervoerders, voedselfabrikanten, projectontwikkelaars, jan-met-de-pet, voor jou en voor mij.

Besef dat je de levende omgeving nodig hebt om zelf te kunnen leven. Stop met pleisters plakken en excuses verzinnen, maar pak het aan in de kern: ga terug naar je eigen natuur en wees een positieve kracht in het web, in plaats van een verwoestende.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?


25 oktober 2011

Dag 92: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?

Gisteren volgde ik mijn zintuigen om een paar uur lekker buiten te vertoeven. Vandaag is dat minder met die koude wind. Ik voel me dan ook meteen anders vandaag. Meer bedrukt en in mezelf gekeerd. Dat is niet alleen omdat ik gisteren veel meer verbindingen heb gelegd dan vandaag. Het is ook de hoeveelheid zintuigen die ik gisteren heb kunnen gebruiken die me energie gaven.

We hebben meer dan 5 zintuigen, en zelfs meer dan 6. De toegepaste ecopsychologie, zoals ontwikkeld door Dr. Michael J Cohen, gaat uit van maar liefst 53 zintuigen! Aan de hand van de blog van dag 91 zal er ik een aantal van noemen:

Het enorme geraas van honderden opstijgende ganzen activeerde naast mijn hoorzintuig, ook mijn zintuig voor ruimte, mijn zintuig voorbeweging;  ik kon me inleven door ons ingebouwde zintuig van ‘overleven door op te gaan in een groter geheel’. In dit geval de groep ganzen. Dat zijn al vier zintuigen die geactiveerd worden door me alleen bewust te zijn van wat er om me heen gebeurt. Ik was even helemaal in het ganzenmoment. 

Tijdens de wandeling kijk ik steeds naar de veranderende kleuren van de lucht omdat de zon aan het opkomen is. Mijn zintuigen voor kleur en licht worden hier gefêteerd.

De twee reeën die voor me langs schieten raken niet alleen mijn eerdergenoemde zintuig voor beweging, maar ook dat van esthetiek, doordat ze prachtig synchroon door het hoge gras springen.

Het zintuig om voedsel te verzamelen speelt op als ik de buizerd uit de boom zie vliegen om achter een muis aan te jagen.

Het eetlust zintuig (honger, dorst en zuurstof) wordt meerdere malen gebruikt, wanneer ik mijn lekkere cappuccino nuttig, een stukje chocola of een Fairtrade banaan eet. Daarnaast zag ik de koeien, de schapen en het paard al grazen tijdens mijn wandeling, dus dat is wel prominent aanwezig op zo’n dag. En daar komt nog bij dat ik het heel plezierig vind om adem te halen, ik ben blij dat mijn zintuig goed werkt!

De zintuigen die met de aardbeving in Turkije aan gaan, zijn die van de angst en verwonding. Ook al onderga je het niet zelf, door het ingebouwde zintuig is het makkelijk meeleven met de mensen die dit wel is overkomen. Daarbij komt ook nog eens dat het iedereen kan overkomen en bij die gedachte staat het zintuig scherp.

Misschien denk je ‘wat een waanzin, dit zijn helemaal geen zintuigen’, maar dan nodig ik je uit om eens dieper bij jezelf te graven en na te gaan wat je eigenlijk allemaal voelt in je lichaam, waar de ratio helemaal niet aan te pas komt. Hou maar eens je adem in. Voel je dan niet de aantrekkingskracht van de zuurstof? Zorgt je zintuig er dan niet voor dat je weer aanhaakt?

Ik heb gisteren van minimaal 9 zintuigen gebruik gemaakt, en dan zijn er nog een aantal waar ik me niet bewust van ben geweest (bijvoorbeeld het zintuig voor zwaartekracht (als ik daar geen zintuig voor zou hebben, hoe blijf ik dan staan?) of het zintuig voor temperatuur, spelen, ontlasten, etc.)

Ze geven ons allemaal een boodschap, dat we iets moeten doen (adem halen, eten, drinken etc.) of dat we ergens van weg moeten blijven (pijn, angst). Zoals ik al eerder betoogde: we luisteren slecht naar onze zintuigen, en dat terwijl zij ‘pure en onvervuilde’ informatie afgeven. Pas als het hoofd er tussendoor komt gaat het mis en kunnen we allerlei betekenissen aan bepaalde gevoelens hangen. En daar gaat het nou juist om: niet labellen, niet oordelen, geen verhalen erover maken of aannames doen, alleen maar voelen wat je nodig hebt en wat goed voor je is. Dat is de basis van toegepaste ecopsychologie: leren vertrouwen op onze zintuigen die weten wat goed voor ons is.

Als je er eenmaal aan begonnen bent om het denken wat vaker los te laten en het voelen te gaan respecteren, dan is er geen weg meer terug. Dan pas ga je jezelf echt vertrouwen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen